ตอนที่ 865
บทที่ 865 ค่ายกลฟ้าร้อง
October 21, 2026
รังสีของทั้งคู่นั้นรุนแรงมาก ไม่มีใครยอมใคร แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ยอมหยุดคุยกันก่อน
ความสนุกของทั้งคู่เพิ่งจะปะทุขึ้นเท่านั้น!
คนของเพลิงเสวนนั้นตกใจจนขวัญกระเจิงไปนานแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่ามีคนกำลังจับตาดูอย่างข้างหลังละก็ ป่านนี้พวกเขาคงหนีเตลิดเปิดเปิงไปแล้ว!
แต่สองคนนี้กลับกำลังฆ่าฟันอย่างสนุกสนาน และเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมาคนมุงเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ
"ป๊าบ......" หลังซัดไปสามฝ่ามือ ก็ได้มีเสียงพูดที่ไม่ค่อนข้างคลุมเครือดังขึ้น "ไม่เลวเลยนี่ ถึงกับสามารถฆ่าสมาชิกเพลิงเสวนของฉันไปได้มากขนาดนี้ และไม่รู้ว่านายจะมีอีกกี่ชีวิตที่พอจะฆ่าได้!"
สิ้นเสียง ทุกคนต่างก็หยุดมือและหันมองไปทันที
คนที่พูดนั้นกำลังใช้มือม้วนผมที่ยาวสระสรวยของตัวเอง ท่าทางที่แสดงออกมานั้นไม่ต่างอะไรกับสาวงามเลย
หยินฮว่ามาแล้ว!
ถังจู่ของสาขาเหลือง!
สมาชิกทุกคนของเพลิงเสวนต่างก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที!
หยินฮว่าก็คือแกนนำของพวกเขา ถ้าเขาไม่ปลีกวิเวกไปอย่างกะทันหัน บางทีสามวันที่ผ่านมาเพลิงเสวนของพวกเขาอาจจะไม่ต้องสูญเสียกำลังมากขนาดนี้! โดยเฉพาะกำลังภายในอันมหาศาลของเขาที่ทุกคนรับรู้ได้ เหมือนการที่สามารถคว้าแหนได้ต้นหนึ่งท่ามกลางท้องทะเลที่กว้างใหญ่!
ความแข็งแกร่งระดับต้าชี่ชั้นยอด!
สมาชิกทุกคนของเพลิงเสวนเหมือนถูกฉีดเลือดไก่เข้าไป พากันฮึกเหิมขึ้นมาอย่างสุดขีด จนแทบจะร้องเล่นเต้นระบำกันขึ้นมาแล้ว!
เทียนขุยหันมองไปยังหยินฮว่าที่ทำตัวไม่ชายไม่หญิง รู้สึกเหมือนจะเคยรู้จักคนคนนี้มาก่อน โดยเฉพาะสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามคู่นั้น ในความคิดของเทียนขุยนั้น คนคนนั้นก็เป็นแค่พวกที่ชอบตอแหลเท่านั้น พวกคนที่ไม่เอาไหนต่างก็ชอบตอแหลกันทั้งนั้น!
เทียนขุยไม่มีอารมณ์ไปสนใจว่าเขาเป็นใคร ในความคิดของเขา ในเมื่อเป็นคนของเพลิงเสวน มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร!
แค่ฆ่าทิ้งก็พอแล้ว!
เทียนขุยหันไปมองฉินเสียงหลิน ชี้ไปที่หยินฮว่า แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ชอบใจว่า "นั่น นายหรือฉันที่จัดการ?"
"ฮึ่มฮึ่ม......" ฉินเสียงหลินก้าวมาข้างหน้า แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาอยากเป็นคนจัดการ!
เทียนขุยเองก็ไม่ติดอะไร จึงพูดไปอย่างไม่ชอบใจว่า "งั้นก็เร็วๆ หน่อย ฉันละเกลียดพวกแยกเพศไม่ออกแบบนี้ที่สุดเลย ถ้านายไม่ไหวก็เปลี่ยนให้ฉันจัดการเอง!"
"ฮึ่มฮึ่ม......" ฉินเสียงหลินพุ่งตัวออกไปทันที เป้าหมายก็คือหยินฮว่า!
หยินฮว่าหัวเราะออกมาเสียงดัง "น่าขัน เป็นแค่สัตว์ยังกล้าหยาบคาย ก็ดี เดี๋ยวเจ๊จัดการพวกนายแล้วค่อยถามก็ได้!"
ฉินเสียงหลินโจมตี เทียนขุยก็ไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆ และได้พุ่งออกไปทันที
ทันใดนั้น เสียงคำรามก็ดังกึกก้อง สะท้านไปทั่ว ทุกที่ที่ไปเยือน เลือดสาดกระเซ็น ศพกองเป็นพะเนิน จนคล้ายกับเนินเขาลูกเล็กๆ!
ทั้งสี่หันมาสบตากัน จากนั้นก็มีคนพูดทำลายความเงียบว่า "ในเมื่อพวกนายเอาแต่ถ่อมตัว งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว ฉันจะจัดการเขาเอง ดูให้ดีล่ะ!"
พุ่งตัวออกไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสามได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ
"เฮ้อ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ก็ไม่รอพวกนายแล้ว ตอนนี่ก็ทำได้แค่นั่งดูเท่านั้น"
"ก็จริง จนป่านนี้แล้ว รู้อย่างนี้ฉันคงชิงลงมือก่อน จะได้ไม่ต้องมาคันไม้คันมืออยู่อย่างนี้!"
"มาพูดตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? นี่แหละคือผลของการถ่อมตัว ในเมื่อเขาลงมือแล้ว งั้นเราก็รอดูไรก่อน!"
เทียนขุยซัดหมัดทีเดียวก็สลบไปคนหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวอย่างรวดเร็ว แล้วสวนกลับด้วยกำปั้นที่มีขนาดเท่าถุงทาย "พังพินาศแปดทิศ!"
ตูม!
กำปั้นเข้าปะทะกัน ตกใจจนหน้าเหวอ!
หมัดนี้ ไม่ต่างอะไรกับการชกใส่แผ่นเหล็กเลย!
เทียนขุยยิ้มออกมาอย่างไม่ชอบใจ "คิดจะลอบกัดเหรอ? ก็จริง พวกเพลิงเสวนก็มักชอบหลบในที่ลับเหมือนกับเต่าอยู่แล้ว จะลอบกัดก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ แค่มัน......ทุเรศเกินไปหน่อย!"
คนคนนั้นทำหน้าเคร่งขรึม ภายใต้ความเคร่งขรึมยังแฝงไปด้วยความโมโห และได้ด่าว่าเพลิงเสวนเป็นพวกเต่าหดหัวกันต่อหน้า แล้วจะให้ทนไหวได้ยังไง!
ไม่นาน คนคนนั้นก็เคลื่อนไหวแล้ว เทียนขุยยิ้มเยาะ ปล่อยให้คนคนนั้นพุ่งเข้ามา ด้วยท่าทางเหมือนตกใจจนขวัญกระเจิง ในตอนที่หมัดกำลังจะถึงตัวเทียนขุย เทียนขุยก็ขยับตัวเล็กน้อย แล้วหลบออกจากกำปั้นนั้น เขาอาศัยจังหวะนี้ยื่นมือไปคว้า แล้วกำปั้นก็พุ่งขึ้นข้างบนทันที!
แกร็ก!
เกิดเสียงดังขึ้น สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที และครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด!
มือขวาหักแล้ว!
แต่เทียนขุยก็ไม่คิดจะปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้ แล้วเห็นเขาระดมหมัดใส่คนคนนั้นราวกับห่าฝน!
ภาพที่เกิดขึ้น ทำเอาอีกสามคนถึงกับอึ้งไปตามๆกัน!
ชนะขาด!
ไม่สามารถทำอะไรได้เลยอย่างนั้นเหรอ?
ต่างก็เป็นระดับต้าชี่ชั้นปลายกันหมดเลยไม่ใช่รึไง?
ต่อให้สู้ไม่ไหวก็ไม่น่าจะถึงขนาดถูกอัดเหมือนหมาแบบนี้นะ!