บทที่ 920 ทำให้ผมผิดหวังมาก

ขณะที่กองทัพเดินเข้ามาฝุ่นก็กระจายไปทั่วท้องฟ้า และชั่วพริบตาก็มาถึงสนามฝึก แน่นอนว่าคนที่เป็นผู้นำคือฟางเหยียน และเมื่อเข้าสู่สนามฝึกแล้ว และถึงจะมีคนหลั่งไหลเข้ามาเป็นจำนวนมากแต่ก็ไม่รู้สึกแออัด ตรงกันข้ามกลับมีความรู้สึกโอบอ้อมอารี และไม่ส่งผลกระทบต่อการหลั่งไหลเข้ามาของกองทัพ

เมื่อเข้าสู่สนามฝึก ทหารเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ เสียงฝีเท้าดังสนั่น อาวุธแข็งแกร่งพร้อม และการต่อสู้ที่น่าทึ่ง นอกจากเสียงฝีเท้าที่ดังแล้ว ไม่มีเสียงใด ๆ

กองกำลังเป็นพันเป็นหมื่นที่อยู่ตรงหน้า ทำให้คนที่มองเห็นภาพนี้รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะทำให้นินจาสามพันคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตกใจเล็กน้อย

ทหารที่มีระเบียบและฝึกมาอย่างดี มองแล้วดูเหมือนแค่คนเดียว มองตรงเหมือนสันเขาและมองจากด้านข้างเหมือนยอดเขา และนี่คือนักรบกล้าหาญที่ปกป้องคุ้มครองประเทศ

เมื่อกองทัพปรากฏตัว แม้แต่เสวียนเจิ้นก็รู้สึกตกใจ แต่ชั่วพริบตาสีหน้าของเขาก็กลับสู่สภาพเดิม และแทนที่ด้วยสีหน้าที่แสดงการเยาะเย้ย กองทัพใหญ่แล้วยังไงล่ะ? ในสายตาของเขาแล้วพวกเขาล้วนเป็นมด ซึ่งสามารถกำจัดได้ในชั่วพริบตา

โฮก ๆ ๆ……

กองทัพคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับว่าหิมะที่ปกคลุมอยู่บนภูเขาคุนหลุนสั่นสะเทือนไปทั่ว!

ฟางเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ตั้งธง!”

ธงของสำนักเจ็ดพิฆาตถูกตั้งขึ้นทันที สง่างามและน่าเกรงขาม และทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจ!

บึ้ม ๆ ๆ!……

สงครามปะทุขึ้นทันที และเสียงดังสั่นสะเทือนไปทั่ว

“จอมพลโผ้จวินนี่แน่จริง ๆ นึกไม่ถึงว่าจะพากองกำลังใหญ่เพื่อมาฆ่าผม? มันช่างน่าขำสิ้นดี?” เสวียนเจิ้นยิ้มเยาะเย้ย “ผมไม่เคยเห็นคุณอยู่ในสายตา และรู้สึกว่าคุณเป็นมดตัวหนึ่งเท่านั้น เป็นมดที่ไม่สามารถปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าสาธารณชนได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าผมจะประเมินคุณต่ำเกินไป”

เสวียนเจิ้นยังคงหยิ่งยโส และจนถึงตอนนี้แล้วก็ยังคงดูถูกดูแคลน และยังไม่สนใจอย่างจริงจัง มันก็เพียงพอแล้วที่จะเห็นว่า เขาไม่เคยเห็นฟางเหยียนอยู่ในสายตา!

“นำกองทัพมาอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คิดว่าจะสามารถชนะได้หรือ? แต่จอมพลโผ้จวิน คุณมันโง่เขลาเกินไป สำหรับผมแล้วคนพวกนี้เป็นแค่เศษขยะเหมือนคุณ และสำหรับนินจาแล้วพวกเขาไม่คู่ควรแม้แต่เป็นตัวรับกระสุนด้วยซ้ำ สวรรค์มีทางแต่คุณไม่ไป นรกไร้ทางแต่คุณกลับบุกทะลวงเข้ามา คุณต้องการจะลากทุกคนให้ตายพร้อมกับคุณหรือ? แต่เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน หลังจากกำจัดคุณแล้ว มันช่วยทำให้ปัญหาของพวกเราลดน้อยลงไปไม่น้อย”

หลังจากล่าวจบ เสียงเยาะเย้ยของเสวียนเจิ้นก็ดังไปทั่วสนามฝึก

“ในเมื่อมารนหาที่ตาย องค์กรสัตว์เพลิงที่ยืนหยัดดำรงอยู่สองพันกว่าปีจะกลัวคุณได้อย่างไร!”

ฟางเหยียนยังคงมีสีหน้าราบเรียบและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คนที่รังแกเย่ชิงหยู่ก็คือพวกคุณใช่ไหม?”

อึ่ม?

คำพูดของฟางเหยียน ทำให้เสวียนเจิ้นตกตะลึง ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่แม้กระทั่งสาวกที่อยู่ในสนามฝึกทั้งหมดก็ตกตะลึงเหมือนกัน

ไอ้หมอนี้ไม่ปฏิบัติตามเรื่องที่ควรจะปฏิบัติ!

เป็นเทพแห่งสงครามจริงหรือ?

กำลังจะตายแล้ว ยังไปสนใจความรักระหว่างชายหญิง?

น่าเสียดายชื่อเสียงของเทพแห่งสงคราม!

แสร้งทำเป็นเป็นสุภาพบุรุษ แท้จริงแล้วเขาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ เป็นคนที่ไร้ศีลธรรมเฉกเช่นสัตว์เดรัจฉาน!

ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมพวกคนที่โง่เขลาเหล่านั้น ถึงได้มอบอำนาจให้เขา และให้เขากลายเป็นเทพผู้พิทักษ์อยู่ในใจของทุกคนได้อย่างไร!

คนที่เสเพลเช่นนี้ ไม่คู่ควรกับฉายาจอมนักรบทรงเกียรติยศ!

“รังแก?” เสวียนเจิ้นยิ้มเยาะเย้ย “จอมพลโผ้จวิน คำพูดของคุณกล่าวเบาเกินไปแล้วมั้ง สิ่งนี้ไม่เรียกว่ารังแก แต่เรียกว่าเหยียบย่ำ เล่นกับความเป็นความตายของคนอื่นตามต้องการ และควบคุมความเป็นความตายของคนอื่น นี่เป็นการเหยียบย่ำ ถ้าเย่ชิงหยู่ไม่ใช่ภรรยาของคุณ ผมยังไม่อยากไปเหยียบมดตัวหนึ่ง กล่าวตามตรง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณ ฟางเหยียนจอมนักรบทรงเกียรติยศแห่งประเทศหวา!”

“ดังนั้น คุณควรรู้สึกชื่นชมยินดี เพราะคุณเป็นคนทำให้ผมคิดแผนรังแกเย่ชิงหยู่ขึ้นมาได้ ไม่ถูก ไม่ถูก ไม่สามารถพูดเช่นนั้นได้ เย่ชิงหยู่ถูกรังแก และผู้กระทำหลักที่ทำให้เธอต้องได้รับความทุกข์ทรมานไม่ใช่ผม แต่เป็นจางไห่เฟิง ลูกพี่ลูกน้องของเธอ นี่เป็นความแค้นระหว่างตระกูล คุณจะมาโทษผมได้อย่างไร? ไม่ถูก คุณเป็นคนทำเอง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เย่ชิงหยู่จะโดนทำร้ายและถูกทรมานได้อย่างไร?”

“ดังนั้น จอมพลโผ้จวิน คุณนี่ร้ายกาจมาก! เกือบจะทำให้ผมตกหลุมพรางแล้ว”

เสวียนเจิ้นกล่าวอย่างอัดอั้นตันใจ แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการดูหมิ่นและเยาะเย้ย ซึ่งตั้งใจทำให้ฟางเหยียนรู้สึกขยะแขยง!