บทที่112 ลูกศิษย์ของหมอเทวดาจู่เห้อ

ชายคนนั้นอายุไม่มากนัก ดูท่าสามสิบกว่า แต่แต่งตัวดูไม่ค่อยเข้ากับยุคสมัย ถังเสี่ยนจงจึงยิ้มแล้วพูดขึ้น“ช่วยคนหนึ่งชีวิตได้บุญกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ผมจะกล้าตำหนิคุณได้อย่างไร รีบมานั่งสิ”

ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันดีมาก ดูท่าน่าจะเป็นสหายเก่าของถังเสี่ยวจง

เขาดูฟางเหยียนแนะนำตัวพูดขึ้น“นี่เป็นเพื่อนน้อยๆของผม คุณหยาง หยางจื่อโล่”

“ส่วนคนนี้คือคนที่ผมเคยเล่าให้ฟัง ฟางเหยียน หมอเทวดาฟาง”

ฟางเหยียนคะเนมองหยางจื่อโล่ พยักหน้าให้อย่างรับรู้

แววตาของหยางจื่อโล่แสดงความสงสัยเล็กน้อย คอยมองหยางจื่อโล่ไม่หยุด หลังจากที่คะเนมองแล้ว แววตาก็ยังคงสงสัย เพราะเขาคิดว่าฟางเหยียนเป็นตาแก่คนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะหนุ่มขนาดนี้

หยางจื่อโล่กับถังเสี่ยนจงมีความผูกพันกัน ทั้งหมดเป็นเพราะชื่อเสียงของหยางจื่อโล่ที่หนานหลิง เขาเป็นลูกศิษย์ของหมอเทวดาจู่เห้ออันดับหนึ่งของจีน ที่หนานหลิง ก็ถือว่ามีชื่อเสียงระดับหนึ่ง คนใหญ่คนโตมักจะมาให้เขาตรวจ

หยางจื่อโล่มองดูฟางเหยียนตั้งคำถาม“คุณฟาง มีชื่อเสียงเกรียงไกร ได้ยินมาว่าคุณใช้การรักษาสิบสามเข็มของสำนักเทพที่สืบทอดกันมานาน เป็นอย่างนั้นจริงหรือ”

น้ำเสียงของหยางจื่อโล่ยังแฝงด้วยความเคลือบแคลงและไม่เชื่อใจ ฟางเหยียนพยักหน้าตอบรับ

ดูสีหน้าของฟางเหยียน ทำให้หยางจื่อโล่ไม่สบอารมณ์อย่างมาก คนๆนี้ดูยโสกว่าที่ตัวเองคิด

คิดมาถึงตรงนี้ หยางจื่อโล่แค่นเสียงเย็นขึ้นทีหนึ่ง พูด“ผมก็วิจัยเรื่องฝังเข็มเหมือนกัน อาจารย์ของผมคือหมอเทวดาจู่เห้อ คิดว่าคุณคงเคยได้ยินชื่อเสียงท่านมาบ้าง”

ในตอนที่พูดสองคำนี้ออกไป เขาก็เชิดหน้าขึ้น ราวกับไม่เห็นหัว

ฟางเหยียนส่ายหน้ากล่าว“ไม่เคยได้ยิน”

หยางจื่อโล่หน้าง้ำลงทันที แค่นเสียง พูดว่า“ไม่เคยได้ยินเหรอ น้องชาย คุณกำลังล้อผมเล่นหรือเปล่า”

ฟางเหยียนจ้องหยางจื่อโล่เขม็งตอบกลับ“ผมสนิทกับคุณมากนักหรือไง”

คำพูดเดียว ทำให้ถังเสี่ยนจงรู้สึกลำบากใจยิ่ง เขากำลังจะพูดอะไร

หยางจื่อโล่แย่งพูด“คุณไม่ได้สนิทกับผม แต่คุณไม่รู้จักอาจารย์ผมได้อย่างไร แล้วคุณได้วิชาฝังสิบสามเข็มของสำนักเทพมาได้ไง”

ฟางเหยียนยังคงรักษาสีหน้าสงบตอบกลับ“ผมเข้าใจฝังสิบสามเข็มสำนักเทพ แล้วทำไมต้องรู้จักอาจารย์คุณด้วย”

ถังเสี่ยนจงจึงได้พูดแทรกคำหนึ่ง มองไปที่ฟางเหยียนแล้วถาม“หมอเทวดาฟาง คุณไม่รู้จักหมอเทวดาอาวุโสจู่เห้อจริงๆเหรอ”

ฟางเหยียนส่ายหน้าพูดว่า“ไม่รู้จัก！”

เขาไม่รู้จักจู่เห้ออะไรนั่นจริงๆ แต่ฟังจากที่ทั้งสองคนพูด น่าจะเป็นบทบาทที่สำคัญมาก

ถังเสี่ยนจงรีบพูด“หมอเทวดาฟาง หมอเทวดาบรรพชนจู่เห้อท่านนี้เป็นหมอที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นับถือของประเทศจีน ปีนี้อายุหนึ่งร้อยสามปีแล้ว ก็ยังคงเดินทางไปทั่ว เสาะหาสมุนไพร และมีชื่อเสียงก้องไปทั่วประเทศจีนและทั่วโลก หากแต่เสียดาย ผมอายุขนาดนี้แล้ว ยังไม่เคยเจอหน้าผู้อาวุโสสักครั้ง ผมคิดว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของท่านเสียอีก”

หยางจื่อโล่แค่นเสียง พูด“ท่านถัง ใช่ว่าใครๆจะเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ผมได้นะครับ คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างผมจะเป็นลูกศิษย์อาจารย์ท่านได้อย่างไร”