บทที่206 เซียวเจิ้นเที่ยนจอมเผด็จการ

ฟางเหยียนได้พูดอีกครั้ง “ฉันถามแกว่ารอยสักบนแขนแกนั่นแปะมาเหรอ?"

คำพูดนี้ของฟานเหยียนทำลายแผนการของไอ้ผอมจนหมดสิ้น เดิมทีคิดว่าเขาจะอ้อนวอนให้ปล่อยไป จากนั้นทั้งสองจะได้ถือโอกาสนี้เรียกเงิน ใครจะรู้ว่าเขาไม่อ้อนวอน แล้วยังพูดไม่ตรงประเด็นเข้าไปอีก

ไอ้ผมมองไปยังรอยสักที่แขน ยกมือขึ้นมาลูบ เมื่อลูบ ก็หลุดออกไปหนึ่งชั้น เขาสบถด่าขึ้น “ไม่ใช่ นี่มันคือการสัก ฝีมือของช่างสักไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่”

“ฮ่าฮ่า!" ไอ้อ้วนที่ยืนข้างๆหัวเราะ “ไอ้ขี้ก้าง ยังจะโม้อีก ว่าแล้วว่าลายสักของแกนะแปะเอา แกจะบอกฉันว่าไม่ใช่อีก แกซื้อลายสักนี้ที่ไหนเนี่ย? ซื้อให้ฉันสักลายได้มั้ย? ฉันก็อยากแปะเหมือนกัน!"

“ไสหัวไป!" หัวล้านด่าไอ้อ้วน แล้วกล่าว “ทำเรื่องหลักก่อน!"

จากนั้นเขาจ้องฟางเหยียนอย่างดุร้าย “ไอ้เด็กน้อย อย่าเปลี่ยนเรื่อง รู้จุดจบมั้ย?"

ฟางเหยียนกล่าวอย่างสบายใจ “รู้ งั้นแกไปหาคุณชายของตระกูลฟางมาจัดการฉันสิ!"

ชายหัวล้านตาโต พูดขึ้นมาอย่างร้อนใจ “สหาย แกต้องรู้ไว้นะ ถ้าพวกเราบอกคุณชายแล้ว เขาต้องใช้วิธีร้อยแปดพันเก้าฆ่าแกแน่ ไม่สิ เขาจะใช้ร้อยแปดวิธีให้แกตายทั้งเป็น เอางี้ พวกเราไม่ใช่คนใจแคบอะไร แกให้เงินพวกเราสักหมื่น แล้วเราจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกคุณชาย ว่าไง?"

ฟางเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าว “ไม่มีเงิน! แกไปบอกคุณชายของพวกแกเถอะนะ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทั้งคู่ก็ร้อนรน สบตากัน แล้วพูด “คืองี้ น้องชาย พวกเราเห็นว่าแกก็ไม่ได้มีฐานะอะไร งั้นก็ให้ฉันสี่ห้าพันก็แล้วกัน! ถ้าไม่มีจริงๆ หนึ่งพันก็ได้ เราสองคนไม่ได้เป็นคนไม่ใช่คนใจแคบอะไร

ทั้งสองคนนี้น่าขำจริงๆ จะปอกลอกเงินดันปอกลอกตน ประเด็นคือยังอ้างชื่อของตนเองมาปอกลอกตนอีก

ฟางเหยียนส่ายหน้าอย่างไม่กลัวแล้วกล่าว “ท่านทั้งสอง ตอนนี้ในตัวผมไม่มีเงินสักแดง พวกแกเรียนคุณชายมาจัดการฉันเถอะนะ ฉันก็หวังว่าพวกแกจะรู้จักคุณชายของตระกูลฟางจริงๆ

“นี่!" เย่ชิงหยู่ก็เริ่มทนไม่ไหว เดิมทีคิดว่าฟางเหยียนเวิ่นเว้อว่าตัวเองเป็นคุณชายของตระกูลฟางก็ว่าแย่แล้ว ไม่คาดคิดว่าจะเจอคนที่น่าเบื่อกว่าอีก หมดคำพูดจริงๆ!

เธอยืนขึ้นพูด “พวกแกทั้งสอง รีบไปซะ! ฉันมีห้าร้อย สุดๆแล้ว”

เมื่อพูดจบ เย่ชิงหยู่หยิบห้าร้อยออกจากกระเป๋าแล้วโยนไปที่โต๊ะ

เมื่อทั้งสองเห็นห้าร้อย ตาเป็นประกาย จากนั้นก็แสร้งโมโหมาก แล้วตะโกน “สาวน้อย คุณล้อผมเล่นใช่มั้ย? ไม่ว่าจะยังไงเราทั้งสองก็เป็นเพื่อนซี้ของคุณชายตระกูลฟาง คุณใช้ห้าร้อยมาซื้อพวกเรา ทำไม? คุณมองพวกเราเป็นขอทานใช่มั้ย? จะบอกให้นะ คุณต้องเพิ่มให้อีกห้าร้อย ไม่งั้นฉันเหล่าเปาไม่มีทาง…”

“ไม่เอาก็ช่าง!" เย่ชิงหยู่ยื่นมือไปหยิบห้าร้อยนั้นเก็บกลับมา ไอ้ผอมร้อนรน รีบกดห้าร้อยนั้นไว้แล้วกล่าว “ได้ได้ได้ เราสองคนก็ไม่ใช่คนที่ไม่เห็นใจคนอื่น พวกเราเป็นคนมีวัฒนธรรม จัดการอะไรอย่างอ่อนโยน ใช้เหตุผล เด็กน้อยถือว่าแกโชคดีไป เราสองคนจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับแกเรื่องนี้แล้ว แต่ครั้งหน้าอย่าให้พวกเราเจอแกอีกก็แล้วกัน แต่ ฉันมีอีกเรื่องที่อยากขอ เช็กบิลให้ฉันด้วย”

พูดพลาง ไอ้ผอมได้ส่งสัญญาณให้ไอ้อ้วน ทั้งสองเตรียมออกไป

แต่ตอนที่กำลังหันหลังนั้น ได้พูดคำที่มีวัฒนธรรมออกมา “เย็ดแม่!"

นี่เป็นคำที่ไอ้ผอมอุทานออกมา มี“วัฒนธรรม”มากจริงๆ

ด้านนอกมีรถตู้สีดำมาหลายคัน แว็บเดียวมีคนสวมชุดดำลงมามากมายจากบนรถ อย่างน้อยก็ร้อยคน ไม่นานชายชุดดำเหล่านั้นได้เรียงแถวตอนเป็นหนึ่ง ล้อมร้านอาหารcsj’นี้เอาไว้ทั้งหมด