บทที่210 ฟางเหยียนถูกจับ

เซียวเจิ้นเที่ยนอ้าปากค้าง นี่มันอะไรกัน？ทำไมถึงได้มียอดฝีมือสองคน？

คุณชายฟางจัดการหมดแล้วไม่ใช่เหรอ？ทำไมยังมียอดฝีมือสองคนโผล่ออกมาได้？

บ้าบอ สุดท้ายเสียเปล่าทั้งขึ้นทั้งล่อง！เสียเงินแล้วการ์ดยังบาดเจ็บอีก

ชายหัวล้านท่าทีไม่สะทกสะท้าน เขาดูมีดสั้นที่เป็นสนิมในมือ เขามองรอยเลือดที่อยู่ด้านบน แล้วกล่าวอย่างมั่นใจ “แกรู้มั้ยว่าทำไมมีดเล่มนี้ถึงได้เป็นสนิมขนาดนั้น？”

ดูออกชัดเจน ว่าเขาพูดกับตู่เหย่นหลงที่ล้มลงกับพื้น

สติของตู่เหย่นหลงดีมาก หลังจากที่เขาร้องโอดครวญแล้วก็ลุกขึ้นมา เขากัดฟันจ้องมองไปที่ชายหัวล้าน ไม่พูดใดๆ

ชายหัวล้านพูดต่อ “เพราะฉันไม่เคยเช็ดเลือดที่อยู่บนมีดสั้นนั้นไงละ！แกเป็นคนที่เก้าร้อยที่เลือดติดอยู่บนมีดเล่มนี้ แกทำให้ฉันสบายมาก เพราะแกถูกตัดแขนหลังจากที่กระสุนผ่านไปแล้วเจ็ดนัด”

โดยหลักแล้ว มีดที่เป็นสนิมของชายหัวล้านนั้นจะไม่มีพลังที่แข็งแกร่งขนาดนั้น ที่จะตัดแขนคนอื่นได้ แต่เขาก็ทำได้แล้ว

“ยิงให้พรุน！ฆ่ามันทั้งสองก่อน” จู่ๆเสียงของเซียวเจิ้นเที่ยนกระหึ่มขึ้น

คนนับร้อย ปืนนับร้อยกระบอกจ่อไปที่ชายหัวล้าน

เมื่อชายหัวล้านเห็นปืนนับร้อยกระบอก ก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำที่มีวัฒนธรรมว่า “เย็ดแม่!”

“ช้าก่อน!” เสียงอันทรงพลังดังขึ้น

เสียงนี้ราวกับผานกู่เบิกฟ้า ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างสั่นคลอน สิ่งที่สั่นไม่ใช่พื้นดิน แต่เป็นใจของทุกคน บ้ามาก นี่มันขวานปีงานเทพที่ออกมาจากภายในสู่ภายนอก ทำให้จิตวิญญาณของคนแตกสลายได้

“เย็ดแม่！ขวานปีงานเทพเหี้ยไรเนี่ย” ชายหัวล้านมองไปยังชายที่สวมเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนอย่างประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเพิ่มขึ้นไปอีก เขาตะลึงกับกลิ่นอายที่ผู้ชายปล่อยออกมาทั้งหมด

ใช่ นี่คือเสียงที่ฟางเหยียนเปล่งออกมา เขาก้าวมาด้านหน้า ขวางหน้าของเย่ชิงหยู่ไว้ แล้วกล่าว “ฉันไปกับแกก็ได้ แต่แกต้องปล่อยพวกเขาไป แล้วก็ อย่ายุ่งกับครอบครัวของฉัน”

ประโยคสุดท้ายนี้พูดตอนที่จ้องมองไปที่แววตาทั้งสองข้างของเซียวเจิ้นเที่ยน เซียวเจิ้นเที่ยนมองตาของฟางเหยียน แววตาทั้งสี่สบตาเข้าหากัน เขารับรู้ได้ถึงความเด็ดเดี่ยวในแววตาของวัยรุ่นคนนี้

ประโยคนี้ของเขาไม่ได้เป็นการอ้อนวอน แต่เป็นการเตือน！

คิ้วของเซียวเจิ้นเที่ยนค่อยๆขมวดขึ้น ดูแคลน แล้วถาม “แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร？แกคิดว่าแกมีสิทธิ์พูดแบบนี้กับฉันเหรอ？”

เขาไม่เชื่อว่าชายคนนี้จะกล้าข่มขู่เขาเซียวเจิ้นเที่ยน ราชาแห่งเมืองจินโจว ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาพาคนมานับร้อย แล้วยังมีปืนนับร้อยอีกด้วย！

“ทำไม？ แกอยากลองผลพวงจากการที่แตะต้องครอบครัวของฉัน？” ฟางเหยียนเอียงหน้าถาม

สีหน้าซับซ้อนของเซียวเจิ้นเที่ยนเปลี่ยนแปลงไป แล้วมองไปที่สองคนนั้น มีประโยคหนึ่งกล่าวว่าทำอะไรพองาม ถ้าแตะต้องครอบครัวเขาละก็ ไม่แน่ตนอาจจะต้องเสียทั้งขึ้นทั้งล่อง ตอนนี้มีช่วงที่ตระกูลเซียวต้องการคนเก่ง จะต้องไม่มีใครบาดเจ็บอีกแล้ว

ดังนั้นเขาจึงตะโกนไปว่า “หยุด!”

เซียวเจิ้นเที่ยนหลับตาลง ดูแคลน แล้วกล่าว “ถือว่าแกทั้งสองคนโชคดี วันนี้ฉันไม่อยากฆาตกรรม แต่แกจงจำไว้ อย่ายั่วโมโหฉันเซียวเจิ้นเที่ยน อยู่ที่เมืองจินโจวนี้ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ ”

“พามันไป!”

เมื่อสั่งการ ชายชุดดำกำยำพาฟางเหยียนไป ตอนที่ใกล้จะถึงฟางเหยียน สองคนนั้นส่งสัญญาณให้กัน ว่าจะฆ่ามั้ย

แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ถูกฟางเหยียนตำหนิ “หยุด!”