บทที่342 ชะตากรรมของตระกูลหม่า

“พ่อ！พี่ใหญ่ น้องสาม！” หม่ากวางชาวไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวดของเท้า วิ่งไปที่ประตูหน้าห้องโถงอย่างล้มลุกคลุกคลาน แล้วผลักประตูของห้องโถง

ประตูเพิ่งเปิดออก เขาก็ได้เห็นสายตาของคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในห้องกำลังมองมาที่เขา สายตาสิบกว่าดวงกำลังจ้องมาที่เขาอย่างพร้อมเพรียง คนที่ครอบครัวทุกคนอยู่กับพร้อมหน้า แล้วยังรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงอีกด้วย ไม่มีใครนั่งลง ทุกคนต่างยืนอยู่

หลังจากที่เห็นหม่ากวางชาวเข้ามา ได้ดึงดูดทุกสายตาเข้ามาโดยปริยาย

หม่ากวางชาวชะงักไป จากนั้นก็ถอนหายใจ แล้วกล่าว “ผมคิดว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้นแล้วเสียอีก ไม่คาดคิดว่าทุกคนจะอยู่พร้อมหน้ากัน” นอกจากทุกคนที่อยู่ในห้องแล้ว ยังมีผู้เฒ่าผมขาว ดูๆแล้วผอมกะหร่อง ก็คือหม่าจงหัว

นึกไม่ถึงว่าพ่อของเขากลับมาแล้วมิน่าล่ะที่ทุกคนกำลังประชุมกัน！

“พ่อ พ่อกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” หม่ากวางชาวถามอย่างตื่นเต้น

พูดพลาง เขาก็เดินเข้าไปในห้อง แต่เพิ่งจะเดินเข้าห้องโถง หม่าจงหัวก็เดินเข้ามาอย่างโมโห มาที่หม่ากวางชาว หม่ากวางชาวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หม่าจงหัวยกมือขึ้น แล้วตบไปที่หน้าของหม่ากวางชาว

การตบหน้าครั้งนี้เสียงดังมาก ดังจนคนที่อยู่ในห้องโถงได้ยินหมดทุกคน ผู้หญิงบางคนทนไม่ได้จนต้องปิดปาก

หม่าจงหัวเป็นนักบู๊ ใช้แรงทั้งหมดที่มีตบ คนธรรมดาไม่มีทางรับได้แน่นอน ฉาดนี้ตบจนหม่ากวางชาวร่างกายสั่นอย่างโซซัดโซเซ แล้วล้มลงไปนั่งกับพื้นโดนตรง

ต่อให้เป็นหม่ากวางชาวที่ฝึกฝนการต่อสู้ แต่ก็ต้านทานการตบของหม่าจงหัวไม่อยู่!

เอาคำพูดของหม่าจงหัวมาใช้ คนในยุคนี้ไม่รู้หรอกว่ายอดฝีมือเมื่อก่อนแข็งแกร่งขนาดไหน แค่ในตัวมีอะไรหน่อยก็หลงตัวเองแล้ว ดังนั้นคนรุ่นหลังของตระกูลหม่า ไม่มีใครที่มีวิทยายุทธ ไม่มีใครที่สืบทอดเจตนารมณ์ของตระกูลหม่าได้อย่างจริงจังสักคน

หม่ากวางชาวยกมือขึ้นมาจับที่หน้า เมื่อกี๊โดนไอนั่นเล่นงานจนมือวางบนพื้นไม่ได้ ก็ทรมานมากพอแล้ว ตอนนี้ยังถูกพ่อของตัวเองตบอีก นี่มันสังคมแบบไหนกันเนี่ย！

“พ่อ พ่อตบผมทำไม？” หม่ากวางชาวถามอย่างโมโห

สีหน้าของหม่าจงหัวเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งมากยิ่งขึ้นไปอีก เขาเงยหน้าขึ้นมองป้ายบรรพบุรุษของตระกูลหม่า จากนั้นก็กัดฟันแล้วตะคอกไปที่หม่ากวางชาวว่า “ไอ้สัตว์เดรัจฉาน แกไม่รู้เลยเหรอว่าทำไมฉันได้ตบแก？พูดต่อหน้าบรรพบุรุษของตระกูลหม่า ว่าแกไปทำอะไรไว้ข้างนอกนั้น？” ครั้งนี้หม่าจงหัวโมโหแล้วจริงๆ โมโหจนอยากจะฆ่าคน！ ถ้าการฆ่าหม่ากวางชาวสามารถแก้ไขปัญหาได้ เขาจะลงมือฆ่าไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ด้วยตัวเองอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ในหัวของหม่ากวางชาวนึกออกอย่างเร็ว พวกเขา ใช่ ต้องเป็นองค์กรนั้นมาที่บ้านแล้วแน่นอน ไม่งั้นหม่าจงหัวไม่มีทางโมโหมากขนาดนี้ ตอนที่หม่าซวี่ซงเสียชีวิต เขายังไม่โมโหมากขนาดนี้

“พ่อ พ่อพูดถึงการเป็นส่วนหนึ่งกับพวกเขาใช่มัย？” หม่ากวางชาวจับหน้า แล้วเงยหน้าถามหม่าจงหัว

เมื่อหม่าจงหัวได้ยินเรื่องนี้ ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก เขายกขาขึ้นมาแล้วถีบไปที่หน้าอกของหม่ากวางชาวโดยตรง ได้ยินแค่เสียงปังดังขึ้น แล้วร่างกายของหม่ากวางชาวก็ลอยไป

“ทำไมแกยังมีหน้าพูดเรื่องนี้กับฉันอีก ตอนไหนกันที่ตระกูลหม่าให้ลูกอกตัญญูอย่างแกตัดสินใจเรื่องของตระกูลได้？” หม่าจงหัวโมโหจนควันออกจากจมูกแล้ว ท่าทางแบบนั้นเหมือนกับจะฆ่าหม่ากวางชาวได้จริงๆ