บทที่349 ของขวัญของฟางฟัง

ฟางจินหยวนที่ไม่พูดมาโดยตลอดตกใจขึ้น เขาเงยหน้าอันหน้าเหี่ยวย่นที่ประหลาดใจขึ้นมา มองตาของฟางเหยียน จากนั้นก็มองไปที่ใบหน้าของตงฟางหยุนเอ๋อร์ แล้วตะคอกออกมาว่า “โกหกทั้งนั้น!”

การตะคอก ทำให้ตงฟางหยุนเอ๋อร์ถูกด่าจนตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ฟางเหยียนยิ้ม “ในเมื่อคนของตระกูลฟางของพวกคุณรีบจะไล่ผมให้ออกไป งั้นผมจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อพูดจบ ฟางเหยียนได้เดินออกจากห้องไปโดยตรง

“เสี่ยวเหยียน เสี่ยวเหยียน！” ฟางจินหยวนมองฟางเหยียนแล้วตะโกน จากนั้นก็จ้องไปที่หางเหมี่ยว แล้วกล่าว “รอฉันก่อน เดี๋ยวฉันจะกลับมาจัดการแก”

คำพูดนี้พูดให้ตงฟางหยุนเอ๋อร์ได้ยิน แต่เขาพูดตรงๆกับเธอไม่ได้ ทำได้เพียงพูดกับหลายชายของตน ก็ถือว่าเชือดไก่ให้ลิงดู! นี่ถือเป็นวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาขอวประเทศหวา

หลังจากที่ผู้คนเดินออกมาแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงแค่ตงฟางหยุนเอ๋อร์และฟางเหมี่ยว

ฟางเหมี่ยวถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย “หยุนเอ๋อร์ คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

ตอนนี้น้ำตาของตงฟางหยุนเอ๋อร์ได้แห้งไปแล้ว เหมือนเปลี่ยนเป็นคนล่ะคน แล้วกล่าว “ไม่เป็นไร!”

“ขอโทษนะหยุนเอ๋อร์ ผมก็ไม่รู้ว่าน้องเหยียนจะกลายเป็นคนแบบนี้ อยู่ข้างนอกมาหลายปี ต้องไม่เคยเห็นสาวสวยแบบคุณมาก่อนเป็นแน่ ดังนั้นถึงได้ทำแบบนั้น” ฟางเหมี่ยวกล่าวอย่างทำอะไรไม่ถูก

“พู!” ตงฟางหยุนเอ๋อร์อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ฟางเหมี่ยวชะงัก แล้วถาม “คุณหัวเราะอะไร?”

หลังจากที่ถามแล้ว เขาก็กล่าวเหมือนรู้ได้ทันใด “เมื่อกี๊คุณโกหก?”

ตงฟางหยุนเอ๋อร์ไม่ใช่คนที่ทำอะไรแล้วไม่กล้ายอมรับ เธอพูดอย่างไม่ไตร่ตรองใดๆ “ใครให้เขาเสแสร้งทำตัวสูงส่งแบบนั้น อีกอย่าง ทำไมคุณนี่โง่จัง ถ้ามันไม่ถูกไล่ออกจากตระกูลฟาง แล้วต่อไปคุณจะมีโอกาสเป็นผู้นำตระกูลได้อย่างไรกัน? ฉันกลัวว่าต่อไปจะไม่ได้เจอเขาแล้ว ดังนั้นจึงพูดกับมันตรงๆ ใครจะรู้ว่ามันไม่สนใจฉัน ฉันจึงสร้างเรื่องขึ้นมา”

ฟางเหมี่ยวมองตงฟางหยุนเอ๋อร์อย่างไร้ซึ่งคำพูด ถอนหายใจ แล้วตบที่หน้าขา “ผมว่าแล้วว่าน้องเหยียนไม่มีทางทำเรื่องบ้าบอแบบนั้นได้ คุณนะคุณ คุณกำลังฆ่าผมนะ”

ตงฟางหยุนเอ๋อร์จับมือแล้วกล่าว “ฉันว่าฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ฉันก็แค่หวังดีต่อคุณ”

“ผมรู้ว่าคุณหวังดีต่อผม แต่คุณทำแบบนี้ คุณปู่ไม่มีทางเชื่อ น้องฟางไม่ใช่คนแบบนั้น เรื่องของเขา ต่อไปคุณจะรู้เอง” ฟางเหมี่ยวกล่าวอย่างหมดอาลัยตายอยาก ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ขณะนี้ ฟางเหยียนได้มาถึงที่จอดรถของตระกูลฟาง ด้านหลังมีเด็กสาวผมสั้นสาวงามคนหนึ่งวิ่งมา เด็กสาววิ่งตามมา เธอมาอยู่ข้างๆฟางเหยียน แล้วกล่าว “พี่เหยียน ขอโทษนะ พี่เหยียน!”

ฟางเหยียนเห็นฟางฟัง ใบหน้าแดงก่ำ หายใจเข้าออกอย่างหอบหืด แค่ดูก็รู้แล้วว่าเธอวิ่งมา ส่วนฟางจินหยวน ยังเดินมาไม่ถึงที่นี่

เมื่อกี๊เด็กสาวคนนี้ออกหน้าแทนตน เขาไม่รู้สึกบาดหมางต่อฟางฟัง แต่ถ้าจะบอกว่ารู้สึกดีก็ไม่ใช่ ก็แค่ไม่เกลียดฟางฟัง ดังนั้นจึงได้กล่าวว่า “ไม่เกี่ยวอะไรกับแก! แกจะขอโทษทำไม”

“พี่เหยียน อย่าไปได้มั้ย?” ฟางฟังยื่นมือไปรั้งแขนของฟางเหยียนไว้ แล้วเขย่าไม่หยุด และเขย่าแขนของฟางเหยียนไปด้วยเลย เหมือนกำลังงอนง้ออยู่

ควาทจริงแล้วฟางฟังอยากใช้วิธีนี้ให้ฟางเหยียนปล่อยวางความระแวงที่มีในใจ แล้วยอมรับพวกเขา

ฟางเหยียนดูแคลน แล้วกล่าว “วันนี้สมาชิกคนใหม่ไม่ชอบฉัน ฉันอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์”