บทที่403 สวัสดิการมากมาย

สุดท้ายแล้วเวลาของการเรียนก็มีจำกัด สำหรับอาจารย์และนักศึกษาที่อยู่ด้านล่างเวที นี่เป็นคลาสที่ผ่านไปเร็วที่สุดแล้ว เหมือนพวกเขาฟังไปได้แค่ห้านาที ก็หมดเวลาแล้ว ไม่อยากเลิกเรียนเสียด้วยซ้ำ ยังอยากฟังเขาบรรยายอยู่

หลังจากที่ได้ยินเสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น อาจารย์และนักศึกษาเหล่านั้นก็ตกใจ ใครก็ไม่คาดคิดว่าจะเลิกเรียนเร็วขนาดนั้น นี่น่าจะเป็นวิชาที่เวลาผ่านไปเร็วที่สุดวิชาหนึ่ง

นักศึกษาเรียนมาหลายปี ฟังจนเซ็งแล้ว การรอคอยการเลิกเรียนเป็นเรื่องใหญ่สำหรับนักเรียนทุกคน พูดได้ว่า ตั้งแต่เริ่มเรียนนักเรียนก็เริ่มรอที่จะเลิกเรียนแล้ว แต่คลาสของคนนี้กลับทำให้หยุดที่จะเลิกเรียนไม่ได้

จู่ๆนักเรียนคนหนึ่งที่ร่างกายกำยำ และดำๆยืนขึ้นมา พูดกับฟางเหยียนว่า “อาจารย์ครับ อาจารย์พูดต่ออีกสิบนาทีได้มั้ยครับ？พวกเราไม่ต้องการเวลาพักแล้วครับ ผมรู้สึกว่าการฟังบรรยายของอาจารย์สนุกกว่าดูหนังเยอะเลย เมื่อก่อนผมมักจะโดดเรียน แต่ถ้าอาจารย์สอนพวกเรา ผมรับประกันว่าจะไม่มีทางโดดเรียนแม้แต่คาบเดียว！”

“ใช่ อาจารย์ อาจารย์บรรยายต่ออีกสิบนาทีได้มั้ย？ผมรู้สึกฟังการบรรยายของอาจารย์เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง ต่อไปอาจารย์จะมาบรรยายที่มหาลัยเราบ่อยๆใช่มั้ย？ถ้าใช่ ต่อไปพวกเราจะไม่เอาเวลาพักสิบนาทีแล้ว”

นักศึกษาเริ่มแยกกันพูดขึ้นมา ต่างพากันร้องขอให้ฟางเหยียนบรรยายต่อ

แต่ฟางเหยียนมองนักศึกษาที่อยู่ด้านล่าง แล้วกล่าว “ขอโทษครับทุกคน ผมเทียบไม่ได้กับผู้เชี่ยวชาญ ผมเป็นแค่มือสมัครเล่นเท่านั้น ความจริงถ้าทุกคนมองว่าการฟังการบรรยายเป็นเหมือนความบันเทิงอย่างหนึ่ง ก็จะได้ผลลัพธ์แบบนี้แล้ว”

“ชิ！” ชายที่ยืนขึ้นคนนั้นกล่าว “อาจารย์ งั้นอาจารย์ก็ไม่รู้อะไรแล้วล่ะ ถ้าอาจารย์ทุกคนบรรยายได้อย่างอาจารย์จะสุดยอดมาก และพวกเราก็จะไม่เป็นแบบนี้ แต่อาจารย์คนอื่นบรรยายมันฟังไม่ไหวจริงๆ ห้องบรรยายใหญ่ไม่ได้ครึ่งของห้องนี้ แต่พอบรรยายออกมาเสียงเล็กอย่างกับยุงอย่างไรอย่างนั้น ไม่ได้ยินเสียงของเขาก็อีกเรื่อง แต่ประเด็นคือเขายังอ่านตามหนังสืออีก อาจารย์คิดดู ผมจำเป็นต้องให้เขาอ่านเนื้อหาที่อยู่ในหนังสือให้ผมฟังมั้ย？ผมอ่านเองไม่ได้เหรอ”

คำพูดนี้พูดจนเหล่าอาจารย์ที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างสบตากัน แต่มันกลับเป็นคำพูดที่มาจากจิตใจที่แท้จริง พูดจนเหล่าอาจารย์ต่างพากันอับอาย

ฟางเหยียนดูแคลน แล้วกล่าว “ขอโทษนะครับ ทุกคน ผมเป็นแค่มือสมัครเล่นเท่านั้น！”

“ไม่ๆๆ ในใจของพวกเรา อาจารย์เชี่ยวชาญยิ่งกว่าผู้เชี่ยวชาญเสียอีก！นี่เป็นคลาสที่ทำให้คนบันเทิง พวกเราพอใจกระบวนการแบบนี้มากครับ ขอบคุณที่ให้พวกเราได้ฟังสิ่งที่วิเศษขนาดนี้ ก่อนที่เราจะเรียนจบ นี่เป็นสิ่งที่มีผลกับอนาคตของพวกเราเป็นอย่างมากเลยครับ ถ้าพวกเราเป็นอาจารย์แล้ว จะต้องถืออาจารย์เป็นแบบอย่างแน่นอนครับ”

เมื่อพูดจบ ด้านล่างเวทีก็มีเสียงปรบมือดังสนั่นขึ้น แม้แต่อาจารย์ที่เมินใส่ก็ปรบมือตามอย่างอดใจไม่ได้ นี่เป็นความเลื่อมใสอย่างจริงจัง ฟางเหยียนใช้การกระทำสยบอาจารย์ทุกคนที่อยู่ในห้องบรรยาย

อย่างที่ศาสตราจารย์โจวพูดไว้ทั้งหมด ว่าการฟังบรรยายของคนนี้เป็นความบังเทิงอย่างหนึ่ง พวกเขายินดีที่ได้ฟังการบรรยายอันวิเศษแบบนั้น การบรรยายในครั้งนี้มีผลกับการเรียนการสอน ของพวกเขาในอนาคตอย่างมาก

จู่ๆอาจารย์คนที่แอบประชดประชันฟางเหยียนเมื่อกี๊ได้ลุกขึ้น แล้วกล่าว “ศาสตรา ศาสตราจารย์ฟาง！ผมรู้สึกเสียใจอย่างมากกับความไม่รู้ของตัวเอง！เมื่อกี๊ผมยังคิดว่าศาสตราจารย์โจวคุยโวเกินจริง จึงอยากดูว่าคุณจะพลาดท่ายังไง แต่วิธีการบรรยายของคุณทำให้ผมเลื่อมใส คุณคืออาจารย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาคลอดชีวิต ผมขอโทษกับความไม่รู้ของผมเมื่อกี้นี้ และถือว่าเป็นการสำนึกผิดในความไม่รู้ของตัวเอง ขอโทษครับ อาจารย์ผู้ยอดเยี่ยม！”

เมื่อพูดจบ อาจารย์คนนั้นก้มหัวลงต่ำมาก คำนับทำมุมเป็นเก้าสิบองศา ในห้องบรรยายเกิดเสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง ทุกคนได้เป็นพยานที่ศาสตราจารย์คนหนึ่งยอมรับเลื่อมใสในอาจารย์ที่อัศจรรย์ผู้นี้

หลังจากที่จบการบรรยายแล้ว นักศึกษาจำนวนไม่น้อยพากันที่หาฟางเหยียน ซ่งหยิงยืนอยู่ในมุมๆหนึ่ง อยากจะเข้าไปกล่าวลาฟางเหยียน แต่เธอหาโอกาสนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงเดินออกจากห้องบรรยายอย่างโศกเศร้า