บทที่420 ใครมา

“ลงมือ！หม่ากวงชาว“ สาวไร้หน้าพูดเร่งรัดอย่างสะใจ “ตอนนี้แกเพียงแค่ลงมือเบาๆ แกก็จะฆ่าหม่าจงหัวได้แล้ว มันดิ้นรนอะไรไม่ได้อีกต่อไป ทำได้เพียงรับสภาพ”

หม่ากวงชาวมองหม่าจงหัวอย่างหวาดกลัว แล้วกล่าว “พ่อ เพื่ออนาคตของตระกูลหม่า เพื่อการสืบต่อสายเลือดของตระกูลหม่า ผมจำเป็นต้องทำแบบนั้น！ขอโทษนะ พ่อ！”

พูดจบ หม่ากวงชาวยกง้าวในมือไปทางหม่าจงหัว

“ไม่！”“ไม่！” หม่ากวงหรงและหม่าเหาตะโกนออกมาพร้อมกัน

หม่ากวงชาวยกง้าวขึ้นมา เขาตาแดงๆ ไม่รู้ว่าน้ำตาไหลออกมาจากตาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขากัดฟันพูดต่อหม่าจงหัวว่า “พ่อ ผมขอโทษนะ”

พูดจบ แววตาเขาเปลี่ยนไป หม่าจงหัวตระหนักได้ถึงบางอย่าง เขายกมือขึ้นแล้วตะโกนอย่างสุดพลัง “ไม่！”

หม่ากวงชาวหันไป ถือง้าวแล้วทำท่าทางที่เรียนจากหม่าจงหัวเมื่อกี๊ เขามองไปที่สาวไร้หน้า แล้วพูดอย่างดุดันว่า “ไอ้ตัวประหลาด ฉันจะให้แกเห็นว่าอะไรคือเกียรติยศของตระกูลหม่า แกต้านทานการโจมตีของเพลงดาบมังกรเขียวครั้งแรกได้ ฉันจะดูว่าแกจะต้านทานการโจมตีครั้งที่สองของเพลงดาบมังกรเขียวได้มั้ย！”

หม่าเหา หม่ากวงหรง หม่าจงหัวตกใจจนอ้าปากค้าง พวกเขาเข้าใจหม่ากวงชาวผิดไป หม่ากวงชาวไม่เคยคิดที่จะทรยศต่อตระกูลหม่า ทำเรื่องอกตัญญูแบบนั้น เขาเพียงแค่ใช้วิธีการของตัวเองเพื่อแย่งง้าวกลับมา

นี่คือสิ่งล้ำค่าของตระกูลหม่า จะปล่อยให้ไปอยู่ในมือของสัตว์ประหลาดที่แปลกประหลาดได้อย่างไรกันเล่า สัตว์ประหลาดแบบนั้นจะคู่ควรกับดาบล้ำค่าของตระกูลหม่าได้อย่างไรกัน การที่มันครอบครองดาบล้ำค่าของตระกูลหม่าถือเป็นการเหยียดหยามตระกูลหม่าอย่างที่สุด

ตั้งแต่ต้นจนจบ หม่ากวงชาวไม่เคยคิดที่จะทรยศตระกูลหม่าเลย ที่ทำแบบนั้น ก็เพื่ออยากได้รับความเชื่อมั่นของสาวไร้หน้า พ่อของเขา บรรพบุรุษของเขาล้วนเป็นวีรบุรุษที่สูงส่ง เมื่อถึงเขา เขาจะขี้ขลาดได้อย่างไรกัน？

เมื่อก่อนที่พูดว่าจะเข้าร่วมกับพวกเขา ก็เพราะเขายังไม่เห็นความภาคภูมิของตระกูลหม่า เมื่อกี๊เห็นความกล้าหาญของพ่อ ถ้าเขาเข้าร่วมองค์กรแบบนี้ แล้วจะมองหน้าพ่อของตัวเองได้อย่างไรกัน วีรบุรุษของตระกูลหม่าต้องตายเพราะรบ จะไม่ยอมตายเพราะถูกบีบบังคับ

แววตาของเขาแดงก่ำขึ้น ร่ายรำเร็วขึ้น หม่าจงหัวมองหม่ากวงชาวร่ายรำดาบใหญ่ น้ำตาคลอเบ้า เขาไม่ได้ร้องเพราะลูกชายตัวเองใช้เพลงดาบมังกรเขียว แต่ร้องเพราะภูมิใจในความกล้าของเขาที่ทำเพื่อตระกูลหม่า

อย่างน้อย ลูกชายของเขาไม่มีคนไหนเลยที่ขี้ขลาด ต่อให้พวกเขาต้องตาย ก็ไม่เคยคิดที่จะทรยศต่อประเทศหวา

“ไอ้สารเลว！” ทันใดนั้นสาวไร้หน้าก็ดูแคลนออกมา จากนั้นเธอวิ่งเข้าไปที่หม่ากวงชาวอย่างเร็ว ท่าร่ายรำของหม่ากวงชาวไม่ได้สง่าเหมือนหม่าจงหัว ความห้าวนั้น เมื่อดูแล้วมันแค่ส่ายๆไปมา ก็เพราะเขาส่ายไปส่ายมา จึงทำให้สาวไร้หน้าจับจุดอ่อนได้ จึงได้พุ่งเข้าไปฆ่าหม่ากวงชาว

แว็บเดียว สาวไร้หน้าก็มาถึงด้านหน้าของหม่ากวงชาว เธอยกมือขึ้นมาอย่างเร็วแล้วจับไปที่คอหอยของหม่ากวงชาว ง้าวในมือของหม่ากวงชาวกำลังขยับไปมา และก็เพราะแบบนี้ ดาบใหญ่จึงได้หยุดลง แล้วเขาก็รู้สึกหายใจไม่ค่อยออกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนหน้าหน้าแดง เส้นเลือดโผล่ออกมา

สาวไร้หน้าใช้ใบหน้าขยับไปมาจ้องหม่ากวงชาวอย่างไม่ละสายตา แล้วตะคอกอย่างเสียงดังว่า “แกคิดว่าแค่ไอ้สวะอย่างแก จะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ？แก ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะใช้วิชาอะไรกับฉันทั้งนั้น”