บทที่92 โยนลงไปจากหน้าต่าง

ได้ยินคำพูดนี้ อารมณ์โกรธของหม่าซวี่ซงแข็งค้างบนหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นเครื่องหมายคำถามทั้งหน้าในชั่วพริบตาเดียว คนคนนี้กำลังพูดจากับตนเองอยู่งั้นเหรอ? กี่ปีมาแล้วที่เขาไม่เจอคนไม่เจียมตัวขนาดนี้

นี่คือสถานที่อะไร นี่คือหนานหลิง นี่คือสถานที่ที่เขาเกิดและเติบโต คนไหนไม่ต้องไว้หน้าตนเองกันบ้าง

ชายกำยำด้านล่างคนนั้นถือว่าเก่งกาจ แต่ทว่าที่นี่คือหนานหลิง

เขาหม่าซวี่ซงคือคุณชายของหนานหลิงแห่งนี้

“แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร?” หม่าซวี่ซงจ้องฟางเหยียนตาไม่กะพริบพลางถามขึ้น

ฟางเหยียนพูดด้วยความสุขุมเยือกเย็น “แกเป็นใครเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?”

หม่าซวี่ซงส่ายหน้า แทบจะพูดอย่างคลุ้มคลั่ง “ฉันคือลูกหลานของตระกูลหม่า นี่คือผู้หญิงของฉัน แกรู้รึเปล่าว่าตัวเองทำผิดเรื่องอะไรแล้ว? โทษประหารชีวิต โทษประหารชีวิตแบบให้อภัยไม่ได้!”

“สารเลว!” หลินถงลุกขึ้นยืน บอกว่า “หม่าซวี่ซง อะไรคือฉันเป็นผู้หญิงของนาย? ฉันกลายเป็นผู้หญิงของนายได้ยังไงกัน? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”

หม่าซวี่ซงไม่ได้สนใจหลินถง เพียงแต่ใช้เสียงที่เสียดแก้วหูพูดมา “ไอ้หนุ่ม ตอนที่แกมาหนานหลิง หรือว่าไม่ได้ตั้งใจหาสักหน่อย? ไม่นานแกก็จะกลายเป็นศพแล้ว!”

ฟางเหยียนวางแก้วชาในมือลง ลุกขึ้นยืนมาจากเก้าอี้ ถามว่า “ใช่เหรอ? งั้นฉันต้องขอดูหน่อยว่าฉันจะตายยังไง?”

หม่าซวี่ซงมองฟางเหยียนที่ยืนขึ้นมายังเตี้ยกว่าตนเองครึ่งศีรษะ โมโหจนสั่นเทาพูดว่า “โอหัง! แกไม่ควรปล่อยบอดี้การ์ดของแกไว้ด้านล่าง ตอนนี้แกควรต้องรู้สึกเสียใจที่ตัวเองทิ้งบอดี้การ์ดเอาไว้”

พูดจบเขากุมหมัดต่อยเข้ามาทางฟางเหยียน แต่ว่าไม่นานแก้มของเขากระตุกขึ้นมาอย่างรุนแรง สีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงแน่นไปหมด

เหมือนกับเจอเรื่องประหลาดที่น่าตกใจที่สุดในชีวิตนี้

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมหมัดของตนเองไม่มีทางเข้าไปได้

หมัดของเขาอยู่ห่างจากฟางเหยียนสิบเซนติเมตรแล้วหยุดลงมา เหมือนมีกำแพงอากาศขวางอยู่ด้านหน้าของฟางเหยียนไว้

เมื่อหันมองฟางเหยียน ยังคงเป็นท่าทางที่เฉยเมยไม่สะทกสะท้าน เห็นได้ชัดว่าบนหน้าผ่อนคลายและเบิกบานไร้ที่เปรียบ

เขากลืนน้ำลาย เหงื่อค่อยๆ เปียกชุ่มเสื้อผ้า นี่สรุปมันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? เกิดเรื่องประหลาดขนาดนั้นได้อย่างไร!

“หนานหลิง ตระกูลหม่า!” ฟางเหยียนบ่นพึมพำ จากนั้นเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาจากด้านนอก

“จอมพลโผ้จวินครับ ผมมาช้าไป!” พูดจบ เขาบิดแขนของหม่าซวี่ซงไว้อีกครั้ง

หม่าซวี่ซงถูกบิดจนร้องโอ๊ยทีหนึ่ง อยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่ตนเองชอบดันมาขายขี้หน้าขนาดนี้เป็นครั้งแรก พวกเขาไม่ได้ตีหม่าซวี่ซง แต่กำลังวางศักดิ์ศรีของเขาไว้บนพื้นแล้วเสียดสี ถูไถ

เพื่อหน้าตาที่ชั่วร้ายนี้แล้ว เขาพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่เดิมทีขยับไม่ได้ กำลังของเทียนขุยช่างมากเหลือเกิน

“ตระกูลหม่า พวกที่ไม่สำคัญเท่านั้นเอง!” ฟางเหยียนใช้น้ำเสียงไม่สนใจไยดีพูดประโยคแบบนี้

จากนั้นบอกว่า “ทิ้งลงไปเถอะ! ฉันไม่ค่อยชอบให้คนมารบกวนบรรยากาศดีๆ ของฉัน”

คำพูดประโยคนี้จงใจพูดให้หม่าซวี่ซงฟัง หลินถงฟังจนแก้มแดงเถือกขึ้นมา

“ครับ!” เทียนขุยตอบแบบคล่องแคล่วว่องไว บิดหม่าซวี่ซงไว้อยากลงไปด้านล่าง

แต่ฟางเหยียนกลับชี้ไปยังหน้าต่างพลางบอกว่า “ฉันไม่ได้บอกว่าจากตรงนั้น เป็นตรงนี้”

“หา!” หม่าซวี่ซงเหงื่อแตกทั่วตัว เขาตะโกนลั่น “แม่งเอ๊ย แกรู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร? ฉันคือพระเจ้าของหนานหลิง ถ้าแกโยนฉันลงไป ฉันจะทำให้แกต้องตาย ฉันจะฆ่าแก!”