บทที่97 จำเบอร์โทรฉันไว้

ฟางเหยียนฟังคำพูดนี้จบ กำลังรอคำพูดตามมาของต่งโป๋เหวินอยู่ตลอด แต่ทว่ารอมาหนึ่งนาทียังไม่เห็นต่งโป๋เหวินจะพูดอะไรอีก

“ไม่มีแล้วหรือ?” ฟางเหยียนถามอย่างสงสัย

ต่งโป๋เหวินแบมือทั้งสองออกแล้วพูดด้วยความจำใจ “แน่นอนว่าไม่มีแล้ว ถึงผมรู้อะไรมากขนาดนั้น แต่นี่คือหินทิพย์นะ ผมเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะรู้อะไรมากขนาดนั้นได้ที่ไหน ที่รู้มาขนาดนี้ เพราะผมเคยได้ยินศาสตราจารย์ที่ศึกษาวิจัยประวัติศาสตร์ประเทศหวาและตำนานโบราณคนหนึ่งพูดไว้ ตอนนั้นฟังมาไม่ชัดเท่าไร และไม่เข้าใจมากนักว่าหินทิพย์นี้สรุปแล้วใช้ทำอะไรกัน”

“ศาสตราจารย์?” ฟางเหยียนพูดคำสำคัญคำหนึ่งนี้ซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง

ต่งโป๋เหวินพูดขึ้น “ใช่ ศาสตราจารย์คนหนึ่งที่คณะประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยซีหนาน ผู้คนล้วนเรียกเขาว่าศาสตราจารย์เพี้ยน เขาแซ่โจว! ความคิดของเขาไม่ค่อยเหมือนกับความคิดของคนสมัยนี้ คำที่เขาพูด คนทั่วไปยังฟังเข้าใจยากมาก หากไม่มีเรื่องอะไร คนธรรมดาคงไม่มีใครไปหาเขา บางทีคุณสามารถไปถามเขาดูได้ เขาน่าจะรู้จักของสิ่งนี้”

ฟางเหยียนพยักหน้านิดหนึ่ง จากนั้นตอบว่า “งั้นขอบคุณท่านต่งแล้วนะครับ!”

ขณะกำลังพูดอยู่เขาก็ลุกขึ้น แต่เพิ่งลุกขึ้นยืน กลับถูกต่งโป๋เหวินดึงเอาไว้แล้ว

“คุณฟาง เรื่องเมื่อกี้นี้ คุณต้องพิจารณาดูดีๆ ขอเพียงคุณกับลูกสาวผมแต่งงานกัน ไม่ว่าหล่อนจะเป็นเมียหลวงหรือว่าเป็นเมียน้อย ผมจะยกของทั้งหมดของตนเองให้คุณแน่ อย่ามองว่าที่นี่ของผมโกโรโกโสนะ ของด้านในล้วนเป็นของที่ประเมินราคาไม่ได้ ผมมีเพียงลูกสาวคนเดียว คุณน่าจะรู้ว่าจะมีการตอบแทนอย่างไร”

ฟางเหยียนกระแอมสองทีแบบไม่สะดวกใจ พูดว่า “เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันเถอะครับ! และหวังว่าท่านต่งจะสามารถโทรศัพท์ไปบอกกับศาสตราจารย์โจวให้ทราบไว้ด้วย ทางนี้ผมจะได้เข้าไปหาเขาได้โดยตรงครับ”

ต่งโป๋เหวินตกตะลึงแล้วตอบว่า “ได้ คุณวางใจได้ ผมจะบอกเขาให้ว่าคุณคือลูกเขยผม”

ถึงแม้ว่าจะพูดฟังยากอยู่บ้าง แต่ยังถือว่าต่งโป๋เหวินคนนี้กระตือรือร้นดี

ฟางเหยียนเดินออกจากร้านของเก่าต่งซื่อ จากนั้นส่ายหน้าอย่างจำใจ

หลังจากที่เห็นว่าฟางเหยียนเดินออกไปแล้ว ต่งยู่ก็เดินออกมาจากห้องด้านใน เธอมองต่งโป๋เหวินด้วยหน้าตาตำหนิพลางพูดว่า “พ่อ ทำไมพ่อถึงพูดไปแบบนั้นกัน คนอื่นเขาเป็นคนที่มีเมียแล้วนะ พ่อจะให้ลูกสาวของตัวเองไปเป็นเมียน้อยของคนอื่นได้อย่างไรกัน”

ต่งโป๋เหวินถลึงตาโตตอบว่า “นี่ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ด้วยสถานะของเขา มีเมียน้อยไว้จะเป็นอะไรไปล่ะ?”

“พ่อรู้หรือว่าเขามีสถานะอะไร?” ต่งยู่ถามอย่างสงสัย ความจริงต่งยู่อยากรู้มากว่าฟางเหยียนมีสถานะอะไร เธอมักรู้สึกว่าคนคนนี้แปลกประหลาดมาก ที่ครุ่นคิดถึงฟางเหยียนขนาดนั้น หนึ่งในนั้นมีมากมาย แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสงสัยสถานะของเขา

ต่งโป๋เหวินบอกว่า “พูดตามตรงพ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ศาสตราจารย์โจวเคยพูดไว้ว่าหินทิพย์ประเภทนั้นไม่ใช่คนบนโลกนี้จะสามารถครอบครองได้ ถึงแม้มีอยู่ นั่นก็เป็นของเสีย ของเสียที่ว่าก็คือของที่ไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ เหมือนกับของพวกนั้นที่ฉันสะสมไว้”

“แต่ก้อนนั้นของเขาไม่เหมือนกัน สีสันสดใสงดงาม โดยเฉพาะยังมีกลิ่นที่พิเศษอย่างหนึ่ง ฉันคิดว่าสองก้อนที่อยู่ในมือของเขานั้นเป็นหินทิพย์ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ หินทิพย์ที่เพียงพอจะสามารถมีพลังเหนือธรรมชาติได้ นี่ยังเป็นคนทั่วไปอีกเหรอ?”

ต่งยู่ฟังจนมึนงง ไม่ได้เข้าใจคำพูดของต่งโป๋เหวินมากนัก

ทว่าเธอกลับร้องโอ๊ยขึ้นมาแล้วพูดว่า “งั้นหนูก็ไปเป็นเมียน้อยของคนอื่นเขาได้เหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้แต่งงานซ้ำผิดกฎหมายหรอก นี่ถ้าถูกลือออกไป หน้าตาของพ่อคงไม่เหลือแน่ๆ”

ต่งโป๋เหวินพูดแบบไม่เป็นไร “แกคิดว่าพ่อของแกเป็นคนที่รักหน้าตามากประเภทนั้นเหรอ? จะว่าไปแล้ว กฎหมายที่พวกเราปฏิบัติตามไม่ใช่เขาคนแบบนี้”

“แกบอกฉันมาคำเดียว แกชอบฟางเหยียนหรือไม่ล่ะ?” ต่งโป๋เหวินถามแบบแทงใจดำ

ต่งยู่ร้องโอ๊ยทีหนึ่ง อายจนหน้าแดงเต็มที่พลางพูดว่า “ขี้เกียจยุ่งกับพ่อแล้ว!”

พูดจบเธอวิ่งหน้าแดงออกไปเลย ต่งโป๋เหวินมองภาพเงาของลูกสาว หัวเราะฮาๆ “ยัยลูกโง่”

เขาเข้าใจลูกสาวของตนเองดีเหลือเกิน ลูกสาวคนนี้ชอบผู้ชายที่แต่งงานแล้วคนหนึ่งเข้าจริงๆ แต่แล้วอย่างไรกันล่ะ เขาต่งโป๋เหวินที่มีชื่อเสียงบนโลกนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะตนเองกับคนอื่นมีความคิดไม่เหมือนกัน