บทที่ 109 ชาติกำเนิดของหลี่มู่

เขตเรือนหลังที่ว่าการ

“ขาของเขา รักษาเอาไว้ไม่ได้”

เด็กรับใช้บัณฑิตน้อยชิงเฟิงอยู่ในสภาวะสลบไสล

หลังจากผ่านการตรวจ หมอยาสาวงามจ้าวหลิงให้คำตอบเช่นนี้

หลี่มู่มองไปยังหมอจากโรงหมอ ‘โพธิสัตว์บนดิน’

เมื่อครู่ตอนจ้าวหลิงตรวจอาการบาดเจ็บอีกครั้ง ‘โพธิสัตว์บนดิน’ ก็อยู่ข้างๆ ทั้งสองยังพูดคุยอะไรกันด้วย

ครั้นเห็นคำถามในสายตาของหลี่มู่ ‘โพธิสัตว์บนดิน’ ฝืนยิ้ม กล่าวว่า “ใต้เท้า ข้าน้อยละอายยิ่งนัก สภาพที่จริงหนักว่าที่ข้าตรวจในตอนแรก ร่างกายบวมเน่าเฟะสาหัสกว่าที่ข้าคาดการณ์เอาไว้ วิชาแพทย์ของหมอจ้าวล้ำลึกกว่าข้าหลายเท่า ความเห็นของนางนั้นถูกต้อง”

หลี่มู่พยักหน้า

เห็นได้ชัด ผลเช่นนี้ทำให้เขาผิดหวังนัก ราวกับถูกน้ำเย็นสาดเข้าที่ใจ

“เลือดชามนั้นไม่มีผลอะไรเลยอย่างนั้นรึ?” หลี่มู่ถามอย่างไม่ยอมแพ้

“หากไม่มีเลือดชามนั้น เกรงว่าเขาคงจะตายไปนานแล้ว” จ้าวหลิงกล่าวอย่างไม่เกรงใจ

หลี่มู่ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ว่าเจ้าไร้น้ำยา หรือตั้งใจจะแก้แค้นข้า?”

จ้าวหลิงเหมือนเม่นพองขน พูดอย่างโมโหทันที “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าสงสัยข้าได้ แต่ขออย่าได้สงสัยความสามารถและเกียรติของหมอยา หากเจ้าไม่เชื่อข้า เช่นนั้นก็ไม่ต้องให้ข้ารักษาคนของเจ้า”

โอ้โฮ ยัยเด็กนี่ดุจริง

หลี่มู่ไม่คิดเล็กคิดน้อย ถามขึ้นอีกว่า “ไม่มีความหวังอะไรเลยหรือ? ขอแค่รักษาขาของเขาเอาไว้ ข้าหาวิธีเอายารักษาวิเศษต่างๆ มาได้ เจ้าต้องการอะไรบอกมาตรงๆ ได้เลย”

“เจ้าจะไปขูดรีดมากระมัง?” จ้าวหลิงทำหน้าเหยียดหยาม

นางรู้ซึ้งถึงวิธีการของราชาปีศาจตนนี้เป็นอย่างดี ยอดฝีมือทั้งหลายของพรรคมังกรฟ้าและสำนักเขี้ยวพยัคฆ์ วันนี้ยังอยู่ในคุกหนาวชื้นรอไถ่ตัวอยู่เลย ส่วนยอดผู้อาวุโสทั้งหลายที่มาประกันตัวคนยังถูกกักขังอยู่ในที่ว่าการให้เขียนหนังสือไถ่ตัว ในสายตาของนาง ราชาปีศาจหลี่มู่นกบินผ่านถอนขน ปลาว่ายผ่านจับขอดเกล็ด การ ‘หาวิธี’ ที่ว่าจะต้องไปขูดรีดข่มขู่คนในยุทธจักรที่น่าสงสารเหล่านั้นอีกแน่

“เจ้าไม่ต้องสนว่าข้าหามาได้อย่างไร แค่พูดว่ามีวิธีอื่นอีกหรือไม่เถอะ” หลี่มู่ถลึงตาใส่ “ขอแค่เจ้ารักษาขาของเขาเอาไว้ได้ ข้าจะให้อิสระเจ้า ปล่อยเจ้าไป”

จ้าวหลิงตาลุกวาว แต่ก็หมองหม่นลงในทันที

“ธรรมะช่วยคนที่มีวาสนาต่อกัน หมอรักษาโรคไม่รักษาความตาย ต่อให้เจ้าเอายาวิเศษมาได้ ก็ไม่อาจรักษาขาของเขาเอาไว้” จ้าวหลิงโมโหเดือดปุดๆ แก้มพองเหมือนหนูแฮมสเตอร์เขมือบบะหมี่ลงไปทั้งชาม จากนั้นก็คิดอย่างจริงจัง และตรวจอาการบาดเจ็บของชิงเฟิงอย่างละเอียดอีกครั้ง สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปอย่างหนึ่ง “พอจะรักษาขาทั้งสองข้างของเขาไม่ให้ถูกตัดได้ แต่ไม่มีทางลุกขึ้นมาได้อีก ยิ่งไม่อาจเดินได้เหมือนคนทั่วไปด้วย”

หลี่มู่จ้องนาง

จ้าวหลิงมองตอบอย่างโมโห

“เอาเถอะ เจ้าทำให้เต็มที่” หลี่มู่พูด

“หึ ต้องให้เจ้าพูดด้วยหรือ หมอยาล้วนทำสุดความสามารถต่อคนไข้ที่มารักษาทุกคน” หงส์ฟ้าน้อยที่หยิ่งทะนงเชิดหน้า พยายามแสดงเกียรติและรัศมีอำนาจในฐานะหมอยาเต็มที่

“อีกสามคนที่เหลือเล่า?” หลี่มู่ถามขึ้นอีก ก่อนจะชี้ไปยังหม่าจวินอู่ เฝิงหยวนซิง และเจินเหมิ่ง

จ้าวหลิงพูดอย่างมั่นใจ “คนที่แขนขาด แขนไม่อาจกลับคืนมาได้แล้ว เสียเลือดมากต้องพักฟื้นหนึ่งเดือน อีกสองคนที่เหลือภายในครึ่งเดือนนี้ ข้ารับประกันว่าพวกเข้าจะหายสนิท ไม่มีแผลเป็น”

หลี่มู่พยักหน้า

คำตอบนี้ชัดเจนกว่าคำพูดของ ‘โพธิสัตว์บนดิน’ หมอจากโรงหมอนัก เวลาที่ใช้ก็น้อยกว่า

นี่ก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่า วิชาแพทย์ของหงส์ฟ้าน้อยลึกซึ้งและยอดเยี่ยมยิ่งกว่า

“ดี เช่นนั้นก็ทำให้ข้าเห็น หากทำไม่ได้ละก็ ผลภายหลัง…เจ้ารู้ดี” หลี่มู่แยกเขี้ยวยิงฟัน ความชั่วร้ายฉายบนใบหน้า

จ้าวหลิงราวเห็นรอยยิ้มของมารร้าย หนาวสะท้านขึ้นมาทันทีอย่างอดไม่ได้

หลี่มู่พูดจบก็ออกไปจากห้อง

เขากลับมายังห้องพักของตน

“หืม ห้องเปลี่ยนโฉมใหม่หมดแล้ว รูปแบบใหม่ไม่เลวเลย เจิ้งฉุนเจี้ยนเป็นคนปรับเปลี่ยนเหรอ?” ชั่วขณะที่เข้ามาในห้อง หลี่มู่ดวงตาวาววับ

ห้องพักเปลี่ยนไปมาก เทียบกับเมื่อก่อนยิ่งมีรูปแบบและความเป็นศิลปะอย่างชัดเจน เพิ่มชั้นหนังสือ ชั้นวางของและต้นไม้เข้ามา โต๊ะก็เปลี่ยนใหม่ เปลี่ยนชุดน้ำชากับถ้วยชามกระเบื้องลายครามยกชุด…ตำแหน่งวางเครื่องนอนก็เปลี่ยนหมด

ข้ารับใช้ข้างกายบอกหลี่มู่ ทั้งหมดนี้เจิ้งฉุนเจี้ยนสั่งให้คนเปลี่ยนแปลงการตกแต่งด้วยตนเองยามที่เข้ามาพักเมื่อหลายวันก่อน

“เจ้างูพิษนี่รสนิยมในการเสพสุขช่างไม่ธรรมดาจริงๆ”

หลี่มู่ทอดถอนใจ

จากนั้นเขาเปิดตู้สามสี่ใบ พบว่าของส่วนตัวบางอย่างของตนหายไปแล้ว รวมถึงเสื้อกล้าม กางเกงกีฬา และรองเท้ากีฬายี่ห้อหลี่หนิงที่ตนสวมใส่ติดมาดาวดวงนี้ตอนถูกส่งข้ามมาจากโลกด้วย

“หลังจากเข้าพักอาจารย์เจิ้งก็สั่งให้คนทำลายของทุกอย่างในห้องพักเจ้าค่ะ” ข้ารับใช้รายงาน

ไอ้เจ้าชาติสุนัขนี่

หลี่มู่อดด่าในใจไม่ได้