บทที่ 126 เป็นใครกัน?

หลี่มู่ใจกระตุกวูบ

ห้องลับนี้ทางที่ดีอย่าให้ใครอื่นรู้เป็นดีที่สุด

ดังนั้นเขาจึงเดินตามบันไดออกมาเอง

“อามิตตาพุทธ ประสกทั้งหลาย อาตมาขอคารวะ”

เขายกมือไว้กลางหน้าอกข้างเดียว พลางเดินตามบันไดออกมาจากห้องลับทีละก้าวๆ

“นั่นใคร?”

“หยุดนะ!”

“ยืนอยู่กับที่ ห้ามขยับ”

อาวุธเป็นแถวชี้มายังหลี่มู่ มือปราบที่มือถือธนูสิบกว่าคนเล็งเป้าไว้ที่เขา รอผู้บังคับบัญชาออกคำสั่งก็จะยิงเณรน้อยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องลับให้พรุนเป็นรังผึ้ง

“เจ้าเป็นใคร?” ชายกลางคนสวมชุดเกราะขั้นแปดที่น่าจะเป็นหัวหน้าจ้องหลี่มู่เขม็ง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน

หลี่มู่ถามกลับ “ทุกท่านดูไม่ออกหรือไร? ข้าเป็นนักบวช”

“นักบวช?” ชายวัยกลางคนคนนั้นหัวเราะเสียงเย็น “นักบวชไยจึงมาปรากฏตัวที่คฤหาสน์แห่งนี้ในยามวิกาล? เจ้าเป็นคนสังหารพวกหม่าซานใช่หรือไม่?”

“ไม่ใช่ มีสตรีชุดขาวคนหนึ่งสังหารคนที่นี่ อาตมาแค่ผ่านมาเท่านั้น” หลี่มู่เอ่ยนามพุทธองค์ ทำสีหน้าท่าทางสะท้อนใจ “ที่จริง อาตมามาที่นี่ แต่เดิมคืออยากจะมาชำระล้างพวกเขา น่าเสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง จึงมาไม่ทัน”

ในเมื่อก่อนจากกันสตรีชุดขาวไม่ได้ขอให้เขาเก็บความลับ คิดแล้วคงจะไม่กลัวทางการตรวจสอบ ดังนั้นหลี่มู่จึงไม่ได้มีใจเป็นพ่อพระจนถึงขั้นต้องช่วยแบกนางเอาไว้ แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ปกปิดจุดประสงค์ที่มาที่นี่

‘อา นักบวชจะโกหกไม่ได้จริงๆ นะ

เราทำได้แล้ว’

หลี่มู่ชมตัวเองในใจ

ชายวัยกลางคนอึ้งไป

แต่เดิมเขาคิดว่าเณรน้อยต้องปฏิเสธเด็ดขาดแน่นอน ในเมื่อกฎหมายจักรวรรดิว่าไว้ว่า ฆ่าคนคือโทษหนัก คิดไม่ถึงว่าเณรน้อยผู้นี้จะไม่เล่นตามแบบแผน ถึงแม้ปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ฆ่าคนพวกนี้ แต่กลับแสดงท่าทีให้เห็นว่าตนก็มาที่นี่เพื่อฆ่าคนเช่นกัน นี่ทำให้ชายวัยกลางคนตั้งตัวไม่ทัน

“หึ เป็นเจ้าที่ลงมือฆ่าคนจริงๆ ด้วย…เป็นนักบวชแต่กลับไม่มีใจเมตตา ลงมือสังหารผู้คน ทำผิดมหันต์นัก” ชายวัยกลางคนตั้งสติกลับมาได้ แค่นเสียงเย็นและกล่าวว่า “ข้าคือผู้ดูแลแห่งตำบลสุขสงบซ่งอี้ เณรน้อยเจ้าจะยอมจำนนแต่โดยดี หรือจะให้ข้าออกคำสั่งใช้กำลังจับเจ้า?”

อะไรนะ?

หลี่มู่อึ้ง

‘เฮ้ยๆๆ แกได้ฟังฉันให้ดีๆ รึเปล่า ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ฆ่า เอาคำว่าจริงด้วยมาจากไหนกัน

ขุนนางของจักรวรรดิตอนนี้ทำงานลวกๆ กันแบบนี้หมดเลยหรือ?’

“พูดแบบนี้ เจ้าก็คือผู้ดูแลของตำบลสุขสงบ?” สายตาของหลี่มู่หยุดมองที่ร่างของผู้ดูแลวัยกลางคนโดยละเอียดอย่างอดไม่ได้

แม่เฒ่าไช่เคยพูดไว้ว่า ผู้ดูแลซ่งเพิ่งจะมาประจำการในช่วงปีสองปีนี้ และหลังจากผู้ดูแลซ่งคนนี้มาถึง พวกอันธพาลหม่าซานก็ค่อยๆ ร่ำรวยขึ้น คนในตำบลล้วนซุบซิบกันลับหลังว่าที่หม่าซานกำเริบเสิบสานถึงขนาดนี้ก็เพราะผู้ดูแลซ่งคอยให้ท้าย

หากเป็นอย่างที่พูดมาจริงๆ ผู้ดูแลซ่งคนนี้น่าจะรู้ความลับของห้องลับ กระทั่งรู้ว่าในห้องลับมีอะไรอยู่

หลี่มู่อยากสืบประวัติและเบาะแสของยานอวกาศ บางทีควรจะเริ่มจากตัวของผู้ดูแลซ่งคนนี้

ใจของเขากำลังคิด แต่บนหน้าไม่แสดงสีหน้าใดๆ เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น ทั้งยังแสดงท่าทีไม่เห็นด้วย “ที่แท้ผู้ดูแลซ่งก็อยู่ที่นี่ด้วย เช่นนั้นยิ่งว่าได้ง่าย พวกอันธพาลหม่าซานเป็นภัยต่อตำบล ช่วงชิงทรัพย์สินทำร้ายผู้คน เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ทำผิดมหันต์อย่างไม่อาจละเว้นได้ อาตมาจิตใจดีมีเมตตา ต่อให้ชำระล้างส่งวิญญาณพวกเขา ก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องตามกฎแห่งสวรรค์แล้ว มีความผิดอันใด?”

มือปราบที่อยู่ข้างๆ ทั้งหลายทนฟังต่อไปไม่ไหว

บทสนทนาของทั้งสองไม่ได้พูดในประเด็นเดียวกันเลย ต่างคนต่างพูดหรืออย่างไร?

อีกทั้งทำไมฟังๆ ไป เณรน้อยรูปนี้พูดข้างๆ คูๆ ยิ่งกว่าท่านผู้ดูแลเสียอีก

“หึ ช่างเจรจานัก ข้าจะปล่อยเจ้าพูดต่อไป แต่ตามกฎหมายของจักรวรรดิ ฆาตกรจะต้องตาย…ทหาร จับมันเอาไว้” ผู้ดูแลซ่งโบกมือ สั่งการด้วยสีหน้าเย็นชา

การแลกเปลี่ยนบางอย่างของเขากับหม่าซานผิดกฎหมาย ดังนั้นจึงร้อนรุ่มในใจ ไม่คิดจะมาถกเถียงเรื่องพวกนี้กับเณรน้อย จับตัวไว้ก่อนค่อยว่ากัน

มือปราบข้างหลังมือถือโซ่ตรวนเหล็กกล้า เดินมาคิดจะล่ามคอหลี่มู่เอาไว้

“ฮ่าๆ ใต้เท้าซ่ง น่ากลัวว่าวันนี้เจ้าจะจับข้าไม่ได้” หลี่มู่ไม่หลบหลีก ปล่อยให้เขาล่ามโซ่ตรวนไว้ที่คอของตน หัวเราะก่อนกล่าวว่า “เกรงว่าเจ้าจะแบกรับผลที่ตามมาภายหลังเอาไว้ไม่ได้”

“ฮ่าๆ น่าขันนัก ข้าจับฆาตกรคลุ้มคลั่งฆ่าคนเกือบร้อย นั่นคือการปฏิบัติตามกฎหมาย จะมีผลภายหลังอะไรกัน ข้าจะแบกรับผลลัพธ์ไม่ได้หรือ? เจ้าเป็นนักบวชกลับกล้าข่มขู่ขุนนางเช่นข้า ช่างแกว่งเท้าหาเสี้ยนจริงๆ” ผู้ดูแลซ่งอี้พูดด้วยสีหน้าเยาะหยัน

เขาไม่ทันได้สังเกตว่า คำเรียกแทนตัวของหลี่มู่เปลี่ยนจากอาตมาเป็นข้าแล้ว

หลี่มู่แค่หัวเราะ แต่ไม่พูดอะไร

ในตอนนี้เอง ที่ไกลๆ มีเสียงฝีเท้าดังลอยมา จากนั้นก็เห็นทหารชุดเกราะท่าทางเหมือนหัวหน้ามือปราบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วกระซิบอะไรข้างหูซ่งอี้อยู่สามสี่ประโยค

ซ่งอี้เปลี่ยนสีหน้าไปทันใด

เขาไม่สนใจเรื่องจับหลี่มู่ แต่รีบหมุนตัวเดินออกไปจากโถงใหญ่ทันที

หลี่มู่รู้ดี จึงไม่พูดอะไร และรอคอยอย่างอดทน

ไม่นานเท่าไหร่ ก็เห็นท่านผู้ดูแลที่ก่อนหน้านี้ยังเคร่งครัดทรงคุณธรรม นำเกี้ยวแปดคนหามสีแดงดำเดินกลับมามาถึงโถงใหญ่อย่างเนิบช้าด้วยท่าทางประจบประแจง หน้าตาท่าทางแบบนั้นเหมือนกับสุนัขพันธุ์ปักกิ่งที่กระดิกหางต่อหน้าเจ้านายอย่างไรอย่างนั้น

“คิดไม่ถึงว่าอาจารย์เจิ้งจะมาถึงตำบลสุขสงบของข้า ช่างเป็นเกียรติแก่พื้นที่เล็กๆ ของข้าแห่งนี้ยิ่งนัก” ซ่งอี้เอ่ยเสียงดัง