บทที่ 176 ได้ใจ • ทะลวงขั้น

ยอดฝีมือที่แท้จริงล้วนมองออกว่าลำแสงสีแดงแวววาวกลุ่มนั้นคือพลังฟ้าประทานในตำนานนั่นเอง

เหตุที่ผู้แข็งแกร่งขั้นฟ้าประทานทรงพลัง โดยพื้นฐานแล้วอยู่ที่พลังฟ้าประทาน

พลังฟ้าประทานสามารถทำลายสิ่งที่ได้มาจากการฝึกเองทั้งหมด

ขั้นตอนการฝึกฝนทั้งหมดของขั้นฟ้าประทาน คือการขัดเกลากำลังภายในที่เคยฝึกได้ทั้งหมดในกายให้เป็นปราณแท้ฟ้าประทาน

เมื่อเปลี่ยนเป็นปราณแท้ฟ้าประทานครบสมบูรณ์แล้ว เช่นนั้นจะสามารถเรียกได้ว่าเหนือมนุษย์ และไปถึงอีกขอบเขตพลังหนึ่ง

ว่ากันว่าทุกสิ่งยากเมื่อแรกเริ่ม สำหรับผู้แข็งแกร่งที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นฟ้าประทาน พลังฟ้าประทานสายแรกโดยปกติแล้วต้องใช้แรงบ้างเล็กน้อยจึงจะฝึกฝนออกมาได้ แต่เมื่อแปลงพลังแท้ฟ้าประทานกลุ่มแรกได้ ต่อไปการฝึกฝนขั้นนี้ก็พูดได้ว่าก้าวไปอย่างมั่นคงแล้ว

สามารถฝึกพลังฟ้าประทานสายหนึ่งได้ในเวลาอันสั้นเพียงเท่านี้หลังจากเข้าขั้นใหม่ พลังที่ธรรมาจารย์กระบี่สวรรค์แสดงออกมาทำให้คนที่ชมการต่อสู้ต่างตื่นตะลึง

ลำแสงสีแดงเพลิงที่ก่อตัวขึ้นนั้นค่อยๆ จมลงไปยังรากฐานวิญญาณเหนือศีรษะของธรรมาจารย์กระบี่สวรรค์ ในสายตาของทุกคน เหมือนว่าสุดท้ายผลแพ้ชนะก็กำหนดแน่ชัดแล้วในเสี้ยวขณะนี้

ใบหน้าของธรรมาจารย์กระบี่สวรรค์ปรากฏอาการเคลิบเคลิ้ม

เขายกมือขึ้นช้าๆ ทำท่าราวเป็นผู้ปกครองทุกสิ่ง

บนเวทีชมการต่อสู้ คิ้วของเจ้าเมืองหลี่กังขมวดเป็นปม

ใบหน้าสบายๆ ของขุนพลใหญ่หนิงหรูซานเจ้าของจวนสกุลหนิงก็ไม่ได้ดูชัดเจนแบบนั้นแล้ว

ไช่จือเจี๋ย โจวอีหลิง และยอดฝีมือคนอื่นๆ รวมทั้งผู้แข็งแกร่งรุ่นอาวุโสขั้นยอดปรมาจารย์ทั้งหลาย สีหน้าค่อนข้างย่ำแย่เช่นกัน

การปรากฏตัวของขั้นฟ้าประทานที่ฝึกฝนพลังฟ้าประทานออกมาได้ ไม่ต้องสงสัยว่าได้ทำลายสมดุลของสถานการณ์อันซับซ้อนของเมืองฉางอันลง โดยเฉพาะยอดปรมาจารย์เหล่านั้นที่เคยทัดเทียมกัน เมื่อคิดถึงว่าในภายภาคหน้าพวกเขาต้องฉีกยิ้มเมื่ออยู่ต่อหน้าธรรมาจารย์กระบี่สวรรค์ ยืมจมูกผู้อื่นหายใจ ความรู้สึกแบบนี้ช่างทรมานเหมือนกินอาจม

“ต้องโทษเจ้าหลี่มู่ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ประมาทเกินไป เลี้ยงเสือไว้เป็นภัยเสียได้”

“ใช่แล้ว หากก่อนหน้านี้เขาเฉียบขาดสังหารธรรมาจารย์กระบี่สวรรค์ไปเลยจะเกิดภาพแบบนี้ได้อย่างไร?”

“หึ หลี่มู่คนโง่นี่ คางคกขึ้นวอ ทู่ซี้อวดดี สุดท้ายถูกธรรมาจารย์กระบี่สวรรค์หลอกใช้ ยืมแรงกดดันทะลวงขั้น…โง่เง่า!”

“ขั้นฟ้าประทานหรือ เชื้อพระวงศ์จักรวรรดิยังต้องเอาอกเอาใจเป็นพิเศษเลย”

“ใช่แล้ว หากก้าวสู่ขั้นฟ้าประทานก็จะได้รับบรรดาศักดิ์จากจักรวรรดิ”

เสียงทอดถอนใจเบาๆ ดังขึ้นไม่หยุด ทั้งยังมีบางคนทนไม่ค่อยไหวอยากเดินออกไปเสียเดี๋ยวนั้น

ผลลัพธ์นี้ช่างย่ำแย่ยิ่งนัก

ผลแพ้ชนะของศึกนี้จะเป็นอย่างไร หลายคนยืนอยู่ในมุมคนกลาง ใครแพ้ชนะล้วนไม่ใส่ใจ แต่ใครจะรู้ว่ากลับเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างนี้ขึ้น…หนึ่งการต่อสู้ให้กำเนิดขั้นฟ้าประทานหนึ่งคนโดยแท้ นี่เป็นผลลัพธ์ที่ไม่ว่าฝั่งใดก็ล้วนไม่อยากให้เกิดขึ้น

สถานการณ์ที่แต่เดิมมั่นคงของเมืองฉางอันจะถูกทำลายลงเพราะเหตุนี้

ถึงตอนนั้น เกรงว่าคงได้เกิดการนองเลือดอีกแน่

“ฮ่าๆๆ ท่านทั้งหลาย ผลแพ้ชนะถูกกำหนดแล้ว ประเดี๋ยวโรงฝึกยุทธ์กระบี่สวรรค์จะจัดงานเลี้ยง หวังว่าทุกท่านจะให้เกียรติบรรพชนของข้ามาร่วมงานฉลองด้วย” ‘กระบี่เทพเบิกฟ้า’ จางเฉิงเฟิงลุกขึ้นพูดเสียงดัง ใบหน้าเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

ลูกศิษย์โรงฝึกยุทธ์กระบี่สวรรค์ที่อยู่รอบๆ ต่างเริ่มโห่ร้องกระโดดโลดเต้น

ขั้นฟ้าประทานที่ฝึกพลังฟ้าประทานเสี้ยวหนึ่งได้เชียวนะ นับจากวันนี้เป็นต้นไป ตำแหน่งของโรงฝึกยุทธ์กระบี่สวรรค์ในเมืองฉางอันก็จะพุ่งทะยานขึ้นฟ้าแล้ว

เผชิญหน้ากับ ‘กระบี่เทพเบิกฟ้า’ จางเฉิงเฟิงที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ละฝ่ายต่อให้ในใจไม่ยินดีเพียงใด ต่อหน้าก็ยังแสดงออกได้เป็นอย่างดี ต่างคล้อยตามรับปากจะไปร่วมงานเลี้ยง ตอนนี้ต่อให้อาหารในงานเป็นอาจมก็ต้องไปร่วมด้วย ถึงอย่างไรหากสร้างความไม่พอใจให้กับผู้แข็งแกร่งไร้พ่ายขั้นฟ้าประทานด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็เป็นการไม่ฉลาดอย่างมาก

“แน่นอน แน่นอน ขอแสดงความยินดีกับหัวหน้าโรงฝึกจางด้วย”

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป โรงฝึกยุทธ์กระบี่สวรรค์ก็เป็นสำนักยุทธ์อันดับหนึ่งของเมืองฉางอันแล้ว”

“ข้าจะต้องไปแน่นอน”

“จะต้องให้เกียรติไปร่วมงานแน่”

ได้ยินคำแสดงความยินดีไม่ขาด เหล่าบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่แต่ก่อนท่าทางไม่ได้นอบน้อมสักเท่าไหร่ มาตอนนี้กลับยิ้มแย้มต้อนรับ ทำให้ใจของจางเฉิงเฟิงปีติสุขเป็นอย่างยิ่ง อดไม่ได้หัวเราะร่าเป็นพักๆ

‘ลูกพ่อ เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่?

แค้นของเจ้า ใกล้จะชำระบัญชีสำเร็จแล้ว

พ่อจะเอาหัวของหลี่มู่วางเซ่นหน้าสุสานของเจ้า’

จางเฉิงเฟิงขบคิดในใจ สายตาหยุดลงบนร่างของเจ้าเมืองหลี่กังที่อยู่ข้างกาย ใจมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างบังคับไม่ได้ ดังนั้นจึงโค้งกายลง เอ่ยขึ้นเหมือนนอบน้อมว่า “ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งอยากขอร้อง หวังว่าใต้เท้าจะส่งเสริม”

หลี่กังสีหน้าไร้อารมณ์ ถามว่า “เรื่องอันใด?”