บทที่ 2 ช่างแข็งแกร่ง

บทที่ 2 ช่างแข็งแกร่ง ProjectZyphon ดาบเย็นเยือกราวหิมะ พุ่งเข้ามาหวังตัดศีรษะของหลี่มู่

“ยังไร้เหตุผลอยู่อีก? มันชักจะมากเกินไปแล้ว ผมเป็นมนุษย์ต่างดาวจริงๆ ไม่เชื่อผมพิสูจน์ได้นะ ผมพูดภาษาอังกฤษได้ การคำนวณฟิสิกส์ชีวะเข้าใจหมด ได้คอมพิวเตอร์ระดับสาม อังกฤษระดับสี่ เรียนภาษาญี่ปุ่นด้วยตัวเองจนคล่อง …มีอารยธรรมสูงส่งราวห้าพันปีได้…ตัวผมสูงส่งและเลอค่ามาก” หลี่มู่ตะโกนลั่น ขนของเขาลุกชันด้วยความกลัว เขารีบถอยหลัง มือไม้สะเปะสะปะ

ใครเลยจะรู้ ในความร้อนรนนั้น การเคลื่อนไหวเซ่อซ่าของหลี่มู่กลับหลบหลีกคมกระบี่ดุจสายฟ้าแลบทั้งสองสายได้อย่างง่ายดาย

เอ๋?

ทำไมความเร็วในการออกดาบของสองคนนี้ถึงช้าขนาดนี้?

ความคิดประหลาดนี้แวบเข้ามาในหัวหลี่มู่

ชิ้ง ชิ้ง!

คมดาบทั้งสองพุ่งเข้ามาหวังฟันที่หน้า

หลี่มู่หลบอีกครั้ง

เขาสามารถหลบได้อย่างสบายๆ

‘นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมพวกเขาถึงออกดาบนุ่มนวลแบบนี้ เหมือนค่อยๆ ขยับอย่างไรอย่างนั้น มองเห็นชัดแจ๋ว ไม่เหมือนจะฆ่าเราเลย หรือว่าตั้งใจมาเล่นตลก?’ หลี่มู่รู้สึกว่ามันประหลาดมาก

“ว้าว คุณชาย…เก่งขึ้นนะนี่ คุณชายสู้ๆ…อย่ามัวแต่หลบเลย ตอบโต้สิ ฆ่าพวกคนชั่วพวกนี้ให้ตายไปเลย” เด็กหญิงบัณฑิตน้อยด้านข้างความรู้สึกช้า ไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ กลับปรบมืออย่างตื่นเต้น ร้องให้กำลังใจเสียงดัง

กลับเป็นเด็กชายข้างๆ นางที่สนใจดาบคมกริบ หดตัวหนีด้วยความกลัว ย่ำเท้าร้อนใจอยู่อีกด้าน

หลี่มู่พูดอะไรไม่ออก

น้องสาว การแสดงออกของเธอมันมากไปนิด

เวลาแบบนี้เธอควรจะกลัวเหมือนเพื่อนที่อยู่ข้างๆ มากกว่านะ?

เธอคงไม่ใช่เด็กห้าวเป้งหรอกใช่ไหม

ขวับ ขวับ!

ประกายดาบพุ่งเข้ามาหวังตัดศีรษะอย่างไร้ความปรานี

“เฮ้ พอหรือยัง ฟันมาหลายครั้งแล้ว ผมยอมให้แค่สามครั้งแล้วนะ มีเรื่องก็พูดกันดีๆ ไม่ได้เหรอ…” หลี่มู่ทั้งร้อนใจทั้งรำคาญ ควบคุมไฟโทสะไม่ไหวแล้ว “พวกคุณจำคนผิดจริงๆ ยอมรับว่าตัวเองผิดมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมสามารถอ่านตารางธาตุกับฎีกาขงเบ้งได้ ท่องสามร้อยบทกวียุคถังแบบย้อนหลังได้คล่อง มีสิ่งมากมายที่ผมพิสูจน์ได้ว่าเป็นคนต่างดาวจริงๆ หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลังหลบคมดาบ หลี่มู่พลิกมือจับแขนของนักรบทั้งสองแล้วออกแรงผลัก

เขาตั้งใจเพียงจะผลักทั้งสองคนออกไป จะได้คุยกันดีๆ

ใครจะไปรู้ว่าออกแรงผลักเบาๆ ครั้งเดียว จะมีเสียงกรอบแกรบเหมือนหักบะหมี่กรอบดังขึ้นมา

ไม่รู้ว่ากระดูกแขนของนักรบทั้งสองหักออกเป็นกี่ชิ้น ในเวลาเดียวกันเลือดก็พุ่งออกจากปาก พวกเขาถูกหลี่มู่ผลักกระเด็นไปไกลเกือบสองจั้ง ชนเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ไกลๆ ราวกับแตงโมกระทบลงหิน จากนั้นไหลลงกองกับพื้น แขนขากระตุก ลมหายใจค่อยๆ รวยริน ดูจากสายตาก็รู้ว่าไม่น่ารอด…

ฉิบหาย

หลี่มู่ตกใจ มองสองมือตัวเองเหมือนเห็นผี

มันเรื่องบ้าอะไรกัน

แค่ผลักเบาๆ ก็ฆ่าคนตัวโตตายถึงสองคน?

เรา…มีพลังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

เป็นอีกครั้งที่ภายในใจหลี่มู่สับสน

“อะไรกัน ไอ้พลังแบบนี้…” พอหัวหน้านักรบเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป หัวใจเต้นระรัว ความรู้สึกเย็นยะเยือกจู่โจมในพริบตา

ช่างเป็นพลังที่น่าหวาดกลัวนัก!

สีหน้าหัวหน้านักรบย่ำแย่อย่างยิ่ง

เขาจ้องไปที่หลี่มู่ด้วยสีหน้าเคร่ง แม้แต่ดวงตาก็ยากจะปกปิดความหวาดกลัวไว้ได้

สักพักเขาก้าวถอยหลังเล็กน้อยโดยปราศจากเสียงใดๆ เว้นระยะห่างออกไป ก่อนหัวเราะเสียงเย็นทำเป็นไม่กลัว “ดี ข้าไม่นึกเลยว่าคุณชายหลี่ผู้สอบได้เหวินจิ้นซื่อ[1]ในประกาศรายชื่อจะเป็นคมในฝักที่เป็นวรยุทธ์เหมือนกัน ฝึกฝนจนแข็งแกร่งถึงระดับนี้…คราวนี้พวกข้าพี่น้องดูเจ้าผิดไป ช่างน่าอับอายยิ่งนัก ตราบเท่าที่ภูเขาไม่เปลี่ยนแปลง สายน้ำไม่หยุดไหล พวกเราพรรคจันทราโลหิตจะไม่เลิกราเพียงเท่านี้…ถอย!”

กล่าวคำทิ้งท้ายจบ หัวหน้านักรบรีบขยับวูบไหว ประหนึ่งต้องรีบกลับไปจัดงานศพบิดามารดา เสมือนนกยักษ์บินหนีภัยพิบัติ หายลับไปไกลท่ามกลางราตรีมืด

ส่วนนักรบที่เหลืออีกสามคนพากันตื่นตระหนก ถึงขั้นไม่คิดจะแบกศพสหายที่ล่วงลับทั้งสอง พอหัวหน้าจากไปก็กระโดดหายวับไปกับความมืดอย่างเร็วรี่

อะไรน่ะ

เหาะข้ามกำแพง?

เหินบนต้นหญ้า?

คนเหล่านี้มีวิชาตัวเบางั้นเหรอ?

จอมยุทธ์ยอดฝีมือนี่

หลี่มู่ตาเป็นประกาย ดาวดวงนี้เป็นโลกแห่งวรยุทธ์?

แย่แล้ว ยังไม่ทันพูดกันให้รู้เรื่องเลย ไปกระตุกหนวดผู้มีวรยุทธ์แบบนี้ ซ้ำยังฆ่าพรรคพวกเขาอีก ตามนิยายบนโลกมนุษย์ จะต้องถูกคนทั่วยุทธภพตามล่าหมายเอาชีวิตใช่ไหม?