บทที่ 211 เชิญหลี่มู่สามครั้ง

เจิ้งฉุนเจี้ยนตรวจสอบได้ชัดเจนขนาดนี้ แน่นอนว่าเตรียมการมาบ้างแล้ว

จะให้คนที่หลี่มู่สนับสนุนตกรอบในการแข่งขันไม่ได้ มิฉะนั้นจะทำให้หลี่มู่ขายหน้าเอา

หลี่มู่พยักหน้า

เขียนกลอนหรือ ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว

กลอนของเซียนกวีเทพกวียุคโบราณเหล่านั้นบนโลกถูกขับขานต่อมาพันปี มีไม่รู้ต่อกี่บท ลอกมาทีละบทๆ ก็มากพอจะลอกได้เป็นสิบๆ ปีแล้ว อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้สึกผิดอะไร เช่นนี้ไม่ได้ทำชั่วฆ่าคน ข่มขืน หรือวางเพลิงเสียหน่อย

‘พรรคพวก นี่คือการกระจายเชื้อไฟแห่งอารยธรรมหวาเซี่ย[1]ของดาวโลกให้กับต่างดาวที่ป่าเถื่อนดวงนี้ ข้านี่ทูตวัฒนธรรมชัดๆ’

คนบางคนปลอบตัวเองในใจอย่างไร้ยางอายมาก

เวลาผ่านไป

ไม่นานนัก การประกวดนางคณิกาอันดับหนึ่งก็เริ่มขึ้นในที่สุด

จับฉลากกำหนดลำดับเรียบร้อยแล้ว

นอกห้องส่วนตัวมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เจิ้งฉุนเจี้ยนหมุนตัวออกไป เพียงครู่เดียวก็เข้ามา รายงานว่า “แม่นางฮวาจับฉลากได้ลำดับที่สิบขอรับ”

หลี่มู่พยักหน้า

ความรู้สึกที่ข้างกายมีลิ่วล้อคอยติดตามมันช่างเยี่ยมยอดจริงๆ

ทุกอย่างไม่ต้องลงมือเอง ดื่มสุราไปด้วยดูสาวงามไปด้วย เรื่องต่างๆ ล้วนมีคนจัดการเรียบร้อย

เสียงดนตรีเสนาะหูลอยมาจากทางเวทีเบื้องล่าง

นางคณิกาชื่อดังคนแรกขึ้นมาบนเวที สวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองแกมเขียว เดินขึ้นมาอย่างเนิบช้า

“ข้าน้อยซืออวี้หวาแห่ง ‘หอหยกละมุน’ ”

ภายใต้การเสริมพลังจากค่ายกลเวทขยายเสียง เสียงของนางคณิกาคนนี้ดังไปทั่วถนนกลิ่นกำจาย ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวาน

ครั้งนี้หน่วยเลี้ยงรับรองทุ่มเทแรงใจ เชิญจอมเวทมาวางค่ายกลเล็กๆ รอบเวที จะต้องให้เสียงขับขานของนางคณิกาดังไปทั่วท้องถนนกลิ่นกำจาย

เมื่อซืออวี้หวาขึ้นเวที บนถนนกลิ่นกำจายก็ดังก้องไปด้วยเสียงโห่ร้องยินดี

หอหยกละมุนอยู่บนถนนกลิ่นกำจายก็นับว่าเป็นหนึ่งในหอคณิกามีชื่อเสียง ไม่ด้อยไปกว่าหอสดับเซียนเลย ซืออวี้หวาคนนี้คือนางคณิกาหมายเลขหนึ่งของหอหยกละมุน มีสมญาว่า ‘เซียนดนตรี’ เชี่ยวชาญด้านการขับขานเป็นที่สุด ได้ชื่อว่าขับขานบทเพลงหนึ่งจบ เสียงเสนาะยังคงดังวนเวียนสามวันไม่หยุด นับเป็นหนึ่งในนางคณิกาที่มีชื่อเสียงของเมืองฉางอันเช่นกัน

ในฐานะนางคณิกาคนแรกที่ขึ้นเวที ซืออวี้หวาดึงดูดสายตาของผู้คนมากมายทันที

รวมถึงหลี่มู่ด้วย

ถึงแม้จะอยู่ห่างออกไปเจ็ดแปดจั้ง แต่ด้วยสายตาของหลี่มู่ในวันนี้ก็เหมือนอยู่ต่อหน้า ‘เซียนดนตรี’ ร่างสูงโปร่งคนนี้มีส่วนโค้งเว้าวิจิตร ผิวขาวราวหิมะ คิ้วตาดั่งภาพวาด เป็นสาวงามที่หนึ่งในที่หนึ่ง กล่าวได้ว่าไม่ด้อยไปกว่าฮวาเสี่ยงหรงในตอนที่ยังไม่ได้ฝึก ‘วิชาก่อนกำเนิด’ เลย

อย่างไรเสียนางก็เคยเป็นคณิกาคนดังที่มีชื่อเสียงเคียงคู่กับฮวาเสี่ยงหรง

สาวงามที่หนึ่งในที่หนึ่งเชียวนะ หากเอาไปไว้บนโลก พวกแมวมองจะต้องไปควานหาตัวมา ก่อนจะกลายเป็นดาราดังที่เป็นที่รักของคนนับหมื่นนับพัน แต่น่าเสียดายที่โลกนี้ ตำแหน่งของนางคณิกาไม่ได้สูงส่งอะไร ทำอะไรดั่งใจไม่ได้ ดูไปแล้วก็แค่สาวน้อยอายุสิบเจ็ดสิบแปด ชะตาชีวิตในวันข้างหน้าจะมีใครหยั่งรู้ได้?

ใต้แสงจันทรา ซืออวี้หวาร่ายรำอย่างเข้าถึงอารมณ์ ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว รูปร่างงดงาม ตัวอ่อนราวไร้กระดูก ท่วงท่าร่ายรำงามชดช้อยเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ผู้ชมรอบๆ ด้านล่างโห่ร้องดังไปทั่ว

“ร่ายรำจนจันทราลาลับ ขับขานจนพัดดอกท้อไร้แรงลม…”

ซืออวี้หวาเริ่มขับขาน เสียงร้องดุจเสียงสวรรค์ ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง ชวนให้คนรู้สึกเวิ้งว้างและเศร้าสร้อย เหมือนกับจอกแหนที่ลอยไปตามระลอกคลื่น อ้างว้างเปล่าเปลี่ยว ค่อยๆ ลอยจากไปไกลบนแม่น้ำที่เงียบสงัด

กลอนบทนั้นที่นางขับร้อง เป็นบทกลอนซึ่งบัณฑิตมีชื่อในวงการวรรณกรรมคนหนึ่งแต่งให้ กลอนบทนี้ก็เคยเป็นกระแสอยู่ช่วงหนึ่งในเมืองฉางอันเช่นกัน

หลี่มู่ถอนใจ

น้ำเสียงและการร่ายรำเช่นนี้ ฆ่าดาราสาวสวยบนโลกพวกนั้นได้ในพริบตาเลยนะเนี่ย

นางคณิกาคนดังของโลกใบนี้ หากพูดว่าดีเลิศทั้งรูปโฉมและความสามารถก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ มีพรสวรรค์เป็นพิเศษ สตรีที่ถูกขนานนามว่าเป็นนางคณิกาชื่อดัง ถึงไม่กล่าวว่ามีความรู้มาก แต่ก็นับว่าท่วงทำนองกวีสูงส่งงดงาม ในท้องเต็มไปด้วยน้ำหมึก[2]ทั้งนั้น

เพลงหนึ่งขับร้องร่ายรำจบ ทั่วทั้งถนนล้วนส่งเสียงให้กำลังใจ

เสียงร้องยินดีราวคลื่นน้ำ

สำหรับคนทั่วไปมากมาย ได้ดูการแสดงของนางคณิกาคนดังชั้นยอดแบบนี้คือความสุขดุจความฝันแน่นอน

ด้านหน้าของเวทีหลักมีโต๊ะของแขกผู้เกียรติ สามารถจุได้สามร้อยกว่าคน ‘กลุ่มกรรมการ’ และบุคคลมีชื่อเสียงในเมืองฉางอันทั้งหลายล้วนนั่งอยู่ที่นี่ ตะกร้าดอกไม้หนึ่งร้อยตำลึงเงินนั่นโดยพื้นฐานแล้วคนธรรมดาให้ไม่ไหว มีแค่บุคคลชื่อดังที่นั่งอยู่ที่นี่เท่านั้นถึงจะเป็นกำลังหลักผลาญเงินอย่างแท้จริง

การแสดงของซืออวี้หวาเสร็จสิ้น นางยืนอยู่กลางเวทีย่อตัวขอบคุณอย่างงดงาม ข้างๆ มีผู้ดูแลของหน่วยเลี้ยงรับรองหลายคนกำลังแจ้งจำนวนตะกร้าเสียงดัง นางคณิกาอันดับหนึ่งของ ‘หอหยกละมุน’ คนนี้ จวบจนกระทั่งการแสดงจบสิ้นลง ได้รับตะกร้าดอกไม้ไปทั้งสิ้นสามหมื่นหนึ่งพันหนึ่งร้อยตะกร้า จำนวนน่าตกใจยิ่งนัก

จากนั้น นางคณิกาคนที่สองก็ขึ้นแสดงบนเวที

เวลาเคลื่อนผ่านไป

บนถนนกลิ่นกำจายมีเสียงโห่ร้องต่างๆ

รอบด้านบนถนน บนต้นไม้ บนกำแพง บนหลังคา ทุกที่ล้วนมีคนอยู่