บทที่ 215 ไม่เล่นตามบท

“งั้นรึ? น่าเสียดาย ท่านยายจ้าวมีธุระกลับไปก่อนแล้ว…ข้าส่งตัวให้ไม่ได้ ข้าจะดูซิว่าแม่นางฮวาใช้วิธีไม่เกรงใจอย่างไร” ลู่เสวี่ยตัดสินใจไม่ไว้หน้ากันไปข้างหนึ่งแล้ว อย่างไรเสียหอชิดสิเน่หาก็ไม่ต้องกลัวหอสดับเซียน

ฮวาเสี่ยงหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย วิชาเต๋าจับกุมคนก่อตัวขึ้นกลางฝ่ามือ

นางกำลังจะลากตัวยายจ้าวคนตบซินเอ๋อร์ที่กำลังแอบซ่อนอยู่ออกมา

ในตอนนี้เอง กลับมีเสียงหนึ่งดังมา

“มารวมตัวอะไรกันที่นี่?” หัวหน้าหน่วยเลี้ยงรับรองหลิวเฉิงหลงเดินมาโดยมีผู้ดูแลทั้งหลายห้อมล้อม

ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี ต่างพากันทำความเคารพ เอ่ยปากทักทาย

หลิวเฉิงหลงอยู่ในหน่วยเลี้ยงรับรองพูดได้ว่าตำแหน่งเสมือนจักรพรรดิ ตัดสินชะตาชีวิตความเป็นตายของสตรีทั้งหลาย ถึงแม้เป็นผู้ดูแลเช่นลู่เสวี่ย ยามอยู่ต่อหน้าเขาก็แค่คนตำแหน่งเล็กๆ เท่านั้น

สืบสาวราวเรื่องเรียบร้อยแล้ว หลิวเฉิงหลงก็เอ่ยอย่างราบเรียบ “ในงานประกวดนางคณิกาอันดับหนึ่งกลับยังกล้าก่อเรื่องทำร้ายคน จงใจจะทำลายการใหญ่ของข้าหรืออย่างไร? ช่างบังอาจนัก ใครก็ได้ จับยายแก่ที่ทำร้ายผู้อื่นคนนี้ไปถ่วงแม่น้ำผงชาด”

“ไม่เอาๆๆ ข้าผิดไปแล้ว ใต้เท้า ไว้ชีวิตด้วย ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วยเถิด…” ยายจ้าวเดิมทีแอบยิ้มหยันอยู่ที่มุมมืด แต่เมื่อได้ยินดังนี้ก็กลัวจนขาอ่อนคุกเข่าลงบนพื้น อ้อนวอนร้องไห้คร่ำครวญ ยังเหลือความกำเริบเสิบสานอวดดีเหมือนยามที่ตบซินเอ๋อร์เสียที่ไหน

ทว่าในสายตาของหลิวเฉิงหลง การสังหารยายแก่คนหนึ่งไม่ต่างอะไรกับขยี้มดปลวก

จะไว้ชีวิตนางเสียที่ไหน?

หนำซ้ำก็ไม่มีใครช่วยขอร้องให้นางด้วย

ยายจ้าวคนนี้ติดตามอยู่ข้างกายลู่เสวี่ย ปกติกำแหงยิ่งนัก ใจจืดใจดำ ด่าทอลงโทษแม่นางรอบกายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นประจำ ซ้ำยังสร้างศัตรูไว้มาก ไม่เป็นที่รักใคร่ของใครๆ

องครักษ์ของหน่วยเลี้ยงรับรองเดินมา ยัดหญิงแก่คนนี้ลงในกระสอบ เพียงชั่วครู่ก็จากไป

ผู้ดูแลลู่เสวี่ยแห่งหอชิดสิเน่หาและลู่หงซิ่วตกใจกลัวจนหน้าซีดไปในทันที

ใต้เท้าผู้ดูแลแสดงให้เห็นชัดแล้วว่าจะปกป้องฮวาเสี่ยงหรง

คืนวันนี้ทิศทางลมไม่ถูกต้อง เช่นนี้คือเตะตอเข้าอย่างจัง ต้องซวยกันแล้ว

“แม่เล้าลู่ เจ้าก็เป็นคนเก่าคนแก่ของหน่วยเลี้ยงรับรองแล้ว ไยจึงเลอะเลือนแบบนี้อีก? ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้กลับยุแยงลูกน้องให้ก่อเรื่องท้าทาย?” หลิวเฉิงหลงมองไป

ลู่เสวี่ยพูดทั้งหน้าซีดขาว “ใต้เท้า ข้า…อันที่จริง…ข้า…”

“เอาละ ประเดี๋ยวการแข่งขันจบลง เจ้าไปขอโทษแม่เล้าไป๋ที่หอสดับเซียนด้วยตัวเองก็แล้วกัน” หลิวเฉิงหลงเอ่ยเสียงเรียบ

เขาสายตาเฉียบคมยิ่งนัก เกิดอะไรขึ้นแค่มองดูก็รู้แล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าลู่เสวี่ยคิดอะไรอยู่ แล้วจะฟังนางแก้ตัวหรืออย่างไร?

แต่ว่า ก่อนหน้านี้องค์ชายสองตบรางวัลให้ลู่หงซิ่วหนึ่งแสน จุดประสงค์ตอนนั้นแน่นอนว่าเพื่อกดฮวาเสี่ยงหรงลง ถึงอย่างไรลู่หงซิ่วก็เป็นคนที่องค์ชายสองไว้หน้า ไม่ใช่คนที่เขาจะเที่ยวจัดการส่งเดชได้ ดังนั้นกับลู่เสวี่ยที่เกะกะระราน หลิวเฉิงหลงก็ไม่ได้ว่ากล่าวรุนแรงเกินไป

สังหารยายแก่คนหนึ่ง นับว่าให้คำตอบกับฮวาเสี่ยงหรงต่อหน้าสาธารณชนแล้ว

“เจ้าค่ะ” ลู่เสวี่ยก็ทำได้แค่กล้ำกลืนยอมรับ

ยังดีที่ไม่มีการลงโทษอะไรน่ากลัวขึ้นไปอีก

“แยกย้ายกันไปเถอะ” หลิวเฉิงหลงโบกมือ

คนของหอคณิกาต่างๆ ที่มารวมตัวกันแยกย้ายไปทันที

ใครต่างก็มองออก ใต้เท้าผู้ดูแลหยิบยื่นไมตรีให้ฮวาเสี่ยงหรง

สายตาของหลายคนที่มองฮวาเสี่ยงหรงเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ช่วงนี้เรื่องอะไรดีๆ ล้วนเกิดกับฮวาเสี่ยงหรงทั้งนั้น อันดับแรกก็ได้รับความชื่นชอบจากหลี่มู่ ต่อมายังโด่งดังเป็นพลุแตกในงานประกวด ได้รับรางวัลสถิติใหม่ แม้แต่หัวหน้าหลิวยังมองนางสูงขึ้น

ช่างโชคดีจริงๆ!

ผู้คนแยกย้าย

หลิวเฉิงหลงกลับไม่จากไป

“ใต้เท้า” ฮวาเสี่ยงหรงคารวะเล็กน้อย

สาวใช้ซินเอ๋อร์และคณิกาสาวพรหมจรรย์ทั้งสี่ของหอสดับเซียนก็ไม่กล้าเพิกเฉย รีบคารวะบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่กุมชะตาของสตรีในหน่วยเลี้ยงรับรองนับพันนับหมื่นอย่างเคารพนอบน้อมทันที

“อืม บทเพลงและการร่ายรำของแม่นางฮวาน่าตื่นตะลึงนัก เมื่อก่อนข้าละเลยไปแล้ว ไม่คิดว่าในหน่วยเลี้ยงรับรองเมืองฉางอันจะมีคนงดงามราวเทพเซียนอยู่ด้วย” หลิวเฉิงหลงแย้มยิ้มน้อยๆ

“ใต้เท้าชมเกินไปแล้ว” ฮวาเสี่ยงหรงตอบด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

หากเปลี่ยนเป็นอดีต ยามพบใต้เท้าหัวหน้าหน่วยเลี้ยงรับรองผู้นี้ ในใจของนางจะหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่นับจากได้พบกับหลี่มู่ ผ่านเรื่องราวมามากมาย จิตใจนางตอนนี้เปลี่ยนไปนานแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับหลิวเฉิงหลงอีกครั้งจึงนิ่งสงบเป็นอิสระ

“แม่นางฮวาความสามารถชวนตะลึงนัก” หลิงเฉิงหลง “ข้ากลับไม่รู้ว่าแม่นางฮวาเป็นจอมเวทที่พลังฝึกล้ำลึกด้วย”

“ก็แค่วิชาเล็กน้อย ไม่ควรค่าที่จะเอ่ยถึง ใต้เท้า หลังจบการประกวดนางคณิกาอันดับหนึ่ง ข้าอยากไถ่ตัวถอนชื่อออกจากทะเบียนให้ตัวเองและซินเอ๋อร์ ใต้เท้าโปรดอำนวยความสะดวกด้วย” ฮวาเสี่ยงหรงเอ่ย แต่เดิมนางคิดจะไปจากหน่วยเลี้ยงรับรองนานแล้ว แต่เพื่อตอบแทนไป๋เซวียนถึงได้รับปากเข้าร่วมการแข่งขัน และลากยาวมาจนถึงตอนนี้

“อ้อ เรื่องนี้รึ…รอการประกวดคณิกาอันดับหนึ่งจบค่อยว่ากันเถิด แต่เรื่องถอนชื่อจากทะเบียนหน่วยเลี้ยงรับรอง ปกติแล้วจะยุ่งกว่าหอคณิกาทั่วไปเล็กน้อย เพราะต้องใช้เอกสารจากราชสำนัก” หลิวเฉิงหลงไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ ยกเรื่องมาอ้างเล็กน้อย