บทที่ 219 กลอนอมตะ (1)

หลังการสรุปจากรอบตะกร้าดอกไม้และ ‘กวีชื่อดังให้คะแนน’ สองรอบนี้ ผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งคือลู่หงซิ่วแห่งหอชิดสิเน่หา อันดับที่สองคือเซวียหรุ่ยแห่งเมืองฝูเฟิง อันดับที่สามคือซืออวี้หวาจากหอหยกละมุน ดังนั้นบทกลอนของนางคณิกาคนดังทั้งสามย่อมได้รับความสนใจมากที่สุด

ตอนนี้ กลอนของลู่หงซิ่วแห่งหอชิดสิเน่หายังไม่ได้เอามาติด

แต่บนที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ แม่เล้าผู้ดูแลของหอชิดสิเน่หาซึ่งนั่งประจำที่ก่อนแล้ว ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าเบ่งบานราวดอกเบญจมาศ

นางไม่ยิ้มไม่ได้

เพราะที่หลังเวที หลังจากหัวหน้าหน่วยเลี้ยงรับรองหลิวเฉิงหลงตำหนิ แต่เดิมนางคิดว่าเคราะห์ร้ายมาเยือนแน่แล้ว กลับคิดไม่ถึง หลังเกิดเรื่องหลิวเฉิงหลงเรียกนางไปเป็นกรณีพิเศษ บอกอย่างชัดเจนว่ามีผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งต้องการจะสนับสนุนลู่หงซิ่ว จากนั้นในรอบกวีชื่อดังให้คะแนน คะแนนของลู่หงซิ่วก็พุ่งพรวดจริงๆ กระโดดขึ้นมาเป็นที่หนึ่งแล้ว

อีกทั้งเรื่องที่ทำให้ลู่เสวี่ยรู้สึกสะใจก็คือ ถึงแม้ฮวาเสี่ยงหรงจะร่ายรำได้เคลิบเคลิ้มน่าหลงใหล แต่ในรอบให้คะแนนกลับตกอันดับ

คิดถึงสีหน้ากล้าโมโหแต่ไม่กล้าพูดของไป๋เซวียนเมื่อครู่ ลู่เสวี่ยก็คึกคักนัก

นางถึงขั้นเก็บรอยยิ้มของตนไม่อยู่

ครั้งนี้การจะเหยียบหอสดับเซียน เหยียบไป๋เซวียน เหยียบฮวาเสี่ยงหรงไปรับตำแหน่ง ถือเป็นเรื่องที่แทบจะแน่ใจได้แล้ว

นางจะไม่ยิ้มได้อย่างไร?

ความอัปยศอดสูที่ได้รับหลังเวทีก่อนหน้านี้…ลู่เสวี่ยปักใจเชื่อว่าการถูกฮวาเสี่ยงหรงโต้เถียงคือความอัปยศอย่างหนึ่ง แน่นอนว่าลู่เสวี่ยไม่กล้าแย้งคำตำหนิของหลิวเฉิงหลง แต่เห็นได้ชัดว่าภายหลังฮวาเสี่ยงหรงล่วงเกินอะไรหัวหน้าหลิวเข้า ตำแหน่งนางคณิกาอันดับหนึ่งที่เดิมทีเป็นของนางจึงตกมาที่หอชิดสิเน่หา เช่นนั้นตนจะต้องหยามหมิ่นกลับไป

หยามหมิ่นไป๋เซวียน หยามเกียรติฮวาเสี่ยงหรง

หรือกระทั่ง…เหยียบย่ำชื่อเสียงของหลี่มู่ขึ้นรับตำแหน่ง นี่เป็นเรื่องดุจความฝันสำหรับหอชิดสิเน่หา เพราะใครต่างก็รู้ว่าหลี่มู่สนับสนุนฮวาเสี่ยงหรง นางคณิกาชื่อดังที่มีอัจฉริยะผู้พร้อมทั้งบุ๋นและบู๊สนับสนุน สุดท้ายกลับไม่ได้รับเลือก นี่ไม่ใช่การเสียดสีเหน็บแนมอย่างหนึ่งหรืออย่างไร?

“มาแล้วๆ กลอนของแม่นางลู่มาแล้ว” บนเวทีมีผู้ดูแลของหน่วยเลี้ยงรับรองคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง

เสียงตะโกนนี้ดึงดูดความสนใจของคนนับไม่ถ้วนทันใด

กระทั่งว่าคนทั้งหมดบนถนนกลิ่นกำจายของหน่วยเลี้ยงรับรองต่างเงี่ยหูตั้งใจฟัง

ในเมื่อตอนนี้ลู่หงซิ่วคือที่หนึ่ง

เห็นผู้ดูแลคนนั้นแขวนกระดาษเซวียนจื่อ[1]ที่เต็มไปด้วยรอยหมึกไว้บนเวทีหลัก จากนั้นอ่านเสียงดังฟังชัดผ่านค่ายกลเวทกระจายเสียง

“กลอนชมลู่หงซิ่วร่ายรำลำพังใต้แสงจันทร์ กลอนกล่าวไว้ว่า

สาวงามระบำดั่งกล้วยไม้บาน ผู้คนแม้นมีตาหาได้เห็น พรมแดงปูทั่วโถงใหญ่ ร่ายรำงดงามดุจนางเซียน จากสวรรค์สู่โลกโลกีย์ บทเพลงนี้ทุกคนชื่นชมตื่นตา ใบหน้าพริ้มเพราเอวแบบบาง ผ้าโปร่งปักดิ้นทองลายวิจิตร ยามหมุนกายชายผ้าดุจหิมะ สายลมแรงพัดผ่านซ้ายขวา ผีผาขลุ่ยไผ่บรรเลงยังมิแว่วมา หมู่เมฆาก็เคลื่อนคล้อยลอยไกล ร่างนางเคลื่อนไหวดุจเทพสร้าง ท่าทางผันเปลี่ยนไม่จบสิ้น ไฉ่เหลียนรั่วเหมย[2]พลันแสลงหู มิอาจสู้ท่วงทำนองเสนาะนี้ มนุษย์ร่ายรำเลียนอย่างยังเข้าที แต่ท่วงท่าดรุณียากนักจะทัดเทียม”

อ่านจบ ทั้งที่นั้นต่างฮือฮา

กลอนดี

เป็นกลอนที่ดีจริงๆ

นี่น่าจะนับว่าเป็นเพลงกลอนชั้นเลิศบทหนึ่งแล้ว

กลอนบทนี้ใช้วิธีพรรณนาแบบอติพจน์[3] พูดได้ว่าพรรณนาท่วงท่าร่ายรำของลู่หงซิ่วได้สมบูรณ์แบบถึงขีดสุด อ่านกลอนจบทำให้คนเหมือนมองเห็นท่วงท่าอันไร้ที่ติยามลู่หงซิ่วขับร้องร่ายรำอยู่บนเวทีอีกครั้ง บรรยายขั้นตอนการร่ายระบำได้อย่างกระจ่างและลึกซึ้งจากเสียง แสง การเคลื่อนไหว ความสงบนิ่งและหลายๆ ด้าน

เทียบกับกลอนบทนี้แล้ว กลอนสองบทก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นกลอนที่ซืออวี้หวาหรือเซวียหรุ่ยเชิญคนมาเขียนให้ล้วนด้อยกว่าไม่น้อย

“เยี่ยมยอด เยี่ยมยอดยิ่งนัก”

“พูดได้ว่าเป็นเพลงกลอนชั้นเยี่ยม”

“สยบกลอนบทอื่นๆ ก่อนหน้านี้ทันตาเห็นเลย”

“ฮ่าๆ ต่อให้เทียบกับการแข่งขันนางคณิกาอันดับหนึ่งหกรอบที่ผ่านมา ก็ไม่มีกวีบทไหนโดดเด่นเช่นนี้เลย ฮ่าๆ ยินดีด้วยท่านแม่ลู่ ยินดีด้วยแม่นางลู่ ลำพังแค่กลอนบทนี้ก็ทำให้แม่นางลู่ก้าวสู่ตำแหน่งคณิกาอันดับหนึ่งได้แล้ว”

เสียงโห่ร้องให้กำลังใจดังไปทั่ว

นักกวีมีชื่อทั้งหลายก็ต่างเอ่ยปากชม

‘ชมลู่หงซิ่วร่ายรำลำพังใต้แสงจันทร์’ บทนี้ กล่าวได้ว่าทำให้คนส่วนใหญ่ที่นั่นประทับใจจริงๆ ต่อให้เป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าใจกลอนกวี หลังจากฟังกลอนบทนี้จบยังรู้สึกถึงสีสันอันงดงามอย่างหนึ่ง

ใบหน้าของลู่เสวี่ยฉายแววยินดีจนคลั่ง

นางยากจะควบคุมความตื่นเต้นในใจของตัวเอง

เพราะนางรู้ดี ก่อนนี้กลอนที่นางเพียรพยายามเตรียมให้ลู่หงซิ่วไม่ใช่บทนี้แน่….กลอนที่นางจ่ายเงินก้อนโตเชิญบัณฑิตมีชื่อคนหนึ่งมาเขียน ถึงแม้จะยอดเยี่ยม แต่ก็พออยู่ในระดับเดียวกับซืออวี้หวาและเซวียหรุ่ยเท่านั้น เทียบกับบทนี้แล้วช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว

กลอนบทนี้เป็นกลอนที่ใต้เท้าหลิวเฉิงหลงให้คนส่งมา

ไม่ผิดคาด…เมื่อหัวหน้าหลิวลงมือ พายุฝนฟ้าคะนองจะบังเกิด

กลอนบทนี้สยบทั่วทั้งที่แห่งนั้นได้ในพริบตา

นางรู้ คืนนี้ตำแหน่งนางคณิกาอันดับหนึ่งของลู่หงซิ่วเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว

ต่อให้เบื้องหลังของฮวาเสี่ยงหรงมีหลี่มู่อัจฉริยะคนดังที่เลิศเลอทั้งบุ๋นและบู๊สนับสนุนแล้วจะอย่างไร? นอกเสียจากหลี่มู่จะเขียนกลอนอมตะสักบท ถึงจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ แต่กลอนอมตะเขียนออกมาได้ง่ายๆ เสียที่ไหน?

……

“กลอนบทนี้ขององค์ชาย เรียกได้ว่ากำหนดสถานการณ์เอาไว้แน่แล้ว”

ในห้องส่วนตัวบนหอโอบจันทร์ หลิวเฉิงหลงรำพึงรำพันออกมาจากใจ ชมไม่หยุดปาก

กลอนบทนี้องค์ชายสองแต่งขึ้นเมื่อครู่ ยกพู่กันรังสรรค์ เขียนเสร็จในรวดเดียว เป็นงานประพันธ์ที่ยอดเยี่ยมนัก กลิ่นอายกวีเข้มข้น ทำให้หลิวเฉิงหลงตกตะลึงจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาแค่รู้ว่าองค์ชายสองคืออัจฉริยะวิถียุทธ์ แต่คิดไม่ถึงว่าอัจฉริยะภาพด้านกลอนกวีขององค์ชายสองจะเหนือชั้นเพียงนี้

ใบหน้าหล่อเหลาขององค์ชายสองปรากฏรอยยิ้ม