บทที่ 224 ลู่เซิ่งหนาน

ถึงแม้จะถูกขังอยู่ในหน่วยเลี้ยงรับรองหลายวัน แต่พวกนางก็ได้ยินชื่อหลี่มู่เซียนกวีวิถียุทธ์จากปากสาวใช้และผู้ดูแลของหน่วยเลี้ยงรับรองพวกนั้น

และคืนนี้ เหตุการณ์ที่ฮวาเสี่ยงหรงพลิกกลับมาชิงตำแหน่งชนะเลิศได้ พวกนางก็ได้ยินเหมือนกัน

ไม่ต้องสงสัยเลย หลี่มู่สองคำนี้คงเป็นตัวแทนความหวังและความงดงามของชีวิตในใจเหล่าสาวน้อยกระมัง

เพราะฮวาเสี่ยงหรงที่มีชะตาชีวิตแบบเดียวกับพวกนาง เนื่องจากได้รับความสำคัญจากหลี่มู่ จึงเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเองได้

ในยามที่พวกนางระทมทุกข์หมดหนทาง ก็เคยเพ้อฝันว่าในชีวิตของพวกนางจะมีหลี่มู่คนหนึ่งปรากฏกายมาช่วยพาตนไปจากรังปีศาจอย่างหน่วยเลี้ยงรับรองเหมือนที่ช่วยฮวาเสี่ยงหรงหรือไม่

และตอนนี้ หลี่มู่ตัวจริงอยู่ข้างหน้านี้แล้ว

“แน่นอนว่าเป็นคุณชายหลี่ จะมีใครไปได้” ซินเอ๋อร์ถอดหน้ากากแมวลายออก พูดด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ

ใบหน้าของเหล่าสาวน้อยฉายแววยินดีอย่างอดไม่ได้

เซียนกวีวิถียุทธ์หลี่มู่ซื้อพวกนางมา น่าจะนับว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายกระมัง?

ได้ยินมาว่าชื่อเสียงของหลี่มู่ในหมู่อิสตรีไม่เลวเลยทีเดียว

“เจ้าคือหลี่มู่จริงรึ?” สาวน้อยผมสั้นเสมอหูท่าทางองอาจคนนั้นพลันตาลุกวาว จ้องหลี่มู่พลางอ้าปากถาม

หลี่มู่พยักหน้า

สาวน้อยผมสั้นถามอีก “พูดแบบนี้ แสดงว่าเจ้าซื้อพวกเรามาเพื่อช่วยไว้?”

หลี่มู่รู้สึกว่าสาวน้อยคนนี้เหมือนกำลังหลอกถามอะไรจากตน

ยังไม่ทันได้คำตอบจากหลี่มู่ นางก็กล่าวอีก “ในเมื่อเพื่อช่วยพวกเรา เช่นนั้นตอนนี้เราก็หลุดพ้นจากหน่วยเลี้ยงรับรองแล้ว เจ้าปล่อยพวกเราไปก็แล้วกัน”

หลี่มู่ได้ยินก็หรี่ตาลง

แม่เด็กคนนี้คงไม่ได้ปัญญาอ่อนหรอกนะ?

“ก็ได้ เอาเก้าพันตำลึงทองมาคืนข้า ข้าจะให้เจ้าไปทันทีเลย” หลี่มู่แค่นเสียงเย็นพูด ก่อนหน้านี้เขาจ่ายไปเก้าพันตำลึงทองเพื่อประมูลเด็กสาวผมสั้นคนนี้มา

“ได้ ก็แค่เก้าพันตำลึงทองเอง ข้า…” สาวน้อยผมสั้นเอ่ยแล้วก็พลันสีหน้าดำคล้ำ พูดต่อไปไม่ได้

เพราะนางพลันนึกขึ้นได้ ตนในตอนนี้ไม่ใช่ธิดาของเจ้าสำนักพยัคฆ์เหินผู้สูงส่งอีกต่อไป ไม่ใช่จอมยุทธ์สาวอัจฉริยะที่เป็นที่รักของทุกคนอีก พลังฝึกกำลังภายในถูกทำลาย บ้านแตกสาแหรกขาด อย่าพูดถึงเก้าพันตำลึงทองเลย แค่เก้าตำลึงทองตอนนี้ก็ยังไม่มี

หลี่มู่จ้องนางพลางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“ข้า…เจ้าคืนอิสระให้ข้า วันหนึ่งข้าจะคืนเจ้าเก้าพันตำลึงทอง ข้าลู่เซิ่งหนานพูดคำไหนคำนั้น” สาวน้อยผมสั้นเสมอหูกัดฟันพูด

หลี่มู่ฟังแล้วส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ย “เจ้านี่ช่างไร้เดียงสาเสียจริง ต่อให้ข้าไม่สนใจเก้าพันตำลึงทองนี่ แล้วก็เชื่อคำสัญญาของเจ้า แต่เจ้าไปจากที่นี่จะมีชีวิตต่อไปได้จริงหรือ? เมื่อก่อนเจ้าเป็นจอมยุทธ์ แต่ตอนนี้ตันเถียนถูกทำลาย พลังฝึกถูกสลาย หากออกไปจากหอนี้ คนที่ส่งเจ้าเข้าหน่วยเลี้ยงรับรองก็จะจับเจ้าส่งกลับเข้าไปใหม่ จุดจบของเจ้าจะยิ่งน่าสังเวชอีกสิบเท่า วันหลังเจ้าจะอาศัยอะไรมาคืนเก้าพันตำลึงทองให้ข้า? หือ?”

“ข้า…” สาวน้อยผมสั้นลู่เซิ่งหนานพูดไม่ออก

หลี่มู่พูดอีก “ถิงเอ๋อร์ใจดีช่วยเจ้าออกมาจากขุมนรก เจ้าไม่ใช่แค่ไม่รู้บุญคุณ ยังจะใช้คำพูดมาบีบข้า คิดว่าข้ากับถิงเอ๋อร์ว่างมากจึงเอาเงินมาทุ่มเล่นจริงๆ รึไง? เจ้ารู้ไหม หากไม่ใช่เพราะถิงเอ๋อร์เห็นใจเจ้า ทนให้เจ้าตกไปอยู่ในกรงเล็บมารไม่ได้ จึงขอร้องให้ข้าประมูลเจ้ามา ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทน เกรงว่าป่านนี้คงถูกเปลือยร่างถูกผู้ชายบางคนกดย่ำยีอยู่บนเตียงไปแล้ว…เจ้าไม่ใช่แค่สมองทึบแต่ยังโง่อีกด้วย!”

กล่าวถึงตอนสุดท้าย สีหน้าและน้ำเสียงของหลี่มู่เฉียบขาด

ลู่เซิ่งหนานถูกด่าจนอึ้งตาค้างไปแล้ว

“เจ้าพูดเหลวไหล ข้า…” นางโต้เถียงตามสัญชาตญาณ

หลี่มู่ตัดบททันที ด่าทอหน้าถมึงทึง “เจ้ายังจะให้ข้าปล่อยพวกเจ้าทั้งหมดไปด้วยกัน เจ้าคิดว่ากำลังช่วยพวกนางหรือ? แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ พวกนางมีความสามารถในการปกป้องตัวเองหรือเปล่า หา? พวกนางสูญเสียครอบครัว มิตรสหาย ไร้ที่พึ่งพิงพา ตอนนี้แค่ออกไปจากห้องนี้ ไม่เกินครึ่งวันก็ตกเป็นของเล่นของคนอื่นแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าจะทำอะไรให้พวกนางได้? เจ้าไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เพราะคิดไม่ถึง แต่เป็นเพราะเจ้าไม่เคยจะนึกถึงเลย เจ้าคิดจะผูกพวกนางเอาไว้ใช้เป็นสิ่งต่อรองเพื่ออิสระที่เจ้าว่า เช่นนี้แล้ว เจ้าไม่ใช่แค่โง่สมองทึบ แต่ยังเลวทรามอีกด้วย ตอนนี้ข้าสงสัยแล้วว่าถิงเอ๋อร์ช่วยคนผิดหรือไม่ แต่ว่าไม่สมควรช่วยเจ้าเลย”

ลู่เซิ่งหนานอึ้งเป็นบื้อใบ้ พูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว

นางถูกด่าจนไม่เหลือที่ให้เถียงกลับ

เหงื่อเย็นชื้นไหลลงจากหน้าผากของนางเป็นสาย

ถึงแม้จะถูกด่าจนหมดรูป แต่คิดให้ละเอียดแล้ว สิ่งที่หลี่มู่พูดก็สมเหตุสมผลจริงๆ

นางมองไปยังสาวงามหกที่เหลือ

พวกสวีหว่านเอ๋อร์ต่างก้าวถอยหลัง รักษาระยะห่างกับนางโดยไม่รู้ตัว

ซ่างกวนอวี่ถิงและซินเอ๋อร์ที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็มองลู่เซิ่งหนานอย่างไม่พอใจ พวกนางไม่เคยเห็นหลี่มู่ด่าใครด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเด็ดขาดแบบนี้ ลู่เซิ่งหนานกลับยั่วยุให้หลี่มู่โกรธขนาดนี้ได้ ช่างรนหาที่ตายเสียจริง รู้แบบนี้แต่แรกก็ไม่ช่วยนางแล้ว

การประมูลด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป

หลี่มู่หันหน้า ไม่พูดอะไรอีก ความสนใจอยู่ที่การประมูลด้านนอก

ซ่างกวนอวี่ถิงยืนอยู่ข้างกายหลี่มู่อย่างเอาใจใส่ยิ่ง ยื่นมือเรียวงามออกไปให้หลี่มู่กุมเอาไว้ ใช้การกระทำที่ไร้เสียงปลอบโยนเขา

เจิ้งฉุนเจี้ยนเปิดประตูเข้ามา นำชุดคลุมตัวกว้างเจ็ดชุด รองเท้าเจ็ดคู่มาให้สาวน้อยทั้งเจ็ดสวมใส่