บทที่ 229 เทพีแห่งสงคราม

เจ็ดแสน?

การเสนอราคาเพิ่มจากคนสวมหน้ากากผียิ้มสีเงินทำเอาชายหนุ่มทั้งสี่ในหอหมายเลขสิบห้าโกรธแค้นสุดฤทธิ์

“ไปสืบมาให้ข้า ไอ้เศษสวะนี่มันเป็นใคร? ข้าจะทำให้มันต้องเสียใจที่ลงมาเกิดบนโลก” เหลียงอี้เฟยยากจะระงับเพลิงโทสะ เขวี้ยงจอกชาสามสี่ใบลงพื้น

ในดวงตาของหานเฝ่ยหรานสะท้อนแววเหี้ยมเกรียม

ไป๋หย่วนในตอนนี้กลับไม่พูดอะไรแล้ว

ในบรรดาคนทั้งสี่ ฐานะและตำแหน่งของเขาพูดได้ว่าต่ำที่สุด กองกำลังขนกระเรียนเป็นหนึ่งในทหารรักษาวังของเชื้อพระวงศ์เมืองฉิน ลำดับขั้นขุนนางของนายพลไม่ถือเป็นขุนนางใหญ่ขั้นหนึ่ง ต่ำกว่าถังฉงขุนพลเจิ้นกั๋วที่ถูกใส่ร้ายจนตายเสียอีก ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะเป็นกำลังทรัพย์หรือตำแหน่งล้วนเป็นรองเหลียงอี้เฟยบุตรชายราชครูคนปัจจุบันและหานเฝ่ยหรานหลานชายของเสนาบดีกรมพิธีการ ส่วนจินเซวียนเป็นคนในโลกของสำนัก พลังน่าหวาดกลัวมาก สำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ก็นับว่าเป็นสำนักใหญ่ ตระหง่านอยู่ในจักรวรรดิต้าฉินตะวันตกมาหลายร้อยปี มีมรดกอำนาจล้ำลึกยิ่ง

ราคาการประมูลมาถึงจุดนี้ ไป๋หย่วนก็ตัดสินใจไม่ค่อยได้แล้ว

“เจ็ดแสนสองหมื่นตำลึงทอง” เหลียงอี้เฟยตะโกนเพิ่มราคา

แต่ทว่าราคาเพิ่งจะเสนอขึ้นไป ก็ได้ยินคนสวมหน้ากากผียิ้มสีเงินเอ่ยอย่างไม่คิดเลยแม้แต่น้อยว่า “แปดแสนตำลึงทอง” เพิ่มขึ้นไปอีกแปดหมื่นตำลึงทองทันที

เหลียงอี้เฟยนิ่งอึ้ง

ไป๋หย่วน จินเซวียน และหานเฝ่ยหรานต่างตกใจระคนแค้น

รัศมีอำนาจของอีกฝ่ายน่าสะพรึงกลัวนัก การเพิ่มเงินแบบนี้ราวกับว่าเงินที่จ่ายออกไปไม่ใช่ของตัวเอง หรือไม่ได้กำลังทุ่มเงิน แต่กำลังสาดน้ำเสียมากกว่า

นี่เป็นการโจมตีทำลายอย่างเด็ดขาด เป็นการท้าทายที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างหนึ่ง

สำหรับพวกเขา เงินแปดแสนตำลึงทองก็ยังพอจะทุ่มได้ แต่ปัญหาคือดูจากท่าทางของคนสวมหน้ากากผียิ้มสีเงินแล้ว ต่อให้พวกเขาเพิ่มราคาก็ยังคงถูกตี ถูกบดขยี้ย่อยยับเหมือนเดิม หากทะลุถึงหนึ่งล้านตำลึงทอง เช่นนั้นพวกเขาก็จนปัญญาแล้ว

“ทำอย่างไรดี?” ทั้งสี่คนมองหน้ากัน

พวกเขาล้วนกำเริบเสิบสานอยู่ในเมืองฉิน แต่ที่นี่คือเมืองฉางอัน คิดจะใช้ฐานะและอำนาจมาแก้ไขปัญหาก็ไม่ทันกาลแล้ว

และในยามที่พวกเขากำลังลังเล บนเวทีหลัก ผู้ดำเนินการประมูลเคาะค้อนสามครั้งกันติดๆ จบการประมูลที่ชวนอกสั่นขวัญแขวนครั้งนี้ลง

สุดท้ายก็ปล่อยให้คนสวมหน้ากากผียิ้มสีเงินประมูลบุตรสาวคนโตของขุนพลเจิ้นกั๋วไปได้ในราคาสูงลิ่วแปดแสนตำลึงทอง

สำหรับผู้ชมที่อยู่บนถนนกลิ่นกำจาย เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เทียบได้กระทั่งศึกต่อสู้ครั้งใหญ่ที่น่าประหวั่นพรั่นพรึง ทำเอาพวกเขาตาลาย ผู้หญิงคนหนึ่งไม่ว่าฐานะจะสูงส่งเพียงใด หากประมูลได้ถึงแปดแสนตำลึงทองก็นับว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์แล้ว ราคานี้พอๆ กับกำไรหลายปีของสมาพันธ์การค้าขนาดใหญ่ในเมืองฉางอันด้วยซ้ำ

และสิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดก็ยังคงเป็นคนสวมหน้ากากผียิ้มสีเงิน

ผู้แข็งแกร่งฟ้าประทานที่ลึกลับคนนี้ทีแรกก็อ่อนโยน ทะนุถนอมสตรี สู้กับผู้แข็งแกร่งระดับหนึ่งสุดยอดขั้นปรมาจารย์ทั้งหลายของหน่วยเลี้ยงรับรองเพื่อปกป้องถังถัง จากนั้นก็กลายมาเป็นเจ้าของหอผู้มีเกียรติชั้นยอดหมายเลขสิบแปด ประมูลถังถังไปด้วยสถิติใหม่ราคาแปดแสนตำลึงทอง คิดโยงกับก่อนหน้านี้ก็เป็นหอหมายเลขสิบแปดที่ประมูลสตรีตกทุกข์ประวัติดีสิบกว่าคนไปเช่นกัน…คนสวมหน้ากากผียิ้มสีเงินคนนี้เป็นจอมยุทธ์ผู้เก่งกาจไร้เทียมทานจริงๆ หรือ?

หลายคนสนใจใคร่รู้ตัวตนของเขานัก

ลี่มู่ไม่อยู่บนเวทีหลักอีกต่อไป

เขายื่นมือแตะทำลายโซ่เหล็กที่พันธนาการถังถังลง ก่อนอุ้มนางเดินลงไปจากเวที

ถังถังตั้งสติกลับมาได้ ดิ้นรนเล็กน้อย

หลี่มู่จึงบอกกับนาง “วางใจได้ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”

ถังถังหยุดดิ้น

มองหน้ากากสีเงินที่ละม้ายคล้ายจะยิ้ม แต่ก็คล้ายกับจะร้องไห้ รอยยิ้มผียังแฝงนัยเสียดสีเยาะหยัน ทั้งๆ ที่ค่อนข้างแปลกประหลาดและน่ากลัว แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ถังถังกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยรางๆ ยามอยู่ในอ้อมกอดของคนคนนี้ เสียงต่างๆ ข้างหูก็เหมือนหายไปหมด มีเพียงความอบอุ่นบางเบาจากอ้อมแขนทั้งสอง ทำให้นางสบายใจได้

หลี่มู่อุ้มถังถังเอาไว้ แขนสัมผัสความอบอุ่นจากกายของหญิงสาวและกลิ่นหอมจางๆ ได้อย่างชัดเจน

แต่ในใจของเขาไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

นี่เป็นหญิงสาวที่น่าสงสารคนหนึ่ง ชะตาชีวิตไม่ยุติธรรมกับนาง

หลี่มู่อุ้มนางมาถึงหน้าหอหมายเลขสิบ สั่งให้สาวใช้รายงาน จากนั้นก็ส่งถังถังเข้าไป

“ท่านอาหวาง…มี่เอ๋อร์น้อย ท่านนี้คือ…พี่ฉิน? เป็นพวกท่านหรือ?” ถังถังเข้าไปในห้องด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ พอได้เห็นหวางเฉินและถังมี่ จากนั้นก็จำได้ว่าคนที่ปลอมตัวเป็นชายรูปร่างผอมบางเบื้องหน้าคือองค์หญิงฉินเจิน นางก็โล่งใจทันที “ท่านพี่ อุ้มๆ…” ถังมี่น้อยที่อายุเพียงสี่ขวบครึ่งไม่เข้าใจเลยว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ครั้นเห็นพี่สาวเข้ามาก็อ้าแขนพุ่งมาหาอย่างดีใจ ในมือยังถือน่องไก่เอาไว้ “ท่านพี่กิน มี่เอ๋อร์กินแล้ว มี่เอ๋อร์ไม่หิวแล้ว”

“มี่เอ๋อร์…” ความเศร้าเสียใจเอ่อล้นออกมา ถังถังกอดน้องสาวที่ใสซื่อไร้เดียงสาเอาไว้ ในที่สุดน้องสาวก็ได้รับการช่วยเหลือ รอดจากคราวเคราะห์แล้ว น้ำตานางจึงไหลรินอย่างกลั้นไม่อยู่ นี่เป็นน้ำตาของความตื่นเต้นและยินดี

หวางเฉินและฉินเจินเห็นถังถังถูกส่งตัวมาจริงก็ต่างโล่งใจ

“พี่ฉิน คนสวมหน้ากากสีเงินคนนั้นเป็นสหายของท่านหรือ?” ถังถังอุ้มน้องสาวเอาไว้พลางถามอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณพี่ฉินที่ช่วยเหลือ มิฉะนั้น…” หากตกอยู่ในเงื้อมมือศัตรูของท่านพ่อ นางไม่กล้าคิดเลยว่าจะมีเรื่องน่ากลัวอะไรเกิดขึ้น

ฉินเจินยิ้มขื่น “น้องถัง คนคนนั้น…ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นใครเหมือนกัน” นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทั้งหมดให้ฟัง แล้วพูดต่อไป “คืนนี้หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากจอมยุทธ์หน้ากากผียิ้มสีเงินแล้วละก็ เกรงว่าคงช่วยพวกเจ้าออกมาไม่ได้ราบรื่นเช่นนี้หรอก”

ถังถังฟังแล้วก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง