บทที่ 270 ให้ถังหูลู่กับข้า

“ทะลวงขั้นระหว่างต่อสู้?”

มุมปากองค์ชายสองยกยิ้ม

ชายหนุ่มชุดขาวปิดหน้าคนนี้เป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้

คนแบบนี้ในบรรดานักรบหาได้ยากนัก ปกติเวลาฝึกฝนอาจจะไม่ต่างอะไรกับอัจฉริยะทั่วๆ ไป แต่หากเข้าสู่การต่อสู้หรือการสังหารเป็นตาย กลับจะยิ่งสำแดงกำลังรบของตนออกมาได้มากกว่าหนึ่งเท่า กระทั่งว่าสามารถทะลวงขั้นระหว่างสู้ ก้าวสู่ขั้นที่สูงขึ้นไป

ในอดีต โลกใบนี้เคยมีอัจฉริยะประเภทต่อสู้หลายคน หนทางการต่อสู้เริ่มจากผู้ฝึกไร้สังกัดตัวเล็กๆ ฝ่าฝันเอาชีวิตรอดจากกองซากศพทะเลเลือด เข่นฆ่าจนแผ่นดินใหญ่เสินโจวปั่นป่วนอลหม่าน สุดท้ายคนคนนี้ทะลวงสวรรค์ ออกไปจากโลกใบนี้ กลายเป็นตำนานชั่วนิรันดร์ คนรุ่นหลังล้วนจดจำสมญาในตำนานของ ‘เทพกระบี่’ หลี่ฉิวไป้ผู้นี้ได้

องค์ชายสองเห็นเงารางๆ ของ ‘เทพกระบี่’ ในตัวยอดฝีมือหนุ่มชุดขาวปิดหน้าผู้นี้

แต่เขาไม่มีความรู้สึกสงสารใดๆ

เพราะยอดฝีมือหนุ่มชุดขาวเป็นพวกของสกุลถัง

สามารถฝ่าเข้ามาเพื่อช่วยภรรยาม่ายและบุตรกำพร้าสกุลถังทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นกับดัก จะต้องไม่ใช่พวกดื้อดึงคร่ำครึเป็นแน่ อีกทั้งเขายังสูญเสียพี่น้องร่วมสาบานไปอีกสามคน นี่เป็นการสร้างความแค้นบัญชีเลือดขึ้นแล้ว คิดจะดึงคนแบบนี้มาเป็นพวกก็ไม่มีความหมายอะไร

สายตาขององค์ชายสองมองไปยังส่วนลึกของโรงฝึกยุทธ์พลังพายุอีกครั้ง

หน่วยลาดตระเวนบุกเข้าไปตลอดทางภายใต้การนำของเจ้าสำนักยมบาล ประตูโรงฝึกยุทธ์ทั้งแปดถูกทำลายลงแล้วสี่บาน กล่าวได้ว่าสำเร็จราบรื่น การบุกเข้าไปยังหอบวงสรวงตรงศูนย์กลางเป็นเรื่องที่จะสำเร็จในไม่ช้า

สถานการณ์เช่นนี้อยู่ในการคาดเดาของเขา

ดังนั้น ใบหน้าของเขาจึงไม่เผยความยินดีใดๆ

เขายังคงรอใครอื่นบางคนกระโดดออกมา

เหตุการณ์วันนี้ แต่เดิมก็ไม่ใช่เพื่อไล่สังหารภรรยาม่ายและบุตรกำพร้าสกุลถังอยู่แล้ว ลูกกำพร้ากับหญิงม่ายจะสร้างอิทธิพลอะไรกับเขาได้? จุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องนี้ หญิงสามคนนี้เป็นแค่เหยื่อล่อเท่านั้น

เพียงแต่คนเบื้องหลังคนนั้น จะกระโดดออกมาหรือไม่?

“ทำให้คนเฝ้ารอจริงๆ”

ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มออกมา

……

การสังหาร เสียงร้องโหยหวน กลิ่นคาวเลือด…

ประตูใหญ่แต่ละบานถูกโจมตีทะลุ

สุดท้าย คนของโรงฝึกยุทธ์พลังพายุถูกบีบจนต้องล่าถอย จนมาถึงหน้าหอบวงสรวงหลักของพื้นที่ส่วนสุดท้าย

ต่อสู้นองเลือดมาตลอดทาง ฝั่งโรงฝึกยุทธ์พลังพายุสูญเสียยอดฝีมือไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งด้วยเงื้อมมือของเจ้าสำนักยมบาล

ผู้แข็งแกร่งขั้นเหนือมนุษย์เป็นผู้ที่ไม่อาจต้านทานได้

ข้างหลังเจ้าสำนักยมบาล ทหารสวมชุดเกราะกรูเข้ามาราวคลื่น อาวุธมากมาย ธนูดุจห่าฝน จัดการล้อมยอดฝีมือโรงฝึกยุทธ์ห้าสิบคนและหอบวงสรวงหลักเอาไว้เป็นชั้นๆ หลังจากต่อสู้สังหาร โรงฝึกยุทธ์พลังพายุเหลืออยู่แค่สี่สิบกว่าคนสุดท้ายกำลังล่าถอยไปอารักขาหอบวงสรวง

ทหารชุดเกราะแน่นขนัด ทหารชุดเกราะหนักอยู่ข้างหน้า ทหารคุมหน้าไม้ยิงหินอยู่ข้างหลัง โจมตีหอบวงสรวงหลักอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด ราวกับคลื่นน้ำโหมซัดใส่ก้อนหิน

“สังหารให้หมด ไม่ต้องเหลือแม้แต่คนเดียว”

เสียงของเจ้าสำนักยมบาลเหี้ยมโหดเย็นชาเหมือนเสียงที่มาจากนรก เมื่อร่างของเขากะพริบวูบ ยอดฝีมือโรงฝึกยุทธ์พลังพายุคนหนึ่งก็กระอักเลือดกระเด็นออกไป

“ลุงเฉา…” เทพพยากรณ์ซัดฝ่ามือ ลูกคิดสิบหกเม็ดพุ่งไปยังเจ้าสำนักยมบาลอย่างบ้าคลั่ง ส่วนตัวเองนั้นพุ่งไปราวภูตผี รับลุงเฉาที่กระอักเลือดเอาไว้ และใช้พลังฝ่ามือสายหนึ่งปัดธนูเจาะเกราะทิ้งไป

“เฮอะ” เจ้าสำนักยมบาลแค่ปัดมือ ปราณแท้เหมันต์ยมโลกสีฟ้าเย็นเยือกก็หอบม้วนลูกคิดทั้งสิบหกลูกกลับคืนไปดุจวาฬตัวมหึมาในมหาสมุทรลึก พลังนี้รวดเร็วยิ่งกว่า ยิงไปยังเทพพยากรณ์และลุงเฉาที่ยังไม่ถึงพื้นราวอุกกาบาต

“แย่แล้ว”

เหล่าต่ง พ่อครัว ยายผีและคนอื่นๆ ล้วนถูกยอดฝีมือหน่วยลาดตระเวนตรึงกำลังเอาไว้ ถึงเห็นอยู่กับตาแต่ไม่อาจช่วยเหลือได้

ในตอนนี้เอง…

ครืน!

ประตูหลักของหอบวงสรวงเปิดออกกว้าง

ตราหมัดทองโจมตีมายังปราณแท้เหมันต์ยมโลก ทำลายมันแหลกละเอียดไปพร้อมกับลูกคิดที่อยู่ด้านใน

“หืม?”

ใบหน้าราวผีดิบของเจ้าสำนักยมบาลฉายแววตกใจ

เขาโบกมือ

ทหารชุดเกราะด้านหลังล้วนหยุดการโจมตี ยอดฝีมือหน่วยลาดตระเวนต่างพากันถอยไป

เห็นสาวงามเรือนร่างอรชรผู้หนึ่งเดินออกมาจากประตูใหญ่อย่างช้าเนิบ นางสวมเกราะอ่อนทั้งร่าง สง่างามผ่าเผย แขนทั้งสองสวมนวมใหญ่สีทองเอาไว้ ดูแล้วไม่สมดุลอย่างยิ่ง แต่กลับมีพลังที่ยากบรรยายอย่างหนึ่ง เหมือนว่าหมัดหนึ่งชกออกมาก็สามารถบดขยี้ทุกสิ่งได้

“ลูกพี่…”

“หัวหน้า”

คนของโรงฝึกยุทธ์พลังพายุเช็ดเลือด พากันถอยหลังไป

สตรีร่างเล็กใจนักเลงคนนี้ แน่นอนว่าเป็นหัวหน้าโรงฝึกยุทธ์พลังพายุ ถานเยี่ยนจือนั่นเอง

“พี่น้องทุกท่าน ครั้งนี้ข้าทำให้พวกท่านเดือดร้อนแล้ว” ถานเยี่ยนจือประสานมือ นวมทองกระทบกันส่งเสียงก้องกังวาน แฝงไว้ด้วยท่วงทำนองและพลังประหลาดบางอย่าง ทำให้คนทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ล้วนใจสั่น

“ฮ่าๆ ลูกพี่อย่าพูดแบบนี้…”

“นับจากวันที่ก้าวเข้ามาในโรงฝึกยุทธ์พลังพายุ ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการร่วมเป็นร่วมตายกับหัวหน้าแล้ว”

“ลูกพี่ ท่านทำเพื่อช่วยทายาทของขุนนางผู้ซื่อสัตย์ พวกข้าจอมยุทธ์ไยจะไม่เข้าใจเหตุผลนี้?”