บทที่ 275 จิตแห่งกระบี่

มู่ชิงข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ถอยฉากออกไปด้านหนึ่ง

ขั้นเหนือมนุษย์สามคนที่เหลือกลับยิ่งสู้ยิ่งรู้สึกตกตะลึง

ก่อนหน้านี้พวกเขาได้เห็นศึกระหว่างเมิ่งอู่กับชายหนุ่มคลุมหน้าในชุดขาว ก็ทอดถอนใจไปครั้งหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มชุดขาวคนนั้นนับเป็นอัจฉริยะประเภทต่อสู้คนหนึ่ง ทว่าเมื่อมาเทียบกับหลี่มู่ที่อยู่ตรงหน้านี้ กลับดูห่างชั้นกันเสียเหลือเกิน หลี่มู่คนนี้ต่างหากถึงจะเป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้โดยแท้

ต่อให้มี ‘กระจกสยบฟ้า’ คอยสะกดพลังฟ้าดินในเมืองฉางอันเอาไว้ ขั้นเหนือมนุษย์สี่คนนี้ต่างก็มีพลังขั้นฟ้าประทานเต็มสมบูรณ์ ยิ่งไปกว่านั้นประสบการณ์การต่อสู้ ทักษะวิชา และมุมมองประสบการณ์ ต่างมีมากเกินกว่าขั้นฟ้าประทานทั่วไป ทั้งสี่คนรวมพลังกันรับมือกับรุ่นหลังที่ขั้นฟ้าประทานยังไม่สมบูรณ์คนหนึ่ง แต่กลับไม่อาจเอาเขาลงได้ ซ้ำยังโดนโจมตีจนเจ็บหนักไปคนหนึ่งด้วย

โดยเฉพาะวิชาดาบเหินหาวที่น่าอัศจรรย์นั่น ดาบบินยี่สิบสี่เล่ม เป็นวิชาขั้นเทพที่รวมการป้องกันและโจมตีเป็นหนึ่งก็ว่าได้ ปราณดาบพุ่งตามใจนึก ผนวกกับวิชาหกดาบวายุเมฆาจากดาบเล็กของหลี่มู่ ไม่ว่าโจมตีระยะไกลหรือใกล้ก็เฉียบคมถึงขีดสุด

ตูม ตูม ตูม!

คลื่นพลังน่ากลัวแผ่กว้างออกไป

มู่ชิงที่ระงับอาการบาดเจ็บได้แล้วกัดฟันกรอด และพุ่งเข้าสู่การต่อสู้อีกครั้ง

ทั้งสี่ร่วมมือกันเป็นเวลานาน ก็ยังไม่สามารถล้มเด็กรุ่นหลังคนนี้ลงได้ หากยังยืดเยื้อต่อไป ศักดิ์ศรีขององค์ชายสองคงไม่เหลือ และพวกเขาก็คงแย่ตามไปด้วย

การต่อสู้ตึงเครียดมากขึ้นทุกขณะ

ตูม!

หลี่มู่ถูกระเบิดลอยออกไป กระแทกเข้ากับพื้นอย่างรุนแรงจนพื้นเป็นหลุมใหญ่ทางหนึ่ง

แต่ดาบถลาลมของเขาทะลุหัวไหล่ของมู่ชิงได้อีกครั้ง

“ตาย” มู่ชิงเดือดดาล หลี่มู่เห็นเขาเป็นช่องโหว่ เอาแต่จ้องจะโจมตีเขา นี่ยิ่งทำให้เขาบ้าคลั่ง ไม่สนใจบาดแผลของตนเอง โจมตีเข้าไปด้วยกระบวนท่าสุดยอด

แต่ในตอนนี้เอง นักพรตคิ้วยาวที่เคยแพ้ให้กับหลี่มู่เข้ามาร่วมต่อสู้ด้วยอีกคน

เขาฟาดฝ่ามือเข้ามา ตราประทับฝ่ามือปราณแท้ขนาดมโหฬารพุ่งตรงเข้ามาหาหลี่มู่ดุจพลังทำลายล้าง นี่ก็คือ ‘ฝ่ามือสลักหินผา’ หนึ่งในท่าไม้ตายที่เขาถนัดที่สุดนั่นเอง

“ฮ่าๆ ดาบเอ๋ยจงมา”

หลี่มู่พลิกตัวกลับอย่างตกที่นั่งลำบาก วูบหลบฝ่ามือสลักหินผาและซัดกลับไปหนึ่งกระบวน ดาบบินทั้งยี่สิบสี่ที่ร่ายระบำเต็มท้องฟ้าพุ่งกลับมาอยู่ในมือของเขา รวมตัวกันเป็นดาบยาวเล่มหนึ่งในพริบตา นี่คือรูปร่างที่แท้จริงของดาบวัฏจักร

ตอนนี้เอง ขั้นเหนือมนุษย์ทั้งหลายที่ล้อมโจมตีอยู่บุกเข้ามาพร้อมกัน

พลังที่น่าสะพรึงสั่นไหว กลวิชาปราณแท้แต่ละชนิดราวกับลมฝนพายุคลั่งถาโถมเข้าใส่ตัวหลี่มู่

“สังหารรอบทิศ!”

หลี่มู่ฟาดฟันออกไปอย่างไม่ลังเล

ในหกดาบวายุเมฆา สังหารรอบทิศเป็นดาบโจมตีหมู่ที่แข็งแกร่งที่สุด ชื่อของมันได้มาจากนิยายกำลังภายในบนโลกเรื่อง ‘ดาบแปดทิศในศึกยามค่ำคืน’ แต่จิตแห่งดาบและแก่นแท้ของมัน แน่นอนว่าหลี่มู่นำมันมาจากวิชาดาบอื่นๆ โดยเฉพาะ ‘สามท่าสังหารเทพ’ แล้วมาตีความเอาใหม่

หนึ่งดาบฟาดฟัน ลมเมฆเคลื่อนไหว

รอบกายหลี่มู่ปรากฏแสงดาบ ดุจรัศมีของอาทิตย์จันทราก็มิปาน สีเงินเปล่งประกาย ฟันออกไปสี่ด้านแปดทิศ

ในดาบนี้มีความตั้งใจจะสังหารให้แดดิ้นอย่างเต็มเปี่ยม ขั้นเหนือมนุษย์ทั้งห้าต่างรู้สึกได้ทันที หลี่มู่ตอนนี้เหมือนจะให้พินาศกันไปทั้งสองฝ่าย ส่งการโจมตีรุนแรงมาโดยเฉพาะ แสงดาบตัดสะบั้นกระบวนวิชาของพวกเขาจนสิ้น ทำให้พวกเขาจำใจต้องหันมาป้องกัน

“ตัดอสุนี!”

“ชักดาบสะบั้น!”

“ดาบยักษ์สังหาร!”

“มังกรหวนสะบั้น!”

“ตัดวายุเมฆา!”

เมื่อหลี่มู่ลงมือ หกดาบวายุเมฆาทั้งหมดถูกสำแดงออกมาติดต่อกัน แสงดาบพลันสว่างวาบ ปราณดาบกระจายทั่ว ภายในรัศมีสามสิบจั้งดุจเปลี่ยนเป็นเขตแดนดาบอย่างไรอย่างนั้น

ตูม ตูม ตูม!

วิชาอันน่ากลัวปะทะกันจนระเบิดเสียงดังสนั่น รัศมีแผ่ซ่านออกเป็นชั้นๆ เหมือนรังสีของระเบิดนิวเคลียร์ คลื่นกระแทกไปยังรอบๆ สิ่งก่อสร้างต่างๆ ล้มครืนพังทลาย ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นมา ก้อนหินปลิวว่อน ราวกับแผ่นดินไหวในวันสิ้นโลกก็มิปาน

ยังดีที่โดยรอบโรงฝึกยุทธ์พลังพายุนี้ เหล่าผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องถูกทางการไล่ออกไปจนหมดแล้ว ดังนั้นการต่อสู้เช่นนี้ จึงไม่ได้สร้างการบาดเจ็บล้มตายมากเท่าไรนัก

เปรี้ยง เปรี้ยง!

หลี่มู่ถูกโจมตีต่อเนื่องจนลอยกระเด็นออกมา

ในชั่วหนึ่งหรือสองพริบตา เขาเป็นดั่งกระสอบทรายแขวนอยู่กลางอากาศ กำลังถูกซัดไปมา ทั้งกระบวนท่าวิชาต่างๆ ตราประทับฝ่ามือ แสงกระบี่ ท่าดัชนี ทั้งหมดโจมตีมาที่หลี่มู่ จนจมูกและปากของเขามีเลือดสดไหลออกมา บาดแผลปรากฏทั่วร่างกาย

ทว่าเขายังคงกระฉับกระเฉง ไม่เพียงแต่ไม่มีอาการอ่อนแรงให้เห็น กลับยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิมเสียด้วยซ้ำ

ส่วนยอดยุทธ์ขั้นเหนือมนุษย์ทั้งห้า มู่ชิงและนักพรตคิ้วยาวสองคนเจ็บหนักที่สุด บนร่างมีโพรงที่เจาะทะลุไปด้านหลัง หากไม่ใช่เพราะปราณดาบและปราณแท้ของหลี่มู่อยู่ในสภาพไม่พร้อม น่ากลัวว่าป่านนี้ทั้งสองคนคงจะสูญเสียความสามารถในการโจมตีไปแล้ว

นี่คือการทุ่มสุดตัวอย่างหนึ่ง

หลี่มู่กำลังขัดเกลาตนเองอย่างบ้าคลั่ง

ปณิธานของเขากำลังลุกโชน

เพลงดาบของเขา ดาบของเขา ลางสังหรณ์การต่อสู้ของเขา กำลังยกระดับขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนอีกด้าน ในศึกของชายหนุ่มคลุมหน้าชุดขาวกับฉู่หนานเทียนก็เกิดปรากฏการณ์นี้ด้วยเช่นกัน หลายต่อหลายครั้งที่ฉู่หนานเทียนมีโอกาสสังหารชายชุดขาว แต่อีกฝ่ายกลับหลบหลีกไปได้ด้วยความเฉียบคมอันน่าเหลือเชื่อ ชายหนุ่มคลุมหน้าในชุดขาวคนนี้ก็เหมือนคนตัวเล็กจ้อยที่ตีไม่ตายเสียที

‘ถ้าไม่ใช่เพราะกระบี่เหยี่ยวถลาลมของข้าถูกหลี่มู่ชิงไป…’ ฉู่หนานเทียนพร่ำบ่นในใจ

หากกระบี่เหยี่ยวถลาลมยังอยู่ในมือ ด้วยคมของกระบี่เทพ คงไม่มีทางต้องมาเหนื่อยเช่นนี้