บทที่ 307 ลองดาบ

ในเขตที่ว่าการอำเภอเก่า

ใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของซ่างกวนอวี่ถิง ในที่สุดก็วางลงได้เสียที ก่อนหน้านี้นางเคยคิดเอาไว้ว่าหากหลี่มู่สู้ไม่ได้ ต่อให้นางต้องสู้จนร่างกายแหลกละเอียดก็ต้องปกป้องเข้าเอาไว้ และตอนนี้สุดท้ายก็วางใจได้แล้ว

สำหรับนาง การผงาดขึ้นของอำเภอขาวพิสุทธิ์หรือการเลื่อนตำแหน่งอะไรพวกนั้นล้วนไม่สำคัญ นางก็เหมือนกับสตรีทั้งหลายในโลกที่ตกหลุมรักชายผู้หนึ่ง ความหวังเพียงสิ่งเดียวในใจคือให้เขาคนนั้นปลอดภัย

ปลอดภัย ดีกว่าอะไรทั้งสิ้น

สวีหว่านเอ๋อร์ ซินเอ๋อร์ และสาวงามคนอื่นๆ ต่างดีใจจนโห่ร้องขึ้นมา

พวกนางอยู่ในอำเภอขาวพิสุทธิ์หลายวันมานี้ นับว่ากลับสู่สภาพการดำรงชีวิตที่ไร้ทุกข์ไร้กังวลเหมือนดั่งวันวาน ผู้คนเคารพ มีอิสระเสรี ไม่ต้องหวาดหวั่นวิตก ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หลี่มู่มอบให้ ดังนั้นพวกนางจึงเป็นห่วงหลี่มู่ ความรู้สึกอาจจะไม่ลึกซึ้งเท่าซ่างกวนอวี่ถิง แต่ก็จริงใจเช่นกัน

เด็กรับใช้บัณฑิตน้อยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

แต่ในดวงตาของเขากลับฉายแววสงสัย

คุณชายแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ นี่เป็นเรื่องที่ดี แต่แข็งแกร่งจนค่อนข้างผิดปกติ แก่กล้าจนค่อนข้างแปลกตา นี่เป็นคุณชายคนเดิมคนนั้นจริงๆ หรือ?

เขาถูจมูก

ตอนนี้เอง หลี่มู่ลาก ‘เทพมารเพลิง’ หวงเซิ่งอี้ที่ยังสลบอยู่เข้ามา เมื่อเห็นท่าทางของสตรีทั้งหลาย ในใจก็ซาบซึ้ง

แต่ว่าเขายุ่งจริงๆ นะ

เขาชี้ไปยังกระเรียนขาวที่เดินตามอยู่ข้างหลัง พูดกับเหล่าสาวงามด้วยประโยคที่เต็มไปด้วยความหมายว่า “นกยักษ์ตัวนี้ข้าให้พวกเจ้ายืมเล่นก่อนแล้วกัน…ข้าไปทำธุระก่อนล่ะ”

เขาลากหวงเซิ่งอี้เข้าไปในห้องฝึกยุทธ์

ห้องฝึกยุทธ์ของหลี่มู่ปกติแล้วผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า

หวงเซิ่งอี้เป็นผู้แข็งแกร่งครึ่งขั้นเทวะ พลังน่าครั่นคร้าม ไพ่ตายและกลวิชาต่างๆ มีนับไม่ถ้วน ดังนั้นหลี่มู่จึงไม่กล้าประมาท เพื่อป้องกันเจ้านี่ตื่นขึ้นมาแล้วหนี เขาจึงพยายามคิดหาวิธี

ดีที่ภายในเขตที่ว่าการเก่า พลังวิญญาณฟ้าดินทุกสายทุกกลุ่มล้วนอยู่ในการควบคุม เป็นจุดที่ค่ายกลฮวงจุ้ย ‘จุดรวมมังกร’ ทั้งเทือกเขาขาวพิสุทธิ์แข็งแกร่งที่สุด หลี่มู่เหนี่ยวนำพลังค่ายกล พันธนาการวิชาเวทค่ายกลและคาถาต่างๆ หลายสิบชนิดเอาไว้ในร่างกาย เมื่อรับประกันว่าไม่มีปัญหาแล้วถึงได้วางใจ

ครั้นกวาดค้นทรัพย์สินและอุปกรณ์ทุกอย่างในร่างของครึ่งเทพผู้นี้เก็บไว้อีกด้านหนึ่งแล้ว หลี่มู่ก็เข้าไปในห้องหลอมอาวุธอย่างเร่งร้อน ไปดูกระบวนการหล่อหลอมดาบวัฏจักร

ในห้องหลอมอาวุธ เปลวไฟร้อนแรง

‘ตราประทับห้าธาตุพลิกนภา’ ลอยอยู่กลางห้อง ส่วนของธาตุไฟเปล่งแสงเพลิงออกมา ล้อมรอบดาบวัฏจักรพร้อมทั้งอาวุธต่างๆ หลายสิบชนิดและโลหะล้ำค่า หล่อหลอมเอาไว้ข้างในไม่หยุด

ตอนนี้อาวุธส่วนมากถูกหลอมจนสูญเสียรูปทรงเดิมไปแล้ว คลื่นพลังวิญญาณข้างในก็ถูกดาบวัฏจักรดูดซับไปแล้วเช่นกัน แก่นสำคัญไหลเข้าไปในดาบ วัตถุดิบชั้นเลิศเหล่านั้นก็เช่นกัน

“ยังทัน”

หลี่มู่แค่มอง ในใจก็คิดได้

เขาประสานปางมือส่งพลังเข้าไปใน ‘ตราประทับห้าธาตุพลิกนภา’ หลายสิบท่า แสงเพลิงส่วนธาตุไฟยิ่งพร่างพราย ระดับความร้อนรุนแรง ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม พลังในอาวุธและวัตถุดิบต่างๆ ไหลเข้าไปในดาบวัฏจักร แก่นสำคัญโลหะที่หลอมออกมา สุดท้ายก็ถูกหลี่มู่หลอมเข้าไปในดาบ

ดาบวัฏจักรเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

ตัวดาบหน้าดาบหนากว่าตอนแรก อีกทั้งใหญ่ขึ้น หนักขึ้น

นี่เป็นเรื่องปกติ

ในเมื่อในดาบวัฏจักรมีของใหม่ใส่เพิ่มเข้าไปมากขนาดนั้น

หลี่มู่โยนเศษวัสดุที่ไม่มีแก่นสำคัญเหลือแล้วไว้ด้านหนึ่ง จากนั้นก็รวบรวมสมาธิ หลอมสร้างดาบวัฏจักร

ในดาบวัฏจักรมีค่ายกลวิชาเต๋ามากมาย ล้วนเป็นผลงานรังสรรค์ของเขา

ในขั้นตอนการหลอม หลี่มู่แบ่งจิตใจใช้สองส่วน ส่วนหนึ่งควบคุมพลังส่วนธาตุไฟของ ‘ตราประทับห้าธาตุพลิกนภา’ เพื่อหลอมตัวดาบไม่หยุด อีกด้านหนึ่งก็ประสานปางมือวิชาเต๋าต่างๆ เข้าไปอย่างต่อเนื่อง เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับค่ายกลในตัวดาบ ดาบวัฏจักรประเดี๋ยวรวมเป็นหนึ่ง ประเดี๋ยวก็แยกเป็นดาบบินยี่สิบสี่เล่มอีกครั้ง

ผ่านไปอีกสามชั่วยาม

กลางวันในฤดูหนาวแสนสั้น ฟ้าค่อยๆ มืดลง

หลี่มู่เลิกงาน

ดาบวัฏจักรลอยอยู่กลางค่ายกลนิ่งๆ

หลังจากผ่านการหลอมไปสามชั่วยาม สิ่งปลอมปนบางอย่างในดาบวัฏจักรถูกสกัดออกไป วัสดุยิ่งหลอมรวม เป็นทรงเหลี่ยมอย่างหนึ่งที่ยากบรรยาย ตัวดาบกลับเล็กประณีตกว่าก่อนหลอมเล็กน้อย กว้างประมาณห้านิ้วมือ ยาวประมาณห้าฉื่อครึ่ง หน้าดาบวาววับราวสายน้ำยามฤดูใบไม้ร่วง บางราวกระดาษแต่แข็งเป็นอย่างมาก

เมื่อหลี่มู่ตวัดมือ ดาบวัฏจักรก็กลายเป็นลำแสงพุ่งมาอยู่ในมือของเขา

ตัวดาบสั่นสะท้านเล็กน้อย เหมือนมีประกายไหวระลอก เสียงคำรามดังแว่วมา และยังมีจิตอันเป็นมิตรอยู่รางๆ

“เสียงดาบคำรามดุจมังกร จิตสื่อสัมพันธ์…นี่เป็นสัญลักษณ์ของอาวุธระดับสมบัติวิญญาณ”

หลี่มู่ลิงโลด

นี่เป็นอาวุธที่เขาหลอมออกมาเอง ก็เหมือนกับลูกของตัวเอง ยิ่งมองก็ยิ่งรัก

พลังจิตวิญญาณของเขาหลั่งไหลเข้าไปในตัวดาบ และรับรู้อย่างละเอียด

การสื่อนำพลังจิตวิญญาณและปราณแท้ล้วนเยี่ยมยอด

ปลายนิ้วเขาแตะไปบนคมดาบเบาๆ เลือดก็ไหลออกมา

“คมมาก”

หลี่มู่ตกใจ

กายเนื้อของเขาแข็งแกร่งราวเหล็ก ศาสตราวุธต่างๆ ยากจะสร้างรอยขีดข่วนให้เขา ตอนนี้แค่ดาบวัฏจักรแตะไปเบาๆ ก็เกิดบาดแผลเลือดไหลแล้ว จะเห็นได้ถึงความคมของมัน

ไม่รู้ว่ากายเนื้อของขั้นเทวะจะต้านทานความคมของมันได้หรือไม่

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ในใจของหลี่มู่ก็คันยิบนัก

“เอ๋? มีวิธีแล้ว ที่นี่มีตัวทดลองสำเร็จรูปอยู่คนหนึ่งไม่ใช่หรือไง?”

หลี่มู่ดวงตาเป็นประกาย

เขาถือดาบวัฏจักรเดินออกจากห้องหลอมอาวุธไปหาหวงเซิ่งอี้ที่อยู่ในอาการสลบไสล หมายลองดูว่ากายเนื้อของครึ่งขั้นเทวะจะรับความคมของดาบวัฏจักรที่บรรจุปราณแท้เข้าไปได้หรือไม่

……

“อ๊าก…”

หวงเซิ่งอี้ตื่นจากอาการหมดสติ รู้สึกแค่ปวดหัวเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

เขาไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้มานานหลายปีแล้ว

หลังจากความทรงจำระยะสั้นว่างเปล่า เขานึกย้อนถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพียงชั่วพริบตา ความโกรธแค้นของเขาก็ลุกโชนราวเปลวเพลิง ความอัปยศในวันนี้คือฝันร้ายชัดๆ

“หลี่มู่ ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ข้าจะฆ่าเจ้า”