บทที่ 392 แกอ้วนขึ้น

หวางซืออวี่ตอบ “ทีแรกฉันก็คิดว่าเป็นเพราะฉันเป็นชาวโลก เข้ากับของบางอย่างบนดาวดวงนี้ไม่ได้ ก็เลยฝึกฝนออกมาไม่ได้ แต่ต่อมาฉันได้ยินชื่อของนาย ตอนแรกก็นึกว่าฟังผิด จนมาทีหลัง…ทำไมนายถึงฝึกได้ จนตอนนี้แทบจะเป็นเซียนอยู่แล้ว แต่ฉันกลับฝึกออกมาไม่ได้แม้แต่กำลังภายในล่ะ?”

เรื่องนี้ทำให้เธอกลัดกลุ้มนัก

หลี่มู่ก็ตอบไปอย่างไม่เข้าใจ “แปลกแฮะ…ให้ฉันดูเส้นลมปราณของเธอหน่อย”

หลี่มู่ยื่นมือจับฝ่ามือของหวางซืออวี่เอาไว้ ก่อนส่งพลังจักรพรรดิเขียวแดนตะวันออกเข้าไปอย่างระมัดระวัง

หวางซืออวี่ร้องเสียงต่ำ ใบหน้าฉายแววเจ็บปวด ที่หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมาทันที

หลี่มู่รีบดึงพลังธาตุไม้จักรพรรดิเขียวแดนตะวันออกกลับทันที

เพราะเขาพบเรื่องที่ประหลาดอย่างมากเข้า…เส้นปราณทั้งหมดในร่างของหวางซืออวี่จับตัวแข็ง

หากเปรียบเทียบเส้นลมปราณในกายคนเหมือนกับร่องน้ำแล้วละก็ เช่นนั้นใน ‘ร่องน้ำ’ ของคนส่วนใหญ่ก็จะมีโคลนเลนบางส่วนอุดตัน นี่คือคุณสมบัติของคนส่วนมาก นับว่าเป็นเรื่องทั่วไป คุณสมบัติกายเช่นนี้จะมีความเร็วในการฝึกฝนธรรมดา อีกทั้งหลังจากฝึกฝนกำลังภายในได้แล้ว ยังต้องค่อยๆ กำจัดโคลนใน ‘ร่องน้ำ’ ออกไปด้วย ถึงจะยกระดับคุณสมบัติของตัวเองขึ้นได้ ขั้นตอนนี้เนิ่นนานและลำบาก และพวกที่แตกต่างจากคนประเภทนี้คืออัจฉริยะที่คนกล่าวกัน คนพวกนี้ ‘ร่องน้ำ’ จะสะอาด โคลนอุดตันน้อยมาก หาก ‘ร่องน้ำ’ ไม่มีโคลนทราย เช่นนั้นก็หมายความว่ามีคุณสมบัติกายอัจฉริยะยอดเยี่ยม กำลังภายในโคจรได้คล่องเป็นอย่างมาก เส้นทางการฝึกฝนก็จะราบรื่นเช่นกัน

แต่ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะสายยุทธ์หรือคนทั่วไป ตามทฤษฎีแล้วไม่ควรเกิดสภาวะที่เส้นลมปราณจับตัวแข็งเช่นนี้

ทว่าเส้นลมปราณในกายของหวางซืออวี่ไม่อาจใช้คำว่า ‘ร่องน้ำมีโคลนอุดตัน’ มาบรรยายได้แล้ว พูดให้ชัดอีกหน่อยคือไม่มีสิ่งที่เรียกว่า ‘ร่องน้ำ’ เลยมากกว่า

คุณสมบัติกายเช่นนี้หายากมาก ไม่อาจโคจรกำลังภายในได้เลย

หากฝืนฝึกฝนละก็ กำลังภายในไม่มีที่โคจร ร่างจะฉีกขาดทันที มีอันตรายทำลายตัวเอง

เมื่อครู่หลี่มู่แค่ใช้พลังธาตุไม้จักรพรรดิเขียวแดนตะวันออกสำรวจ ก็ทำให้หวางซืออวี่รู้สึกเจ็บปวดเหลือยิ่งแล้ว

“เป็นยังไงบ้าง?” ใบหน้าของหวางซืออวี่เผยความคาดหวัง

ทะลุมิติมาจากดาวโลกเหมือนกัน มาจากโรงเรียนเดียวกัน ในอดีตผลการเรียนของเธอยังดีกว่าหลี่มู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ เป็นเด็กเก่งของโรงเรียน แต่เมื่อมาโลกใบนี้ หลี่มู่ฝึกฝนเป็นเทวะแล้ว แต่เธอกลับฝึกฝนออกมาไม่ได้แม้แต่กำลังภายใน ความแตกต่างนี้ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในใจจึงหงุดหงิดอย่างเลี่ยงไม่ได้

หากไม่ได้เจอพวกผู้แข็งแกร่งที่เหินฟ้าดำดินพวกนั้นก็ช่างเถอะ แต่เมื่อได้เจอแล้วต่างเป็นชายหนุ่มหญิงสาวที่เลือดร้อนฮึกเหิมกันทั้งนั้น แล้วจะไม่วาดหวังได้อย่างไร

แน่นอนว่าหวางซืออวี่หวังว่าตนเองจะฝึกวรยุทธ์ได้ และได้รับพลังอันแข็งแกร่งมา เป็นเจ้าชีวิตของตัวเอง ไม่เหมือนครั้งนี้ที่เมื่อจิ้นอ๋องปรากฏตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่ง แม้แต่พลังต้านทานเพียงเล็กน้อยตัวเองก็ยังไม่มี ได้แต่ฝากชีวิตไว้กับคนอื่น

หลี่มู่ขบคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ให้ฉันดูอีกทีหน่อย”

ครั้งนี้เขาเบิกเนตรสวรรค์สำรวจกายเนื้อของหวางซืออวี่

แน่นอนว่าไม่ได้ฉวยโอกาสดูร่างเปลือยของดาวโรงเรียนเพื่อนร่วมโต๊ะ การควบคุมเนตรสวรรค์ของหลี่มู่ในตอนนี้ถึงขั้นเป็นเลิศแล้ว มองทะลุเนื้อหนัง สำรวจคุณสมบัติกาย อวัยวะภายใน และตันเถียนได้ทันที

เมื่อมองดู คิ้วของหลี่มู่ก็ขมวดทันใด

ตันเถียนของหวางซืออวี่ก็ไม่เหมือนกับคนทั่วไป

หากใช้ทฤษฎีวิถียุทธ์ของโลกนี้อธิบาย ตันเถียนจะเหมือนทะเลสาบ เส้นลมปราณเหมือนแม่น้ำ น้ำในแม่น้ำก็คือกำลังภายใน ปราณแท้ หรือพลังภายในอะไรอื่นๆ ทางน้ำที่เลี้ยวลดคดเคี้ยวสุดท้ายจะไหลเข้าไปในจุดตันเถียน รวมกันเป็นทะเลสาบ ผู้แข็งแกร่งวิถียุทธ์ที่พลังลึกล้ำหรือพรสวรรค์สูงส่งน่าอัศจรรย์ ตันเถียนไม่ได้เป็นแค่ทะเลสาบอีก แต่เป็นมหาสมุทร

ตันเถียนของหวางซืออวี่ก็เหมือนกับเส้นปราณของเธอ แข็งทั้งหมดดั่งภูเขาหินลูกหนึ่ง ประหนึ่งทะเลหิน ไม่อาจบุกเบิกออกเป็นทะเลสาบได้เลย

นี่…

ประหลาดแล้ว

หลังจากหลี่มู่มาถึงโลกใบนี้ก็ศึกษาอ่านตำรายุทธ์มากมาย เพิ่มเติมความรู้ทฤษฎีวิถียุทธ์ทั้งหลายอย่างเอาเป็นเอาตาย ดังนั้นระดับความชำนาญในทฤษฎีวิถียุทธ์ของเขาจึงพูดได้ว่าสูงมาก แต่ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์อย่างหวางซืออวี่แบบนี้ นี่ไม่ใช่เส้นลมปราณอุดตันแล้ว แต่ตันเถียนแข็งราวศิลา

หรือจะเป็นเพราะค่ายกลเคลื่อนย้ายของซินแสเฒ่า?

เจ้าฮัสกี้นายพลค่อนข้างโชคดี ค่ายกลมอบฤทธิ์เดชอันน่าอัศจรรย์บางอย่างให้ แต่หวางซืออวี่ค่อนข้างอับโชค กลับเปลี่ยนคุณสมบัติกายของเธอ ทำให้เส้นปราณและตันเถียนจับตัวแข็ง ไม่อาจฝึกฝนวรยุทธ์ต่อไปได้?

หรือจะบอกว่า…ซินแสเฒ่าจงใจ?

เห็นท่าทางของหลี่มู่ ใจหวางซืออวี่ก็ชาวาบไปครึ่งหนึ่ง “เป็นไงบ้าง ไม่มีวิธีแก้ใช่ไหม? ฮิๆ นายพูดมาเถอะ เพื่อนยาก เรื่องแค่นี้ฉันยังรับได้”

หลี่มู่ปลอบเธอ “บนโลกไม่มีเรื่องที่แน่นอน คุณสมบัติกายของเธอพิเศษมาก เส้นปราณแข็งค้าง ตันเถียนเหมือนหิน คงต้องเป็นวิชาพิเศษถึงจะฝึกฝนได้ วางใจเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันจะหาวิธีเปิดเส้นทางฝึกให้เธอให้ได้”

หวางซืออวี่หัวเราะ “ฉันเชื่อนาย”

นี่คือคำสัญญาของหลี่มู่

หวางซืออวี่นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา

…..