บทที่ 475 หัวมนุษย์สองหัว

ดวงอาทิตย์สองดวง ดวงหนึ่งอยู่ข้างหน้า ดวงหนึ่งตามท้าย ค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้าทางด้านทิศตะวันออก

รุ่งอรุณผ่านพ้นหมอกยามเช้าสลายไป

วันใหม่มาถึงแล้ว

สําหรับซ่งเหนือ บางทีวันนี้อาจจะถูกตอกเอาไว้กับเสาแห่งความ อัปยศ

เพราะสาวงามอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ ไข่มุกเม็ดที่งามที่สุดแห่ง จักรวรรดิจะถูกส่งไปแต่งงานกับผู้นําตระกูลหนานกง

คนหนึ่งเป็นเด็กสาวงดงามอายุสิบแปดสิบเก้าวัยดอกไม้กําลังเบ่ง บาน คนหนึ่งเป็นตาแก่เมียเป็นขโยง แต่กลับยังเที่ยวเจ้าชู้ไปทั่วข้าง นอก

สําหรับผู้หญิงคนใดก็ตาม ชีวิตสมรสเช่นนี้ล้วนเป็นภัยพิบัติอย่าง ไม่ต้องสงสัย

ในวังประดับตบแต่งงดงามคึกคักไปทุกที่

ลูกศิษย์ตระกูลหนานกงล้วนเข้าออกวังหลวงหน้าตาเบิกบาน แจ่มใสราวเดินตลาด

หนานกงฉุนเหลียงวางอํานาจยึดครองวังหลวงโดยสมบูรณ์ จักรพรรดิซ่งเหนือถูกบีบให้มอบวังหลวงเป็นสถานที่จัดงานสมรส

หลายวันที่ผ่านมานี้ คนตระกูลหนานกง ลูกศิษย์สํานักที่ติดตาม ตระกูลหนานกงบางตระกูลเข้าออกวังหลวงอย่างอิสระ ก่อเรื่อง มากมาย กระทั่งว่ามีเรื่องนางกํานัลถูกหยามหมิ่นลือออกมา แม้แต่พระ สนม องค์หญิงบางพระองค์ก็ถูกแทะโลม ล่วงเกิน ข่าวเล่าลือออกไปให้ แซ่ด แต่เชื้อพระวงศ์ซ่งเหนือก็ทําอะไรไม่ได้

หนานกงฉุนเหลียงในวัยสองร้อยสี่สิบเก้าปีสวมชุดแดงทั้งชุดยืนอยู่ ที่ประตูตําหนักฉินเจิ้ง ก้มลงมองวังหลวงทุกสารทิศ ในใจเกิดความรู้สึก อิ่มเอมขึ้นมา

สําหรับเขาและตระกูลหนานกงทั้งตระกูลแล้ว วันนี้เป็นวันที่สําคัญ เป็นอย่างยิ่ง

เขามั่นใจในตัวลูกชายของตัวเองที่สุด ตระกูลหนานกงจําศีลมาพันปี ในที่สุดก็ผงาดขึ้นฟ้าสมปรารถนา บุคคลวิถียุทธ์อันดับหนึ่งแห่งใต้หล้าปรากฏในตระกูลหนานกง

ส่วนเขาผู้นําตระกูลคนนี้ก็มีโอกาสที่จะกลายเป็นคนแรกใน ประวัติศาสตร์ที่อยู่เหนือจักรวรรดิทั้งสามคิดๆ ดูแล้วก็ชวนให้คนต้อง ตัวสั่นเพราะความตื่นเต้น

เรื่องดีๆ กําลังจะเกิดขึ้น

“อาจารย์ จักรพรรดิซ่งเหนือและคนอื่นๆ ล้วนทําตามประสงค์ของ ท่าน รออยู่ข้างนอกวังหลวง จะตามขบวนรถท่านไปรับเจ้าสาวแล้ว”

เขาคือลูกศิษย์คนโตของหนานกงฉุนเหลียง จางเยวี่ย

“อวี่เอ๋อร์กลับมาหรือยัง?” หนานกงฉุนเหลียงเอ่ยถาม

จางเยวี่ยตอบไปว่า “เรือบินของคุณชายออกไปเมื่อคืน ยามเช้าตรู่ ยังไม่กลับมา”

หนานกงฉุนเหลียงหัวเราะเอ่ยขึ้น “ก่อนศึกใหญ่อวี่เอ๋อร์ยัง สามารถทําใจสบายๆ สูงส่งแบบนี้ได้จะต้องมีความมั่นใจว่าชนะได้ แน่นอน ไม่ต้องสนใจแล้ว เขาไม่มีทางพลาดงานวันนี้แน่นอน…ไป ออก เดินทาง”

ยอดฝีมือตระกูลหนานกงรวมตัวมา

คนหลายร้อยคนห้อมล้อมหนานกงฉุนเหลียงเอาไว้ เดินมาถึงยัง หน้าประตูวังหลวง

จักรพรรดิซ่งเหนือที่จอนผมหงอกขาวใบหน้าทุกข์ระทม ยืนรออยู่ หน้าประตูอย่างกับบ่าวติดตาม ส่วนสมาชิกเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ ก็กล้า โมโหแต่ไม่กล้าพูด เดินตามหลังยอดฝีมือตระกูลหนานกงเหมือนข้ารับ ใช้

ตลอดทางเสียงโห่ร้องกึกก้อง

สํานักใหญ่และผู้แข็งแกร่งตระกูลต่างๆ ที่เดินทางมาร่วมพิธี ต่าง แบ่งแถวขบวนอยู่บนถนน ลําพังคนในยุทธจักรก็มีหลายหมื่นคนแล้ว รวมกับประชาชนซ่งเหนือที่ถูกบังคับให้มาร่วมพิธีจํานวนมหาศาล บน ถนนพูดได้ว่าผู้คนล้มหลาม งานใหญ่อลังการเป็นที่สุด

สําหรับคนซ่งเหนือคนใดก็ตามแต่ วันนี้เป็นวันแห่งความอัปยศ อย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่นานนัก จวนปาเสียนอ๋องก็ปรากฏในสายตา

ทั่วทั้งจวนอ๋อง ถูกขั้วอํานาจตระกูลหนานกงควบคุมล้อมเอาไว้ หมดตั้งแต่เดือนที่แล้ว เข้าได้ออกไม่ได้

“ฮ่าๆๆ ข้าผู้เป็นผู้นําตระกูลมาถึงแล้ว ไยจึงไม่เห็นเจ้าสาวออกมา รับสามี?” หนานกงฉุนเหลียงท่าทางกําเริบเสิบสานจนเกินสมควร

อันที่จริง เขาจงใจทําให้ทุกคนเห็น ยิ่งอยากจะใช้วิธีนี้มายั่วหลี่มู่ เขาเชื่อว่าวันนี้หลี่มู่จะต้องมาแล้วแน่ๆ บางทีอาจจะซ่อนอยู่ในกลุ่มฝูง ชน คิดจะรอจังหวะลงมือช่วยคน

เขาคิดจะใช้วิธีนี้มาโจมตีจิตใจแห่งวิถียุทธ์ของหลี่มู่

เหยียบชื่อเสียงบารมีของตํานานแห่งวิถียุทธ์คนหนึ่งก้าวขึ้นไป ความรู้สึกนี้มันช่างซาบซ่านดีจริงๆ

ปาเสียนอ๋องพาคนในจวนเดินออกมาจากประตูใหญ่อย่างเนิบช้า

“โอ๊ะ ท่านพ่อตาออกมารับขบวนรับเจ้าสาวด้วยตัวเองเลยรึ ไยจึง ไม่เห็นท่านหญิงเล่า?” หนานกงฉุนเหลียงใบหน้าฉายด้วยรอยยิ้ม เดิน ก้าวขึ้นไป “ข้าสั่งแล้วมิใช่หรือว่าให้ท่านหญิงสวมชุดเจ้าสาวเดิน ออกมารับข้าด้วยตัวเอง? นี่ยังไม่ทันจะแต่งเข้าบ้านเลยก็ไม่ฟังคําสามี แล้วรึ?”

ปาเสียนอ๋องหน้าคล�าเขียวแต่ไม่พูดอะไร

จ้าวจี้ในชุดขาวทั้งชุดในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหว “ผู้นําตระกูลหนาน กงไยต้องข่มขู่กันเช่นนี้ นับแต่โบราณมา มีหลักเหตุผลให้เจ้าสาว ออกมารับขบวนรับเจ้าสาวเองเสียที่ไหน? หรือเจ้าจงใจหยามหมิ่นท่าน หญิงอย่างนั้นหรือไร?”

สายตาของหนานกงฉุนเหลียงจับจ้องอยู่ที่จ้าวจี้ “เจ้าคือ?”

“จ้าวจี้แห่งซ่งเหนือ”

หนานกงฉุนเหลียงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะอย่างดูถูก เอ่ยขึ้น “อ้อ ข้า เคยได้ยินมาว่า ว่ากันว่าซ่งเหนือมีไอ้โง่คนหนึ่งชื่อจ้าวจี้ เดิมนับว่าเป็น อัจฉริยะของซ่งเหนือ เคยสอบติดจอหงวน น่าเสียดายที่ลุ่มหลงในนารี หลายปีมานี้หลงรักท่านหญิงหวนจูฝ่ายเดียว ทิ้งอนาคตอันรุ่งโรจน์ ยอมเป็นสุนัขฮาปา[1]คอยหยอกล้ออยู่กับผู้หญิงคนนี้…ช่างน่าเศร้า จริงๆ”

จ้าวจี้หน้าตาเดือดดาลตอบกลับไป “ก็ดีกว่าผู้นําตระกูลหนานกงที่ รังแกผู้อ่อนแอ แก่งแย่งคว้าชิงมากนัก”

“กระบี่มา” หนานกงฉุนเหลียงแค่ยื่นมืออกไป

จางเยวี่ยก็ส่งกระบี่โบราณเก่าแก่ไม่มีอะไรน่าอัศจรรย์เล่มหนึ่ง ออกมา

หนานกงฉุนเหลียงกํากระบี่ไว้ในมือ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ “กระบี่นี้คือกระบี่ติดกายของเจ้าสํานักเทพเมืองมรกตแห่งซ่งเหนือเต้า หลิง เต้าหลิงปกครองเขาลอยฟ้า ไร้คุณธรรมไร้คนสนับสนุน ไม่ฟัง คําสั่งของตระกูลหนานกง ลูกชายคนดีของข้าหนานกงอวี่จึงฆ่ามันที่เขา ลอยฟ้าเสีย สํานักเขามรกตแตกสลาย กระบี่จึงตกมาอยู่ในมือข้า อาศัย

คําพูดของเจ้าเมื่อครู่ก็มากพอจะตายเป็นหมื่นครั้งแล้ว แต่ว่า ข้าเห็น กับที่เจ้าก็เคยนับว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งเหมือนกัน หากเจ้ารับกระบี่นี้ ของข้าได้ วันนี้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”

พูดจบก็ไม่รอคําตอบจากจ้าวจี้ ฟันกระบี่ออกมาทันที

อากาศแยกออกเหมือนเนยถูกผ่า

จ้าวจี้หน้าเปลี่ยนสี รู้สึกเพียงแค่เงาแห่งความตายมาเยือนในเสี้ยว พริบตา