บทที่ 514 สิ้นสุดแดนเซียน

หลี่มู่ยกมือใช้ปราณจักรพรรดิเขียวแดนตะวันออกกรอกเข้าไปใน แขนซ้ายที่มีบาดแผลขนาดใหญ่จากการถูกหมาป่ากัดของคามิลเพื่อ รักษา เวลาเดียวกัน ก็คิดไปถึงข้อมูลบางส่วนที่ฝ่ายทหารรายงานมา

ระบบพลังและที่มาของผู้มีพลังวิเศษนั้นแตกต่างจากผู้บําเพ็ญ ส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งที่เรียกกันว่าพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กําเนิด ยกตัวอย่างเช่นการรู้อนาคต มีความสามารถการรู้ล่วงหน้าจากความมืด กระทั่งระดับสูงยิ่งกว่าวิชาการคํานวณแห่งฟ้าของผู้บําเพ็ญเสียอีก สามารถมองทะลุเห็นถึงโอกาสได้อย่างชัดเจน มหัศจรรย์อย่างมาก

แต่พลังประเภทนี้คือสิ่งที่ติดตัวมาแต่กําเนิด ไม่สามารถที่จะมา เรียนรู้ฝึกฝนภายหลัง และไม่สามารถพัฒนาได้

มีข้อดีข้อเสียต่างกันไปล่ะนะ

คามิลรู้สึกได้ว่ามีกลิ่นอายเย็นๆ พรั่งพรูออกมาจากบาดแผล

เพียงพริบตา บาดแผลของกล้ามเนื้อที่ถูกฉีกทึ้งไปจนมองเห็น กระดูกขาวเว่อบนแขนของนาง ได้ฟื้ นสู่สภาพเดิมในระดับความเร็วที่

ตามองเห็น เกิดผิวประกายราวหยกขึ้นมาอีกครั้ง ไม่เหลือไว้แม้แต่รอย แผลเล็กๆ

สมาชิกองค์กร ‘เหล็กกล้าสีนิล’ ในดวงตามีประกายความไม่ อยากจะเชื่อปรากฏออกมา

มหัศจรรย์อะไรขนาดนี้?

“สามารถบอกอย่างชัดเจนได้ไหม อันตรายที่ว่าอยู่ทางไหน?” หลี่มู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอบรับการขอร้องของอีกฝ่ายและถามขึ้นอีกครั้ง

“อ๋า? โอ้” สาวงามผมทองสองมือกําดาบใหญ่จ้องมองหลี่มู่อย่าง เหม่อลอย เมื่อได้ยินจึงได้สติกลับมา ใบหน้าแดงระเรื่อ รีบร้อนสั่น ศีรษะเพื่อระงับอารมณ์ เอ่ยตอบว่า “เบลทีน่า เธอลองสัมผัสรับรู้อีก ครั้งได้ไหม?”

เบลทีน่าดูแล้วอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี อายุยังน้อย สวมใส่ชุดยีนส์ ใบหน้ามีกระ เหมือนกับเด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง ค่อนข้างใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ดวงตาทั้งสองกลับไม่มีประกายทางสายตา เป็นคนที่ตาบอดสนิทมา แต่กําเนิด เมื่อได้ยินจึงหลับตาลง และพยายามสัมผัสรับรู้อย่างละเอียด

เพียงไม่นาน บนใบหน้าของนาง ได้ปรากฏสีหน้าความหวาดกลัว อย่างระงับไว้ไม่ได้ขึ้น ทั้งตัวสั่นระริก เอ่ยว่า “ทิศตะวันออก ทางทิศ ตะวันออก…”

นางสัมผัสได้เพียงทิศทางเท่านั้น

“ตะวันตก? ไปกัน”

หลี่มู่ใช้วิชากระบี่เหินหาว ดาบถลาลมขยายใหญ่ขึ้นราวกับเป็น เรือเหาะลําน้อยลําหนึ่ง บรรทุกชาวเยอรมนีทั้งเก้าคนพุ่งทะยานฟ้าตรง ออกไปทางทิศตะวันตกทันที

“โอ้ ชิท…”

“พระเจ้า”

“พวกเราบินขึ้นมาแล้ว?”

“นี่เป็นวิชาเซียนทางฝั่ งตะวันออกหรือ?”

สมาชิก ‘เหล็กกล้าสีนิล’ รู้สึกถูกทําให้สั่นสะเทือน

ฝั่ งตะวันตกก็มีผู้แข็งแกร่งที่มีพลังวิเศษใช้ปีกหงษ์ปีกลมอยู่ สามารถแบกคนเพื่อบินบนท้องฟ้าได้ แต่กลับไม่สามารถทําได้ เช่นเดียวกับหลี่มู่ที่แบกคนถึงเก้าคนขึ้นมา ซ�าความเร็วระดับนี้มันราว กับเป็นจรวดก็มิปาน พลังเทพเช่นนี้มันเหมือนกับเทพเจ้าในตํานานเลย

คามิลยืนอยู่บนหลังดาบ แอบหันหน้ามองหลี่มู่ที่อยู่ข้างๆ อีกครั้ง

ชายหนุ่มคนนี้มีหน้าตารูปงามตามฉบับคนตะวันออกเลยทีเดียว ความน่าตกตะลึงมากมายที่เธอได้เห็น ช่างเหมือนกับเทพเจ้าในนิยาย ของฝั่ งยุโรป ไม่มีอะไรที่ทําไม่ได้ นางไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าบนโลกนี้ จะมีคนเช่นนี้อยู่ด้วย

หรือว่าจะเป็นเทพเจ้าจากฝั่ งตะวันออกกัน?

“ด้านหน้า ด้านหน้านี่เอง…” เบลทีน่าปิดตาทั้งสอง ใบหน้าเต็มไป ด้วยความหวาดกลัวราวกับมองเห็นภาพที่น่ากลัวสุดขีด

“ผ่อนคลายเข้าไว้ ไม่ต้องเครียด” มือของหลี่มู่พาดอยู่บนหัวไหล่ ของเบลทีน่า พลังจิตวูบหนึ่งคลุมทับลงมาเพื่อปลอบโยนอารมณ์ของ นาง

ไปต่อด้านหน้าราวหนึ่งแสนลี้ดาบบินเล่มยักษ์ได้หยุดลงอย่าง กะทันหัน

คนทั้งหมดล้วนมองไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า

กระแสวนอันสับสนขนาดยักษ์เส้นผ่าศูนย์กลางนับร้อยเมตร ลอย อยู่บนท้องฟ้าสูง

มิติบิดเบี้ยว แสงสว่างก็ราวกับถูกลากดึงเข้าไปในกระแสวนนั่น ไหลวนทวนเข็มนาฬิกา พลังดึงดูดอันยิ่งใหญ่มหาศาลลอดออกมาจาก

กระแสวนแปลกประหลาดนี้ ชั้นเมฆภายในรัศมีนับหมื่นเมตรล้วนถูกดึง ลากเข้ามาและหายไปในศูนย์กลางของกระแสวน

เบลทีน่ายกมือชี้ไปยังกระแสวนนั่น เอ่ยว่า “ความมืด ความตาย …”

ต่อให้มีพลังจิตของหลี่มู่คอยปลอบประโลม นางก็ยังคงแทบจะทน ไม่ไหว โลกแห่งจิตใจอยู่ในสภาพพังทลาย ใบหน้าปรากฏเส้นเลือด เขียวปูด บนมือมีเส้นเอ็นเขียวตึงแน่น จอนผมขมับมีเลือดซึมออกมา

“รีบหยุดเร็วเข้า” คามิลรีบร้อนเอ่ยขึ้น

หลี่มู่ก็พูดบ้าง “เอาล่ะ พอได้แล้ว”

“กระแสวนนี้ก็คือที่มาของภัยพิบัติ?” คามิลมองหลี่มู่ เอ่ยต่อว่า “นายท่าน อีกด้านของกระแสวน….”

หลี่มู่เอ่ยกลับ “ใกล้จะออกมาแล้ว”

เสียงยังไม่ทันขาด

ในกระแสวนขนาดใหญ่ กรงเล็บสัตว์ขนาดยักษ์ข้างหนึ่งปรากฏยื่น ออกมา

นั่นคือกรงเล็บของสัตว์ขนาดยักษ์ที่ไม่รู้จัก ยาวนับสิบเมตร เต็มไป ด้วยขนสีดําที่ดูเหมือนเหล็กเจาะ มีหกนิ้ว เล็บแหลมคมดุจกระบี่ยาวสี ดํา ส่วนที่โผล่พ้นออกมาจากกระแสวนล้วนมีไฟสีดําพันรัดเอาไว้ ราว กับเปลวไฟแห่งความตายที่มาจากนรกก็มิปาน

เพียงแค่กรบเล็บข้างเดียว กลิ่นอายอันน่ากลัวที่ยากจะพรรณนา ได้ฟุ้งกระจายออกมา

ในหัวขององค์กร ‘เหล็กกล้าสีนิล’ ได้มีความกลัวและความสิ้นหวัง ที่ไม่เคยมีมาก่อนลอยออกมา จ้องมองกรงเล็บยักษ์ที่มีแสงสีดําพันรอบ คิดเพียงอยากจะคุกเข่าลงอ้อนวอนการให้อภัยและความเมตตา

“นายท่าน?”

คามิลมองไปยังหลี่มู่

เวลานี้มีเพียงเทพเจ้าที่มาจากแดนตะวันออกคนนี้เท่านั้น ที่จะ สกัดกั้นสัตว์ยักษ์น่ากลัวที่กําลังปีนออกมาจากกระแสวนนี้

ไม่คิดว่าพอแค่มอง นางก็ตัวค้างทื่อไป

ไม่รู้ว่าเมื่อไร หน้าผากของหลี่มู่ได้มีรอยแยกเปิดออก เผยให้เห็น ดวงตาในแนวตั้ง ด้านในลึกราวกับห้วงลึกสีดํา และมีประกายดารา

ไหลเวียนอยู่ประดุจท้องฟ้าดาราสีดําอันเดียวดาย มีแสงดาราอันไกล โพ้นกระพริบระยิบระยับ ทั้งประหลาดและลึกลับถึงที่สุด

จิตใจของคามิล พริบตาราวกับถูกดวงตาแนวตั้งนั้นลากจูงไป

“รออีกหน่อย” หลี่มู่เอ่ยขึ้น

เขาพบเรื่องอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ

เสียงคํารามอันเดือดดาลหลายเสียง ดังลอดออกมาจากกระแสวน มิตินั่น สั่นสะเทือนฟ้าดิน

สิ่งมีชีวิตภายในรัศมีร้อยเมตรรอบๆ ไม่รู้ว่าถูกสั่นสะเทือนจนตาย ไปเท่าไรในพริบตา เขตแดนจิตดาบของหลี่มู่เปิดออก ปกป้องคนจาก ‘เหล็กกล้าสีนิล’ อย่างสบายๆ คลื่นโจมตีระดับนี้พอๆ กับเสียงของเผ่า ปีศาจระดับมหาเทวะบนแผ่นดินใหญ่เสินโจว สําหรับหลี่มู่แล้วไม่ใช่ เรื่องน่ากังวล

นี่ก็ทําให้หลี่มู่วินิจฉัยออกมาได้ว่า เจ้าสัตว์ร้ายสีดําที่คิดจะผ่าน กระแสวนมิตินี้เข้ามา น่าจะยังไม่เข้าสู่ขั้นแมลง เป็นเพียงแค่ปีศาจใน ระดับปีศาจศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

แต่ทว่า การจะผ่านกระแสวนมิตินี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จากในขณะที่กรงเล็บยักษ์อีกข้างลอดออกมาจากกระแสวน และ ร่างสัตว์ยักษ์เหมือนหมีดําได้ลอดออกมาจากกระแสวนพร้อมอ้าปาก คํารามนั้น จู่ๆ ฟ้าดินทางด้านนี้ได้มีสายฟ้าเกิดขึ้นจากฟ้าสูงลิบหลาย สาย รวมตัวกันกลายเป็นทะเลอัสนีผืนหนึ่ง ลอยตรงมาทางกระแสวน

ทัณฑ์สวรรค์

ตูม!

อัสนีบาตรพุ่งลงมาราวฝนคลั่ง ฟาดฟันตรงสู่ร่างของสัตว์ยักษ์ที่ เหมือนหมีสีดําตนนั้น

อัสนีฟาดฟันทีละสายทีละสาย ระเบิดตูมอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด สัตว์ยักษ์หมีดําตนนั้นก็ถูกอัสนีฟาดฟันลงจนกลายเป็นเถ้า กองหนึ่ง ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ร่างที่กลายเป็นถ่านร่วงลงพื้นดิน กลายเป็นภูเขาสีดํา ปล่อยไอความร้อนกระจายออกม ในนั้นยังมีกระแส สายฟ้าไหลเวียนเป็นสายๆ

คนขององค์กร ‘เหล็กกล้าสีนิล’ รู้สึกเหมือนกับได้เห็นศึกสงคราม ระหว่างเทพเจ้าและไททันในตํานานอย่างไรอย่างนั้น ภาพเช่นนี้มันเกิน กว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้ไกลมาก

จากที่พวกเขาเห็น โชคดีที่เจ้าปีศาจยักษ์สีดํานั่นถูกสายฟ้าฟาดจน ตายไป มิเช่นนั้น หากมันสามารถเดินออกมาจากกระแสวน แล้วเข้าสู่ ดาวโลกผ่านโลกใบนี้ล่ะก็ นั่นจะกลายเป็นภัยพิบัติที่ยากจะจินตนาการ ถึงเลยทีเดียว

ทว่าหลี่มู่กลับมองไปมากกว่านั้น

“กระแสวนมิตินี้ รูปร่างเหมือนกับรอยแยกมิติธรรมชาติบางอย่าง เหมือนกับเส้นทางเซียนที่ตนเองใช้เดินทางกลับมาจากแผ่นดินใหญ่ เสินโจว แต่ว่าถ้าเป็นเหมือนที่ข้าเดา สิ่งมีชีวิตด้านนออกนั้น เมื่อเข้ามา ในโลกที่เกี่ยวข้องกับดาวโลกก็จะถูกทัณฑ์สวรรค์เข้าสกัดเอาไว้ เผ่า ปีศาจขั้นมหาเทวะตนหนึ่งยังสามารถกระตุ้นเอาทัณฑ์สวรรค์ที่น่าตก ตะลึงระดับนี้ ถ้าเป็นผู้แข็งแกร่งที่สูงส่งยิ่งกว่าคิดมาเยือนผ่านรอยแยก มิตินี้ล่ะก็ จะเกิดทัณฑ์สวรรค์ที่น่ากลัวระดับไหนกันนะ? ยากที่จะ จินตนาการออกเลย”

โชคดีที่ตอนนั้นเขาไม่ได้พาพวกฮวาเสี่ยงหรงกับชิงเฟิงหมิงเยวี่ยก ลับมา