บทที่ 521 สังหารมังกรแห่งบาป

แสงจันทร์กระจ่างลอดผ่านกลุ่มเมฆหมอกออกมาบางๆ ส่อง กระทบลงบนเขาเซียงอวิ๋นแห่งสํานักธาราเทพ ทําให้ทั้งยอดเขาปรากฏ เป็นภาพงดงามอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน “ไม่….” มอแรนรู้สึกไม่ยอมและเสียใจอย่างที่สุด นางไม่เข้าใจ ว่ามนุษย์คนหนึ่งกลับมีพลังแข็งแกร่งถึงระดับนี้ สิ่งที่หลี่มู่สําแดงออกมามันเกินกว่าขอบเขตของมนุษย์แล้ว เพื่อศึกในวันนี้ นางได้เตรียมตัวอย่างลําบากมากมาย ทุ่มเทสิ่งที่ ต้องจ่ายออกไปอย่างไม่เสียดาย ยอมลดผลประโยชน์ลงถึงสามารถยุยง เหล่าขั้วอํานาจทางการของแต่ละประเทศมหาอํานาจให้มาสอดมือเข้า กับเรื่องนี้ได้ จัดการรวมตัวเหล่าผู้แข็งแกร่งจากแต่ละพื้นที่ทั่วโลกมายัง เมืองทะเลทรายแห่งนี้ เพื่อจับมือพันธมิตรล้อมโจมตีหลี่มู่ และนี่ก็สอดคล้องกับผลประโยชน์ของแต่ละประเทศมหาอํานาจ เช่นกัน ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครอนุญาตให้ประเทศอย่างประเทศจีน ที่จู่ๆ ปรากฏผู้แข็งแกร่งระดับเกินมนุษย์มนาเช่นนี้ออกมาทําลายสมดุล ทั้งหมดอยู่แล้วแต่ทว่า จะเตรียมตัวอีกมากเท่าไรมันก็ยังไม่พอ ไม่มีทางพอ ตั้งแต่ต้นจนจบ เทพสังหารตะวันออกคนนี้แสดงฝีมือออกมาอย่าง สบายๆ ราวกับเดินเล่นในสวนอย่างไรอย่างนั้น บดขยี้จนราบมาตลอด ทาง การร่วมมือกันเข้าสังหารของพันธมิตรเหล่าผู้แข็งแกร่งจากแต่ละ ขั้วอํานาจ ก็เหมือนกับการยื่นศีรษะไอยู่ใต้คมดาบของเทพแห่งความ ตาย ไม่แตกต่างอะไรจากแมงเม่าบินเข้ากองไฟ นี่ไม่ใช่การสุ้รบแล้ว แต่เป็นการเชือดสังหารอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่เด็ดขาด การเตรียมตัวและแผนการทั้งหมดก็ เหมือนเป็นเรื่องตลกขบขันจนน่าเห็นใจ ความมั่นใจและปณิธานของ ‘กล้วยไม้สีดําแห่งทะเลทราย’ มอ แรน ในที่สุดได้สลายหายไปอย่างหมดจดจากแสงดาบที่เริงระบําอยู่เต็ม ท้องฟ้า เข้าเข่นฆ่าสังหารเหล่าผู้แข็งแกร่งที่ไร้ซึ่งพลังต่อต้านทีละคนๆ ใบหน้าของหน้าปราฏสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัว สองขาหมด เรี่ยวแรง เริ่มถอยหลังอย่างควบคุมเอาไว้ไม่ได้ทว่าแสงดาบที่กระจายเต็มท้องฟ้าประดุจแสงสีเงินเริงระบํา แหวก วาดอากาศพุ่งตรงลงมาที่นาง “ไม่ อย่าฆ่าข้า…” มอแรนตระหนกสุดขีด เกราะโบราณบนตัวนาง เสียหายไปแล้ว ยากที่จะรับการโจมตีได้อีก เมื่อเห็นแสงดาบที่ เหมือนกับปุยขาวเมล็ดหลิวลอยตามลมแฝงไปด้วยรังสีสังหารมหึมา ใน ใจนางก็ชัดเจนแล้วว่า คนอื่นๆ ไม่สามารถรับแสงดาบนี้ได้ นางเองก็รับ ไม่ได้เช่นกัน ฟิ้ วๆๆ! แสงดาบบินผ่านไป ฟาดฟัดเกราะโบราณบนตัวมอแรนกระจาย เป็นชิ้นๆ แต่ว่านี่ก็ยังเป็นชุดเกราะระดับอาวุธเต๋าชิ้นหนึ่ง บนโลกใบนี้ถือว่า เป็นสมบัติล�าค่า แต่ต่อให้พังสลายไปหลี่มู่ก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก เขายื่นมือ พลังที่ยากจะต้านทานได้ทะลักออกมา พุ่งตรงคว้าร่าง ของมอแรนที่ยู่ห่างไปสิบเมตรราวกับพญาอินทรีพุ่งโฉบลูกไก่อย่างไร อย่างนั้น “จะให้เจ้าตายด้วยคมดาบมันก็จะดูถูกเจ้าจนเกินไป ในแดนเซียน ฉินหลิ่ง ลอบสังหารจอมยุทธของชาวจีนอย่างเรา บาปนี้ผิดจนเกินให้อภัย…ถ่ายทอดสดทั่วโลกใช่ไหม? ก็ดี จะได้ให้มนุษย์ทั้งโลกได้เห็นจุด จบของพวกนับถือเทพผู้ชั่วร้ายแล้วทําตัวเป็นลัทธิผู้ก่อการร้าย” พลังจิตกรอกเข้าไป หลี่มู่อ่านเอาข้อมูลที่เขาต้องการออกมาใน พริบตา ไฟลูกหนึ่งค่อยๆ ลุกลามออกมาจากในร่างของมอแรน “อ๊าๆๆ….” นางร้องราวกับหมูถูกเชือด ร้องขอความเมตตาขึ้นมา “ไม่ อย่าฆ่าข้า ข้ายังเป็นสาวบริสุทธิ์ ข้าเป็นสาวที่งามที่สุดแห่งตะวันออกกลาง ไว้ชีวิตข้าแล้วข้าจะคอยปรนนิบัติท่าน เป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ของท่าน รับปากว่าจะทําทุกอย่างที่ท่านต้องการ ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าด้วย…”ใบหน้างามในตอนนี้บิดเบี้ยว ความทรมานอย่างน่ากลัวในร่างกายราวกับดวงวิญญาณถูกเผาไหม้ ทําให้นางยากที่จะยับยั้งการร้องโหยหวน“ดูท่าความศรัทธาต่อเทพที่แท้จริงของเจ้ามันช่างราคาถูกเสียจนน่าสงสารจริงๆ จิตวิญญาณเลื่อมใสอันต�าต้อย เหอๆ” หลี่มู่เอ่ยเหยียดหยาม “ส่วนเรื่องร่างกายของเจ้า…มันสกปรกจนเกินไป ก็แค่โครงกระดูกหน้าแดงเท่านั้น”เสียงยังไม่ทันขาด เปลวไฟได้กลืนร่างของมอแรนจนหมด แผดเผาร่างที่ถูกเรียกว่าเป็นร่างที่งดงามที่สุดแห่งดินแดนตะวันออกกลางชาวเน็ตทั่วโลกล้วนเห็นเหตุการณ์นี้ผ่านการถ่ายทอดสด“มือโฉดเด็ดบุปผาจริงๆ”“คนสวยขนาดนี้ ตายไปนี่มันน่าเสียดายแท้ๆ”“เทพสังหารตะวันออกไม่สนใจกับการอ้อนวอนของคนสวยเลยหรือนี่ หรือว่าเขาจะชอบผู้ชายกัน?”“ช่างทําได้ลงคอ”“รีบดูเร็ว นั่นมันอะไร…โอ้ พระเจ้าช่วย นั่นใช่วิญญาณของมนุษย์หรือเปล่า?”มีคนอุทานออกมาเพราะสิ่งที่คนทั้งหมดเห็น จากร่างอันยั่วยวนสมบูรณ์แบบของมอแรนที่ถูกไฟแผดเผาไปแล้ว มันยังไม่จบสิ้น เงาลางๆ เงาหนึ่งลอยออกมาจากร่างที่กําลังเผาไหม้ เลือนรางวูบวาบ แต่เป็นรูปร่างของ‘กล้วยไม้สีดําแห่งทะเลทราย’ มอแรนจริงๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวราวกับกําลังพูดอะไรเพื่อร้องขออ้อนวอนให้หลี่มู่ละเว้นนั่นคือวิญญาณหลังความตายของมนุษย์หรือ?มีวิญญาณอยู่จริงๆ ?คนมากมายล้วนอยู่ในอาการสั่นสะเทือนคําอธิบายเกี่ยวกับวิญญาณหรือกลับชาติมาเกิดได้มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ แต่การที่ได้เห็นวิญญาณจริงๆ กลับไม่เคยมีมาก่อน นี่จึงเป็นปัญหาที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้มาโดยตลอด ทว่าตอนนี้ คนทั้งหมดล้วนได้เห็นร่างเงาที่คิดว่าน่าจะเป็นวิญญาณของมอแรน“ทั่วทั้งโลกจะได้ยินเสียงวิญญาณโหยหวนของแก ความตายมันไม่ใช่จุดจบ และไม่สามารถที่จะปลดเปลื้องความผิดบาปของแกได้”เสียงของหลี่มู่ ราวกับเป็นคําพิพากษาของเทพแห่งความตายก็มิปานเขาใช้วิชาเต๋า ลายเต๋าประทับลงกลางอากาศ เปลวไฟส่องสว่างดึงเอาวิญญาณของมอแรนปิดผนึกไว้บนท้องฟ้าสูงกว่าร้อยเมตร แผดเผาด้วยพญาเพลิง เสียงกรีดร้องโหยหวนลากยาวอย่างไม่มีท่าจะหยุดสิ้นสั่นสะท้านไปทั่วท้องฟ้าเมืองแบกแดด ทั่วอินเทอร์เน็ตล้วนสามารถมองเห็นการดิ้นรนอย่างทุกข์ทรมานของสาวผู้ก่อการร้ายคนนี้คนมากมายล้วนสูดปากวิญญาณก็ยังถูกทรมานได้อีกหรือ?นี่หมายความว่า ถ้าไปยั่วให้เทพสังหารตะวันออกโกรธเข้า กระทั่งความตายก็ยังไม่พ้นจากความทรมานเลยนะนั่นนี่คือสิ่งที่เรียกว่าจะเป็นก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ได้ที่แท้จริงตกอยู่ในมือของเทพสังหารตะวันออก มันช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร“ยังไม่ออกมาอีกหรือ? สาวกของเจ้าแทบจะตายจนหมดอยู่แล้วนะ”หลี่มู่ตะโกนขึ้น“ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ วันนี้เจ้าหนีไปไหนไม่ได้แล้ว”เขากระตุ้นค่ายกลล้อมรอบเมืองแบกแดดที่เขาวางเอาไว้ก่อนหน้าสัญลักษณ์ลึกลับขนาดใหญ่แต่ละอัน ลอยวนอยู่กลางอากาศนอกเมืองราวกับการฉายสัญลักษณ์ขึ้นไปอย่างไรอย่างนั้น ปล่อยพลังอันลึกลับ