บทที่ 527 สํานักชําระดาบ

เยี่ยอู๋เหินถึงแม้จะอายุเพียงสิบแปดปี แต่ในฐานะที่เป็นธิดาเทพ ลัทธิเทพ หลายปีที่ผ่านมาท่องไปในยุทธภพ อุบายและเรื่องแปลก ประหลาดที่ได้เจอมีไม่รู้ต่อเท่าไหร่ รู้ซึ้งดีถึงด้านมืดของมนุษย์ ทันทีที่ เห็นหลี่มู่ก็รีบสํารวจร่างกายของตัวเองทันที เมื่อพบว่าเสื้อผ้ายัง เรียบร้อยดี ไม่มีใครลงมือทําอะไร ร่างกายก็ไม่มีอะไรผิดปกติ นี่ถึงได้โล่ งอก แต่ว่า ต่อให้เป็นเช่นนั้น นางก็กระโดดลุกขึ้นทันที ก่อนจะโคจร วิชา ทั้งตัวเกร็งเหมือนกับธนูที่ขึ้นสายเต็มแรง มองหลี่มู่อย่าง ระแวดระวัง “เจ้าเป็นใคร?” หลี่มู่ย่างปลาอย่างตั้งอกตั้งใจ เขาพบว่าปลาของโลกใบนี้ หลังจากย่างสุกแล้ว โรย ‘สือซานเซียง ยี่ห้อหวางโส่วอี้[1]’ ทา ‘เหล่ากานมา[2]’ ลงไปอีกนิด รสชาติอร่อยล�า เหลือ ได้ยินดังนั้นก็ตอบไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง “เจ้าตื่นแล้ว หรือ? อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”สีหน้าระแวดระวังบนใบหน้าเยี่ยอู๋เหินไม่อ่อนลงแม้แต่น้อย แต่ กลับถามอย่างดุดันเย็นเยียบ “บอกมา เจ้าเป็นใครกันแน่? เข้าใกล้ข้ามี จุดประสงค์อะไร?” หลี่มู่หัวเราะพลางพลิกย่างปลาอย่างชํานาญ ก่อนตอบ “ข้า? ก็คือ ลิงสีดําตัวนั้นเมื่อตอนบ่ายไง เจ้าจําไม่ได้แล้วหรือ?” เยี่ยอู่เหินชะงัก ก่อนจะตั้งสติกลับมา “เจ้า…ก็คือคนป่าเขามังกร โฉดคนนั้น?” หลี่มู่พยักหน้า “จะพูดอย่างนั้นก็ได้ อย่างไรเสียลิงกับคนป่าก็ไม่ใช่ คําที่ดีอะไรทั้งนั้น” เยี่ยอู๋เหินไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ นางประเมินอย่างละเอียด ตอนนั้นห ลี่มู่ตัวดําเมี่ยมไปทั่งร่างเหมือนสัตว์ประหลาด อัปลักษณ์ยิ่งนัก แต่ ตอนนี้ไม่ได้ดําขนาดนั้นแล้ว ผิวสีน�าตาล ผมค่อนข้างสั้น ขนคิ้วก็งอก ออกมาแล้วด้วย แถมยังสวมเสื้อแขนยาวสีขาว ดูแล้วสบายตาขึ้นมาก เทียบกับรูปลักษณ์อย่างลิง คนป่าเมื่อก่อนหน้านี้แล้วเชื่อมโยงกันไม่ได้ เลย แต่หากพิจารณาอย่างละเอียดแล้วล่ะก็ จะพบว่ารูปลักษณ์ คล้ายกันมาก“เจ้าทําอะไรกับข้า?” เยี่ยอู๋เหินจําดาบที่ย่างปลาในมือหลี่มู่ได้ นั่น คือ ‘ดาบชําระจันทร์’ ของตน “เจ้าแกล้งเป็นใบ้เข้าใกล้ข้าเพื่อ จุดประสงค์อะไร?” “ไม่ได้ทําอะไร ก็แค่ป้อนยาเจ้าเม็ดหนึ่งเท่านั้น” หลี่มู่รู้สึกว่าปลา ย่างได้สุกดีแล้วก็ดึงปลาย่างออกมาจากดาบโค้ง ตัวดาบวาววับส่ง ประกายวาวแววใต้แสงจันทร์ นี่เป็นดาบยาวระดับอาวุธเต๋า ไม่ธรรมดา เลย เพียงแต่อักขระข้างในไม่ค่อยสมบูรณ์ เหมือนยังมีผนึกอะไรอยู่ ดังนั้นจึงไม่อาจสําแดงพลังทั้งหมดออกมาได้ เขาโยนดาบโค้งกลับไป “วางใจเถอะ ข้าไม่มีจุดประสงค์อะไรทั้งนั้น…ใช่แล้ว แล้วก็อย่าทําหน้า เย็นชาตลอดแบบนั้นสิ หิวไหม? ข้าจะทําบะหมี่ให้กิน…เอ่อ พูดผิด กิน ปลาย่างหน่อยไหม? ” เยี่ยอู๋เหินรับ ‘ดาบชําระจันทร์’ เช็ดมันอย่างเจ็บปวดหัวใจ “เจ้า ป้อนยาให้ข้า? ป้อนยาอะไร ตกลงเจ้าเป็น…” พูดยังไม่ทันจบ นางก็พลันสัมผัสได้ว่าบาดแผลในกายฟื้ นฟูแล้ว โดยสมบูรณ์ บาดแผลภายในที่ประมือสู้กับยอดฝีมือสมาพันธ์สี่เมืองที่ ทิ้งเอาไว้ในตอนนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน ปราณแท้ในกายหอบม้วนถา โถม มีสภาวะเพิ่มพุ่งพรวด ‘วิชาเสวียนหนี่ว์เก้าหยิน’ มีแนวโน้มว่าจะ ทะลวงขั้นที่เจ็ดอยู่รางๆ คราวนี้ คําถามข้างหลังก็ไม่พูดต่อไปแล้ว“เจ้าไม่กิน งั้นข้ากินก่อนนะ” หลี่มู่แบ่งปลาเป็นสองส่วน ตัวเองยกครึ่งตัวนั้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยเยี่ยอู๋เหินสัมผัสสภาวะภายในร่างกายอย่างละเอียด พบว่าไม่มีที่ใดผิดปกติจึงได้วางใจลงเล็กน้อยนางเช็ดคราบน�ามันบน ‘ดาบชําระจันทร์’ หมุนตัวก็คิดจะจากไปแต่กลิ่นหอมยั่วยวนของปลาย่างเตะจมูก นางไม่ใช่คนที่ตะกละตะกลามอยากกิน กระทั่งว่าสิบหกปีที่ผ่านมานางใช้เงื่อนไขที่ยากลําบากที่สุดมาฝึกฝนตนเองอยู่ตลอด แต่ในชั่วขณะนี้ ไม่รู้ว่าทําไมขายากที่จะก้าวออกไป ท้องมีเสียงร้องจ๊อกๆ หิวกระหายดังลอยมานางคิดๆ แล้วก็เดินมาอย่างไม่รู้ตัว คว้าปลาย่างอีกครึ่งตัวที่เหลือนั่นแล้วก็เริ่มกินแสงจันทร์ ริมแม่น�า สายลมราตรีเย็นสบายหลี่มู่กินปลาครึ่งตัวหมดรู้สึกแค่ว่ากลิ่นหอมรสชาติยังอวลอยู่ในปาก พอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในเนื้อปลานี่แฝงด้วยพลังฟ้าดิน กินแล้วมีประโยชน์โยนฟืนเข้าไปในกองไฟอีกสองสามท่อน หลี่มู่มองเด็กสาวชุดเขียวที่กินได้เรียบร้อยมาก ก็เอ่ยถามไปตามปาก “ใช่แล้ว สมาพันธ์สี่เมืองเป็นกลุ่มอะไรน่ะ? แล้วก็ทําไมพวกเขาถึงเรียกเจ้าว่านางมารเผ่าปีศาจเจ้าอยู่ลัทธิอะไร?”เด็กสาวชุดเขียวมองหลี่มู่แวบหนึ่ง ในดวงตาโตงดงามมีรอยเย็นชาจางๆ “เรื่องที่ไม่ควรถาม อย่าถาม”หลี่มู่ “…”ทําไมพูดกับผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตแบบนี้ล่ะ?แม่เด็กผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้เป็นโรคกลัวการเข้าสังคมหรอกนะแต่ว่า เพราะฝึกฝนปราณแท้บริสุทธิ์ออกมาได้ อีกทั้งยังหาทางมุ่งตรงไปเขตดาราเทพวีรชนจากโลกได้เลย เรื่องที่เขาวางแผนเอาไว้มีพื้นฐานที่จะเป็นจริง อารมณ์ของหลี่มู่ดีไม่น้อยเลยก็ขี้เกียจจะไปถือสาหาความอะไรกับสตรีชุดเขียวเด็กสาวกินปลาเสร็จก็ลุกยืนขึ้น ชุดเขียวก็แห้งแล้วเช่นกัน นางลอยล่องกลางสายลมราตรี ให้ความรู้สึกงดงามพิลาศอย่างหนึ่งจริงๆ“เจ้าไสหัวไปเสีย ข้าไม่ฆ่าเจ้า จะไว้ชีวิตเจ้า เราสองคนไม่ติดหนี้กัน” เด็กสาวชุดเขียวเอ่ยหลี่มู่ “…”จะไสหัวไปก็ต้องเป็นเจ้าที่ไสหัวไปสิที่นี่เป็นที่ข้าจับจองก่อนหลี่มู่ประสานมือไว้ที่ท้ายทอย เอนกายลงข้างกองไฟ “ไม่ได้อะเพิ่งกินเสร็จกินอิ่มจนจุกเลย ต้องพักให้อาหารย่อยแป๊ปนึงถึงจะขยับตัวได้”ในตาของเด็กสาวชุดเขียวฉายแววเหี้ยมโหดทันที‘ดาบชําระจันทรา’ ในมือแทบจะฟันลงไปในฐานะที่เป็นธิดาเทพลัทธิมาร ที่ผ่านมาคําพูดของนางเมื่อออกไปก็ประหนึ่งกฎหมาย ใครกล้าขัดขืนก็ออกดาบฟันทันที แต่…คนเบื้องหน้าคนนี้ถึงอย่างไรก็ช่วยตนเอาไว้ นางจําเรื่องที่เกิดขึ้นที่แอ่งน�าในหุบเขาได้แล้ว หากไม่ใช่ ‘คนป่า’ คนนี้ช่วยตัวเองออกมาจากภูเขาปล่อยให้ตนหมดสติอยู่ริมแอ่งน�า เกรงว่าตอนนี้คงถูกสุภาพบุรุษจอมปลอมสมาพันธ์สี่เมืองพวกนั้นจับตัวไปแล้วในใจถึงแม้จะไม่ชอบ แต่นางลงมือทําเรื่องราวล้วนมีข้อจํากัดของตัวเอง“เจ้าจะไสหัวไปไหม? หากไม่ไสหัวไปก็ไม่ทันการณ์แล้วนะ” เด็ก