บทที่ 570 ชักดาบ

ทะเลโลหิตทั่วฟ้า ต่อให้เหลือเพียงหนึ่งในสี่ก็ยังกินพื้นที่รัศมีนับ ร้อยลี้ จอมมารจันทราโลหิตใช้วิชาประทับควบคุมทะเลโลหิตผืนนี้ เปลี่ยนแปลงเป็นรูปร่างที่แตกต่างกัน ลอยลงพื้นดินอย่างช้าๆ ครอบ ทับลงไปทั่วทั้งเมืองไป๋ตี้ เมฆลอยเคลื่อนรอบทิศ พลังฟ้าดินปะทุอย่าง บ้าคลั่งขึ้นมา ในเมืองไป๋ตี้ ทุกคนล้วนรู้สึกถึงอาการหยุดหายใจเป็น ระยะ

เมื่อหยิบยืมพลังทะเลโลหิต จอมมารจันทราโลหิตสามารถใช้พลัง ที่มากเกินกว่าขั้นของตนเองได้

เขาก้มลงมองผู้คนจากดวงดาวทุรกันดารเบื้องล่าง ราวกับจ้องมอง ลูกแพะที่กําลังรอถูกเชือด

จะสังหารใครดี แล้วจับใครดีนะ?

สายตาของเขา ค่อยๆ ตกไปอยู่ที่ร่างของเยี่ยอู๋เฮิ่น

หญิงสาวสวยสดเย็นชา ทําเอาคนที่เห็นตกตะลึงด้วยความงาม

เห็นนางตามติดหลี่มู่ไปเมื่อครู่ ดูท่าจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับห ลี่มู่มาก…อืม ให้ตายเถอะ เจ้าหนุ่มหน้าขาวหลี่มู่ แต่ไหนแต่ไรดวงสาว

งามทําไมถึงได้ดีนัก ฮวาเสี่ยงหรงกับท่านหญิงซ่งเหนือที่แผ่นดินใหญ่ เสินโจว ก็ล้วนเป็นสาวงามอันดับหนึ่งทั้งสิ้น พอมาถึงดาวทุรกันดารก็ ยังสามารถเกี้ยวหญิงสาวที่พร้อมทั้งความงามและพลังเช่นนี้ได้อีก

ดี จับตัวนางก็แล้วกัน

จอมมารจันทราโลหิตตั้งเป้าไปที่เยี่ยอู๋เฮิ่น

แต่ในพริบตานี้ เยี่ยอู๋เฮิ่นก็เหมือนสัมผัสได้ นางรวบรวมพลังเพื่อ เตรียมพร้อม

“สาวน้อย ยกมือยอมแพ้อย่างว่าง่ายดีกว่า ข้าไม่อยากจะทําเจ้า บาดเจ็บนะ” จอมมารจันทราโลหิตหัวเราะร่า ทะเลโลหิตด้านหลังแปร เปลี่ยนเป็นฝ่ามือขนาดยักษ์สูงกว่าสามสิบจั้ง พันรัดด้วยอักขระสีเลือด พุ่งคว้าเข้ามายังตัวเยี่ยอู๋เฮิ่น

จิตกระบี่บัวครามไหลเวียนทั่วร่างเยี่ยอู๋เฮิ่น ตั้งท่าจะออกมือ

“น้องสาวช้าก่อน ให้ข้าลุยเอง”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ร่างเงาของติงอี้แหวกอากาศย้อนทวนขึ้นมา พุ่งผ่านด้านข้างของ เยี่ยอู๋เฮิ่นตรงออกไปรับหน้าฝ่ามือสามสิบจั้ง

การที่เขาลงมือ ทําเอาคนมากมายรู้สึกเกินคาดอย่างมาก

แต่ว่าสิ่งที่ทําให้เกิดคาดกว่าก็คือ ทั่วร่างติงอี้ไหลเวียนด้วยพลังที่ แข็งแกร่งกว่าที่ทุกคนจินตนาการเอาไว้ ไม่ได้ด้อยกว่าขั้นทะลวงสวรรค์ เลย

ฟิ้ ว!

แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่านออกไปจากมือทั้งคู่ แทงทะลุฝ่ามือยักษ์ สีเลือดจนทะลุเป็นรูขนาดใหญ่กว้างหลายจั้ง

ติงอี้ผสานร่างคนกับกระบี่เป็นหนึ่ง ร่างไหววูบ แสงกระบี่ไหลเวียน พุ่งฟันไปมาด้วยความเร็วระดับที่ตาเปล่ามองไม่ทัน แยกชิ้นส่วนฝ่ามือ ยักษ์ราวกับพ่อครัวแยกส่วนวัวอย่างไรอย่างนั้น

แต่ว่า เขาก็ยังไม่ได้มีอภินิหารระดับจิตดาบ ‘ยี่สิบสี่ฤดูลักษณ์’ ของหลี่มู่ ฝ่ามือยักษ์สีเลือดหลังจากถูกฟันแยกส่วนจนกลายเป็นเลือด เพียงไม่นานก็รวมตัวกลับมาใหม่ มาอยุ่ข้างกายจอมมารจันทราโลหิต

“หืม? เจ้าเป็นใครกัน?” จอมมารจันทราโลหิตประหลาดใจ เล็กน้อย

คนผู้นี้ ถือว่ามีพลังพอสมควร

ร่างของติงอี้ค้างแข็งอยุ่กลางอากาศ เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “จ้าว ลัทธิภูเขาสู่หลี่…เอ่อ ข้าคือสุนัขรับใช้ของจ้าวลัทธิภูเขาสู่ต้วนสุ่ยหลิว เจ้ากลัวไหมล่ะ?”

จอมมารจันทราโลหิตเมื่อได้ยิน เกิดความรุ้สึกที่ไม่รู้จะพรรณนา ออกมาอย่างไร

มีคนเรียกตนเองว่าเป็นสุนัขรับใช้ด้วยหรือนี่?

“เจ้ายังไม่คู่ควร” เขาสั่นศีรษะใส่ติงอี้ เอ่ยต่อว่า “ต่อให้เป็น เจ้านายเจ้า ก็ยังพอฝืนเป็นคู่มือข้าได้…”

ติงอี้ตัดบทขึ้นด้วยท่าทีเหยียดหยามมากเกินคําพูด เบะปากเอ่ยขึ้น ว่า “ถ้าเจ้าบอกว่าเจ้าตัวเล็กที่ประมือกับจ้าวลัทธิของข้าเมื่อครู่ พอฝืน เป็นคู่มือของจ้าวลัทธิได้ข้าก็ยังเชื่อ แต่ลําพังแค่เจ้า ที่แค่กระบี่ที่ร่าย โดยจ้าวลัทธิของข้าเมื่อครู่ก็ยังรับเอาไว้ไม่อยู่ ยังกล้าพูดโม้โอ้อวดต่อ หน้าคนมากมายเช่นนี้อีกหรือ? ข้ามองออกตั้งแต่แรกแล้ว เจ้ามันก็แค่ สุนัขรับใช้ข้างกายของเจ้าตัวเล็กนั่นเท่านั้น พวกเรามาสู้กันสักตั้ง ข้า รับประกันว่าจะไม่ตีเจ้าจนบิดามารดาจําไม่ได้แน่นอน”

จอมมารจันทราโลหิตฟังจนรู้สึกคันที่ฟัน “ตายเสีย”

เขาตัดสินใจแล้ว คนผู้นี้ไม่ต้องจับ แต่สังหารทิ้งได้เลย

ปากร้ายเสียเหลือเกิน

ฝ่ามือยักษ์สีเลือด อักขระส่องสว่างกันแน่นขนัด แฝงเอาไว้ด้วย พลังอันยิ่งใหญ่ ฟาดแหวกอากาศตรงมายังติงอี้

ติงอี้แสดงวิชากระบี่ขึ้นอีกครั้ง คนกระบี่รวมเป็นหนึ่ง เงาแสง ไหลเวียน แยกชิ้นส่วนฝ่ามือยักษ์สีเลือดใหม่อีกครั้ง

“สังหาร !”

เขารุกโจมตี แสงกระบี่ราวอัสนีพุ่งตรงไปยังจอมมารจันทราโลหิต

เยี่ยอู๋เฮิ่นที่เห็นฉากนี้ ถอยหลังเล็กน้อยเว้นระยะห่าง เพื่อให้ติงอี้ คุมสถานการณ์

ในเมืองไป๋ตี้ด้านล่าง คนของภูเขาสู่และพวกคนใหญ่คนโตของดาว ทุรกันดารที่มองเห็นการเปลี่ยนแปลง ปฏิกิริยาในใจของแต่ละคน แตกต่างกัน

หลี่มู่แข็งแกร่งก็เกินพอแล้ว ทําไมติงอี้คนนี้ก็ยังแข็งแกร่งได้ถึง เพียงนี้

โดยเฉพาะชาวลัทธิภูเขาสู่ที่มักเห็นติงอี้โดนหลี่มู่ประเคนหมัดใส่ อยู่บ่อยๆ บางครั้งก็ยังรู้สึกได้ถึงความไม่ได้เรื่องได้ราวไร้สาระของติงอี้ ยังคิดว่าคนผู้นี้เป็นเพียงแค่คนติดตามข้างกายหลี่มู่เท่านั้น ไม่คิดว่าการ