บทที่ 580 ดาบเดียวสังหารในเสี้ยวพริบตา

เคร้ง เคร้ง เคร้ง! เสียงดาบกระบี่ปะทะอย่างรวดเร็วดังลอยมา เงาร่างเข้าปะทะแล้วแยกจาก องครักษ์สี่คนถูกสกัดเอาไว้ เข้าใกล้หลี่มู่ไม่ได้ในทันที หลี่มู่มองเงาที่มาบังอยู่หน้าตัวเองอย่างตกใจ เป็นชายตกอับขาซ้ายพิการคนนั้น

“ผู้มีพระคุณ หนีไปเร็ว” ชายคนนั้นเอ่ยกับหลี่มู่โดยไม่แม้แต่จะหัน กลับมามอง

มือเขาถือดาบผุพังทองแดงเล่มหนึ่ง สนิมเกรอะกรัง เป็นอาวุธเต๋า ที่พลังวิเศษไม่มากชิ้นหนึ่ง คมดาบกระแทกบิ่นไปหลายรอยเหมือนกับ ฟันเลื่อย

เห็นดาบผุๆ เล่มนี้ก็ทําให้คนอดคิดเชื่อมโยงว่าเจ้าของของมัน จะต้องเป็นนักรบที่เผชิญศึกมาโชกโชนอย่างอดไม่ได้

เสียงกระบี่และดาบที่เสียดสีกันเมื่อครู่ก็เป็นชายตกอับพิการคนนี้ ต้านทานการโจมตีจากองครักษ์ทั้งสี่ของพ่อค้าอ้วนเตี้ยให้หลี่มู่นั่นเอง

ไม่มีใครลงมือทั้งนั้น แต่เขากลับลงมือ

ดูจากดาบและท่าร่าง ชายตกอับคนนี้พลังไม่ธรรมดา เกรงว่าคงจะ เป็นยอดฝีมือที่ใกล้ก้าวเข้าขั้นสามัญแล้ว เพียงแต่ความพิการของขา ข้างซ้ายทําให้กําลังรบที่แท้จริงของเขาลดลง

ใบหน้ามีหนวดเครา ตาดั่งเสือดาว ผมยุ่งเหยิง ชุดผ้าป่าน รองเท้า ขาดๆ ดาบผุๆ…

เขาบังอยู่หน้าหลี่มู่เหมือนกําแพงสูงที่ไม่อาจข้ามไปได้ นิ่งไม่ขยับ

พ่อค้าอ้วนเตี้ยเห็นภาพนี้ก็หน้าเปลี่ยนสี

“ไอ้คนพิการไม่รู้จักตาย เรื่องของข้าเจ้ากล้าสอดมืออย่างนั้นรึ?” เนื้ออ้วนบนใบหน้ากลมของเขาพับเป็นกอง หัวเราะเสียงเย็นเหมือน ดาบอันเหี้ยมโหด “เจ้าชื่ออะไร มีชีวิตจนเบื่อแล้วกระมัง?”

“ดาวหิ่งห้อยกัวนู่” ชายตกอับเชิดหน้า ในน�าเสียงมีความทรนงที่ คนอื่นไม่อาจเข้าใจ

ความรุ่งโรจน์ในอดีตถูกลมพายุฝนพัดผ่านไปแล้ว แต่เลือดร้อน และความยุติธรรมในอกยังคํารามก้องในร่างพิการร่างนี้ ไม่เคยเงียบ หายไปแม้เพียงเสี้ยวขณะ

“เหอะๆ ที่แท้ก็พวกไร้ชื่อดาวชั้นต�านี่เอง คนชั้นต�าของดาว หิ่งห้อยไม่ใช่ว่าตายไปหมดแล้วรึ?” พ่อค้าอ้วนเตี้ยหัวเราะเสียงเย็น ไม่ ใส่ใจแม้แต่น้อย ตะโกนบอกองครักษ์ของตน “มัวอึ้งอยู่ทําอะไร ฆ่าไอ้ พิการเวรนี่ซะ!”

องครักษ์ทั้งสี่ล้อมโจมตีไปอีกครั้ง

“วันนี้ใครกล้าปกป้องมัน” พ่อค้าอ้วนเตี้ยชี้ไปยังหลี่มู่ พลางตวาด ไปยังเหล่าฝูงผู้มุงดูด้วยน�าเสียงสีหน้าดุดัน “ใครกล้าปกป้องมัน ข้าก็จะ ให้มันเป็นเหมือนไอ้พิการนี่ หายไปจากโลกใบนี้ตลอดกาล”

การสูญเสียมหาศาลทางด้านทรัพย์สิน และถูกคนควบคุม หยอก ล้อ ทําให้พ่อค้าอ้วนเตี้ยโกรธจนคุ้มคลั่งสูญเสียการควบคุม แสดงความ เหี้ยมโหดและกําเริบเหิมเกริมในใจออกมาอย่างเต็มที่

“บุญคุณน�าเพียงหยดเดียว ตอบแทนด้วยน�าพุ” ชายตกอับสีหน้า มุ่งมั่น เผชิญกับองครักษ์ที่ล้อมโจมตีมาทั้งสี่ ร่างก็ไม่ขยับดั่งขุนเขา ดาบผุๆ ในมือสั่นสะท้านส่งเสียงดาบอันเก่าแก่ออกมา

เขาเร่งหลี่มู่อย่างไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมา “ท่านผู้มีพระคุณรีบ หนีไป ข้าจะถ่วงพวกเขาเอาไว้เอง…”

ยังพูดไม่ทันจบ มือข้างหนึ่งก็ตบไหล่เขาเบาๆ

หลี่มู่เดินมาจากข้างหลังเขา ก่อนจะเอ่ย “พี่กัว ข้าเอง จะได้ลอง ดาบพอดีเลย”

ชายตกอับพิการอึ้งไปทันที

จากนั้นเขาก็เห็นแสงวงรีกลุ่มหนึ่งปะทุอออกมาจากมือของหลี่มู่ พร่างพรายทั้งยังสะดุดตา เหมือนพระอาทิตย์แรงกล้าลอยขึ้นเหนือ ตลาดนัดในชั่วเสี้ยวพริบตา

ฉัวะๆๆ!

เสียงร่างกายหักแหลกที่เบาแทบไม่ได้ยินสี่เสียงดังมาจากแสง รวดเร็วที่ดึงดูดสายตาผู้คน

จากนั้น ประกายแสงก็พลันหลอมรวม

ดาบและกระบี่ในมือของครักษ์ที่โจมตีมาทั้งสี่คน พลันหักเป็นสอง ส่วน ร่วงลงพื้น จากนั้นแววตื่นตะลึงบนใบหน้ายังไม่ทันหายไป จู่ๆ ก็ รู้สึกพลังทั่วทั้งร่างถูกสูบออกไปเหมือนน�ารั่ว ไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว

ตุบๆๆ! องครักษ์ทั้งสี่นายของพ่อค้าอ้วนเตี้ยล้มลงทั้งหมด สังหารในเสี้ยวพริบตา รอบๆ ล้วนเป็นสายตาตื่นตะลึงยากจะเชื่อ

ในสายตาของคนทั้งหมด หลี่มู่ก็แค่ผู้ฝึกฝนตัวเล็กๆ ขั้นแมลงที่มี วิธีเลือกหินต้นกําเนิดน่าตกใจคนหนึ่งเท่านั้น แต่ต่อให้มีวิธีเลือกหินต้น กําเนิดพลิกชะตาอย่างไรก็ไม่มีทางยกระดับกําลังรบมากเท่าไหร่ ส่วน องครักษ์สี่คนนี้ล้วนเป็นขั้นสามัญขั้นแรกเชียวนะ อย่าว่าแต่หนึ่งต่อสี่ เลย ต่อให้สู้ตัวตัว หลี่มู่ก็อยู่ในตําแหน่งผู้อ่อนแอที่ถูกบดขยี้เท่านั้น ผลสุดท้าย? เพียงแค่ดาบเดียว องครักษ์ทั้งที่ก็ถูกสังหารในเสี้ยวพริบตา? พ่อค้าอ้วนเตี้ยก็หน้าตายากจะเชื่อเช่นกัน ชายตกอับกัวนู่อึ้งตะลึง ใบหน้าฉายแววหมองหม่น จากนั้นก็ถอย ไปเงียบๆ กลืนเข้าไปในฝูงชนช้าๆ เขาไม่ได้อยากเด่น แล้วก็ไม่อยากเป็นวีรบุรุษด้วย

เพราะเขายังมีภรรยาและบุตรสาวอยู่ที่โลกทุรกันดารนั่นรอเขาไป รับ เมื่อครูก็แค่เป็นห่วงความปลอดภัยของหลี่มู่เท่านั้นถึงได้ลงมืออย่าง สุดกําลัง

ที่ว่าบุญคุณน�าหนึ่งหยดตอบแทนด้วยน�าพุ หากไม่ใช่หลี่มู่ช่วยเขา สกัดผลักเซียนสีทองก้อนนั้นออกมาได้ เกรงว่าต่อให้ต่อสู้ดิ้นรนทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางทําความฝันตัวเองให้เป็นจริงได้

ตอนนี้เห็นดาบนี้ของหลี่มู่ เขาก็รู้ว่าพลังของผู้มีพระคุณผู้นี้ แข็งแกร่งกว่าตนมากนัก ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากตน

ส่วนภาพนี้ติงอี้เห็นจนชินตา

พลังฝึกตนของท่านเจ้าลัทธิขนาดเขายังมองไม่ทะลุ ขั้นสามัญยัง ฆ่าไปมากมาย อาศัยพวกลิ่วล้อเบื้องหน้าพวกนี้ก็คิดจะฟันขาของเจ้า ลัทธิ? ก็หมูชนปังตอเท่านั้น

“คิดไม่ถึงว่าพอจะมีฝีมือบ้าง มิน่าถึงได้อวดดีขนาดนั้น” พ่อค้า อ้วนเตี้ยดึงสติกลับมาได้ หัวเราะเสียงเย็นใบหน้าไม่มีรอยหวาดกลัว เท่าไหร่ “แต่ว่า เจอข้าก็นับว่าเจ้าซวย ต่อให้เป็นเสือก็ต้องหมอบให้ข้า เป็นมังกรก็ต้องขดตัวให้ข้า”

เขาพูดกับองครักษ์อีกคนหนึ่งข้างกาย “ไป ไปดูผู้ฝึกจางซิทําไมยัง ไม่มาอีก เรื่องแค่นั้นจนถึงตอนนี้ยังทําไม่เสร็จอีกรึ?”

ยังพูดไม่ทันจบ

“ประธานสมาคม ข้ามาแล้ว”

ชายร่างกํายําหัวล้าน ตัวโตเหมือนเจดีย์เหล็กเดินมา

ชายกํายําคนนี้กล้ามเนื้อเหมือนเสาเหล็ก ทอประกายแสงแวววาว ของโลหะ หัวล้าน หน้าตาเหี้ยมเกรียม สูงแปดฉื่อ เหมือนกับหมีดําแบบ นั้น ทั่วร่างมีกลิ่นอายปีศาจแผ่ออกมา ไม่ใช่มนุษย์แน่นอน น่าจะเป็น เผ่าปีศาจแปลงกายเป็นมนุษย์

ผู้แข็งแกร่งขั้นสามัญขั้นสูง!

เขายืนอยู่ตรงนั้น คนทั้งหมดต่างรู้สึกถึงความกดดันขาดอกาศหาย ใจกลุ่มหนึ่งทะลักมา ใจนึกหวาดกลัวอย่างอดไม่ได้

“เรื่องจัดการเป็นอย่างไรบ้าง”