บทที่ 582 ร้องไห้ให้ข้าดูเดี๋ยวนี้

เมืองทองคําจบสิ้นแล้ว

คนของสํานักอาทิตย์ทองล้วนตายกันหมดแล้ว

ท่าทีไอสังหารคุกรุ่นของหลี่มู่ทําเอาคนทั้งหมดสั่นงันงกราวจักจั่น ฤดูหนาว

ต่างคนต่างรู้สึกไม่ปลอดภัย

ยอดฝีมืออย่างผู้อาวุโสสํานักอาทิตย์ทองโจวฉางฟ่า เพียงแค่สามสี่ ดาบก็ปิดบัญชีไปเสียแล้ว ตอนนี้คนที่อยู่รอบๆ ลานกว้างตลาดนัดมา รวมกันทั้งหมด ก็คงจะทานหลี่มู่ได้สักสองสาบดาบเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น จิตดาบมหัศจรรย์อันน่ากลัวที่ฟาดผ่านอากาศนั่น ไร้ รูปไร้เสียง ความสามารถไล่ล่าสังหารประดุจเทพ ไม่มีใครสามารถหนี รอดไปได้

นําภาพที่เห็นตรงหน้าไปเชื่อมต่อกับมารคลั่งสังหารที่ศึกสุสาน เทพในคําร�าลือคนนั้น การรวมกันของเสียงเล่าลือกับเรื่องจริงทําเอาคน ทั้งหมดประหวั่นพรั่นพรึง

จะถูกสังหารกันหมดไหมนะ?

น่าจะใช่?

สายตาของทุกคนที่จับจ้องไปที่หลี่มู่ ราวกับกําลังจ้องมองเทพแห่ง ความตายที่แสยะยิ้มเดินเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น ความหวาดกลัวต่อ ความตายทะลักเข้ามาราวกับทิวเขาถล่มทะเล ทําเอาพวกเขาหายใจไม่ ออก

คนบางส่วนที่ล้อมรอบอยู่ เส้นเอ็นที่น่องเกร็งกระตุก หันหลังคิดจะ วิ่งหนี

“ใครหนี ตาย”

สายตาหลี่มู่กวาดไปรอบๆ จิตสังหารเข้มงวด

ตอนนี้เป็นใครก็ไม่กล้าหนี

แต่ในกลุ่มคนเหล่านี้ คนที่หวาดกลัวในใจมากที่สุด แน่นอนว่าไม่ พ้นพ่อค้าอ้วนเตี้ยกับชายหัวล้านร่างยักษ์เหมือนหอเหล็กดําข้างกาย เขา

ก่อนหน้านี้พวกเขาฉีกหน้าหลี่มู่อย่างรุนแรง มองเห็นหลี่มู่เป็นผู้ บําเพ็ญขั้นแมลงที่แสนจะอ่อนแอ ตอนนี้จึงได้รู้ว่ามาเจอเข้ากับ กระดานเหล็กของจริงเสียแล้ว

หลี่มู่ก็มองมายังพ่อค้าอ้วนเตี้ยนี่จริงๆ

พ่อค้าอ้วนเตี้ยหวาดกลัวสุดขีด ใบหน้าพยายามฉีกยิ้ม เอ่ยขึ้น อย่างประจบสอพลอ “ข้าน้อยตามืดบอดเหมือนสุนัข ไม่รู้ว่าเป็นเทพ สังหาร”

ผัวะ!

หลี่มู่ตบลงไปที่ใบหน้าเจ้าเนื้อหลายชั้นเหมือนซาลาเปาของเขา เสียฉาดหนึ่ง “เจ้ายังจะมายิ้มอยู่อีกหรือ? แถมยิ้มก็ยังน่าเกลียด ดูถูกข้า หรือไรกัน? ร้องไห้เดี๋ยวนี้!”

พ่อค้าอ้วนลูบใบหน้า ในใจรู้สึกมึนงง ใบหน้ามีรอยฝ่ามือห้านิ้ว อย่างชัดเจน สั่นระริกไปทั่วทั้งใบหน้า “ร้องไห้?”

นี่มันคําสั่งอะไรกัน?

คนรอบด้านเมื่อได้ยินคําสั่งก็รู้สึกงงงันเช่นกัน

เคยได้ยินแต่สั่งให้คุกเข่าร้องขอชีวิต เรียกบิดา…แต่ไอ้การให้คน ร้องไห้นี่ มันหมายถึงอะไรกันนี่

ประหลาดเกินไปแล้ว

“ร้องไห้ไม่เป็นหรือ?” หลี่มู่ไม่ยอมให้เขาได้อธิบายอะไรก็ฟาดลง ไปที่หน้าอีกหนึ่งฉาด เอ่ยต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะฟาดเจ้าจนร้องไห้ถึง จะหยุด”

ผัวะๆๆ!

เสียงบ้องหูดังขึ้นมาอีกหลายที

พ่อค้าอ้วนเตี้ยใบหน้าบวมฉึ่งเหมือนลูกท้อสุกอย่างไรอย่างนั้น รอยนิ้วบวมนูนขึ้นมา ถึงแม้ในเขาจะยังงงงันอยู่ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เดิน มาทั่วสารทิศแล้ว ยืดได้หย่อนได้ ปฏิกิริยาถือว่ารวดเร็วอยู่ คุกเข่าลงฉีก เสียงร้องไห้โฮขึ้นทันที

หลี่มู่ตบฉาดลงไปบนหน้าเขาอีกหลายที เอ่ยว่า “ร้องไห้แสบแก้วหู เจ้าหัวเราะให้ข้าดูเดี๋ยวนี้”

พ่อค้าอ้วนเตี้ย “…”

ผู้คนรอบๆ “…”

คนโง่ก็ยังดูออก หลี่มู่กําลังจงใจทําให้พ่อค้าอ้วนเตี้ยอับอาย

“จิ้วๆ!”

สัตว์ดารา ‘เจ้าหัวเรียบ’ ร้องขึ้น ดังแสบแก้วหูมากเป็นพิเศษใน บรรยากาศที่เงียบเหมือนเป่าสาก

ชายร่างยักษ์เหล็กดําหัวล้านสะดุ้งโหยง

โดยเฉพาะตอนที่สายตาของหลี่มู่มองมา เขาเกิดความรู้สึก พังทลาย กระทั่งมือเท้าสับสนจนแทบจะสลัด ‘เจ้าหัวเรียบ’ ที่หนีบอยู่ ตรงรักแร้ออกไป

แต่สัตว์ดาราตัวนี้ก็กัดแขนของชายร่างยักษ์หัวล้านคนนี้อย่างไม่มี ท่าทีจะปล่อย ไม่ว่าเขาจะสะบัดอย่างไร ก็ไม่สามารถเอา ‘เจ้าหัวเรียบ’ ออกไปได้

“เหอๆ สัตว์ดารามีชื่อเรื่องเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก หากไปยั่วโมโหมันก็ จะถูกไล่กัดไปชั่วชีวิต สะบัดเท่าไรก็ไม่หลุด” นักพรตเฒ่าลับๆ ล่อๆ ที่ อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นฉากนี้ก็แสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันทองซี่ใหญ่สองซี่ ออกมา

เมื่อเห็นว่าหลี่มู่เดินเข้ามาหาตนเอง ชายร่างใหญ่หัวล้านก็ร้อนรน ขึ้น ยกมือขึ้นจะจัดการ ‘เจ้าหัวเรียบ’ ให้ตาย ถ้ายังวุ่นวายเช่นนี้ต่อไป จะไปยั่วมารคลั่งสังหารหลี่มู่เปล่าๆ เดี๋ยวตัวเองจะลําบากไปด้วย

เขายกฝ่ามือฟาดไปทาง ‘เจ้าหัวเรียบ’

แสงดาบสว่างวาบ

หลี่มู่ลงมือ

มือของชายร่างใหญ่หัวล้านถูกฟันกระเด็นออกไป

“อ๊า…” ชายร่างใหญ่หัวล้านร้องเสียงแหลม

เขาจ้องไปที่หลี่มู่ แววตาบ้าคลั่งขึ้นมา ภายใต้ความเจ็บปวด ความ โหดร้ายตามสัญชาติญาณเดิมปะทุขึ้น คํารามด้วยความโกรธพุ่งตรง เข้าหาหลี่มู่

หลี่มู่สะบัดดาบ ฟันเค้าล้มกลิ้งลงไปบนพื้น

จิตดาบหิมะเล็กไหลเวียน ยอดฝีมือขั้นสามัญคนนี้ เลือดในร่างกาย กล้ามเนื้อไขกระดูก แปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดหิมะไปในพริบตา ลอยล่อง กระจายไปในอากาศ ขณะถึงแก่ชีวิตยังมีความสวยงามอันน่ามหัศจรรย์

ท่อนแขนที่ปากของสัตว์ดารา ‘เจ้าหัวเรียบ’ กัดเอาไว้ กลายเป็น เกล็ดหิมะกะทันหัน มันรู้สึกมึนงงหันมองไปรอบๆ ราวกับยังไม่รู้ว่าเกิด อะไรขึ้น จากนั้นได้ทําจมูกฟุดฟิดๆ หมุนตัวพุ่งไปยังถุงหนังสัตว์ที่เหล่า องครักษ์ถือเอาไว้

เหล่าองครักษ์ไม่กล้าที่จะขวาง

หลี่มู่เอ่ยขึ้น “เปิดถุงออก”

พ่อค้าอ้วนเตี้ยรีบร้อนเอ่ยขึ้น “เร็ว เปิดถุงหนังออก เร็วเข้า”

องครักษ์เปิดถุงออก เด็กชายที่ถูกมัดเอาผ้ายัดปากไว้กลิ้งออกมา จากด้านใน ทั่วตัวมีแต่บาดแผล หางตายังมีเลือดไหลอยู่ ดูอ่อนแอโรย แรงอย่างมาก

‘เจ้าหัวเรียบ’ ร้องขึ้นอย่างร้อนรน พุ่งตรงเข้าไปข้างกายเด็กชาย ใช้ศีรษะคลอเคลียกับแก้มของเด็กชาย ยืนลิ้นสีชมพูออกมาเลียเลือด สดที่ปากแผลของเด็กชาย

ของเหลวของสัตว์ดารา เหมือนกับมีคุณสมบัติดในด้านการรักษาที่ น่ามหัศจรรย์ หลังจากที่เลือดบนบาดแผลของเด็กชายถูกเลีย ก็เริ่ม ค่อยๆ ทําการฟื้ นฟู ตัวเขาฟื้ นคืนสติขึ้นมาได้อีกพอควร

หลี่มู่มองพ่อค้าอ้วนเตี้ย ถามขึ้นว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”