บทที่ 596 กายอมตะ

“หืม?”

ใบหน้าของ ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้นฉายแววตกใจ “เจ้าเป็นใคร?”

หลี่มู่สวนทันที “ปู่เจ้าไง”

เสียงตูมดังขึ้น ตําแหน่งที่เขายืนอยู่พลันเกิดเป็นรอยร้าวแผ่ออกไป เหมือนใยแมงมุม อาศัยพลังสะเทือน ร่างของหลี่มู่ลอยขึ้นกลางอากาศ ประดุจลูกศร โถมไปยัง ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้น

ตัวอยู่กลางอากาศ มือทั้งสองเพียงดูด ดาบคู่ที่ถูกโยนออกไปกลับ มาถึงมืออีกครั้ง ไขว้เป็นกากบาท คมดาบพุ่งฟันไปยังคอของ ‘กระบี่ไร้ เลือด’ เฝิงเจิ้นดั่งลําแสง

“รนหาที่ตาย”

ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยของเฝิงเจิ้นฉายแววโมโห

เขายกมือขึ้นชี้ ปลายนิ้วแฝงด้วยพลังกระบี่ แตะไปยังดาบ กากบาท แคร่กๆ ง้าวระดับอาวุธเต๋าที่ได้มาจากสุสานเทพถูกพลังกระบี่ อันน่าหวาดหวั่นสัมผัสแหลกร้าว

เอ๋?

หลี่มู่ตกใจเป็นอย่างมาก

กําลังรบที่แท้จริงของผ้ ูแข็งแกร่งขั้นนักรบน่ากลัวขนาดนี้เชียว?

ด้ามง้าวที่เหลืออยู่ในมือหลี่มู่กลายเป็นกระบองสั้นสองท่อน

หลี่มู่แม้จะเผชิญต่ออันตรายแต่ก็ไม่ลนลาน ใช้พลองต่างดาบฟาด เพลงดาบออกไปยังเฝิงเจิ้น

“เหอะ แมลงน่าสมเพช ไม่รู้จักกลัวตาย”

มุมปากเฝิงเจิ้นยกเป็นรอยยิ้มเย็นดูถูก

เขาชี้ไปอีกครั้ง

โผละ!

กระบองสั้นสองท่อนก็ระเบิดออกกลายเป็นเศษเหล็กจากการ โจมตีอย่างรุนแรงของพลังคมกระบี่ สะเก็ดกระเด็นไปทั่ว เฉี่ยวเสื้อหลี่มู่ จนขาด โดนร่างสะเทือนจนหลี่มู่ตัวชา

ไม่ค่อยจะสู้ดีแล้ว

ในใจของหลี่มู่ตื่นตะลึงนัก

พลังของตาแก่เวรนี่น่ากลัวกว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีที่สุดที่ประเมิน เอาไว้อีก

เศษเหล็กที่ถูกแตะระเบิดออก พุ่งออกไปเช่นนั้นเกรงว่าขั้นแมลง ทั่วไปคงถูกยิงทะลุสังหาร พลังน่ากลัวจนถึงขีดสุด

ไม่ใช่คู่มือ!

หลี่มู่ประเมินออกมาทันที

เขาอาศัยพลังสะท้อน ดีดตัวถอยออกมา หางตามองเห็นกัวอวี่ชิง ทั้งสามคนหายไปจากมุมถนนที่ไกลแล้ว แต่ระยะแค่นี้ สําหรับผู้ แข็งแกร่งขั้นนักรบ เกรงว่าเพียงชั่วอึดใจก็ถึงตัว

ไม่ได้ จะต้องยืดเวลาอีกหน่อย

หลี่มู่ตัวอยู่กลางอากาศ มือทั้งสองกํากลางอากาศ แสงกลางฝ่ามือ ส่องกะพริบ ก็มีกระบี่โบราณสองเล่มปรากฏขึ้นอีก ร่างนิ่งอยู่กลาง อากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะแปลงเป็นลําแสงในพริบตา ท่ามกลางท้องฟ้ามีห ลี่มู่สิบกว่าคนปรากฏขึ้น ล้อม ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้นเอาไว้ แสงกระบี่ ดั่งอัสนี โจมตีออกไปไม่ขาดสาย

นี่คือเขายืมความเร็วสุดยอดของ ‘ขี่เมฆาเหินฟ้า’ เคลื่อนย้ายด้วย ความเร็ว เหมือนว่าเป็นร่างแยกแบบนั้น

เฝิงเจิ้นสีหน้าเหยียดหยาม “ลูกไม้ตื้นๆ”

เขานิ่งไม่ขยับอยู่กลางอากาศ ปราณกระบี่รอบตัวเขาโหมทะลัก แสงกระบี่เป็นทางๆ ไหลวน หลี่มู่แต่ละคนๆ ถูกแสงกระบี่แทงทะลุ กลายเป็นเงาฟองอากาศหายไป

ร่างของหลี่มู่ปรากฏไกลออกไปสามสิบจั้ง จากเป็นเงาเลือนราง ค่อยๆ หลอมรวมสมจริงขึ้น เขาก้มลงมองกระบี่ทั้งสองในมือของตัวเอง มันเหลือเพียงด้ามกระบี่แล้ว ส่วนเสื้อผ้าบนร่างก็ขาดวิ่นเหมือนกับ ขอทาน จนไม่อาจปกปิดร่างกายแล้ว

มารดามันสิ!

นี่ก็คือพลังที่แท้จริงของผู้แข็งแกร่งขั้นนักรบในสภาวะที่ไม่ถูก ควบคุมอย่างนั้นรึ?

หลี่มู่พลันรู้สึกว่า ขั้นนักรบจากสํานักใหญ่ต่างๆ ที่ถูกตนฟันตายที ละดาบๆ ใต้เขาห้าองคุลีในสุสานเทพพวกนั้นตายได้อนาถนัก ขนาด เขายังรู้สึกอนาถเลย เหมือนกับฮ่องเต้ผู้สูงส่งถูกขอทานข้างถนนบีบคอ ตายตอนตกอับ

ประมือสองครั้งเขาก็วิเคราะห์ออกมาได้แล้ว

ผู้แข็งแกร่งขั้นนักรบไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่พลังฝึกตนของตัวเองในตอนนี้ จะสู้ได้

หนี?

ในใจของหลี่มู่ผุดความคิดนี้ขึ้นมา แต่กลับฝืนสะกดมันลงไป

ไม่ได้

พวกพี่กัวจะต้องยังหนีไปไม่ไกล ต้องยืนหยัดต่อไปอีกนิด

เขามองไปยัง ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้น เนตรสวรรค์ที่หน้าผากเบิก ขึ้น คิดจะหาช่องโหว่และจุดอ่อนวิชาของคนคนนี้

ตอนนี้เอง มีเรือเหาะมากมาย เงาคนมหาศาลล้อมมาจากทั่วทุก ด้าน ล้อมหลี่มู่และเฝิงเจิ้นเอาไว้ตรงกลางเป็นชั้นๆ หมอกหนาของยาม ดวงอาทิตย์ยามย�ารุ่งลอยตลบ บรรยากาศชวนให้คนหายใจไม่ออก

“อาจารย์ เป็นมันที่ทําให้เสียการ ช่วยผู้หญิงคนนั้นกับกัวอวี่ชิง ไป”

หมอกแหวกออก เรือเหาะลําหนึ่งบินมายังข้างกาย ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้น มู่ซุ่นที่ยืนอยู่บนกระดานจ้องหลี่มู่ แล้วเอ่ยออกมาเสียงดังทันที

แต่ว่า เขาไม่รู้จักหลี่มู่

เพราะรูปลักษณ์ของหลี่มู่ในตอนนี้เป็นชายกํายํามีหนวดเครา ตาเสือดาว ในตัวยังสวมตราหยกเปลี่ยนแปลงกลิ่นอาย แตกต่างไปจาก รูปลักษณ์เดิมโดยสิ้นเชิง รวมกับว่าตอนที่หลี่มู่ลงมือก่อนหน้านี้ ล้วน หลีกเลี่ยงที่จะสําแดงวิชาดาบที่ตนเชี่ยวชาญที่สุดและจิตดาบ ก็เพื่อ หลีกเลี่ยงไม่ให้จําได้

ร่างของมู่ซุ่นยังมีบาดแผล

ตอนที่คุ้มกันกัวอวี่ชิงในตรอกสายฝน หลี่มู่ลงมือสังหารไม่เว้น โจม ตีมู่ซุ่นบาดเจ็บอีกครั้ง

แต่ว่าความสามารถให้การเอาชีวิตรอดของมู่ซุ่นก็ช่างเชี่ยวชาญ จริงๆ ตอนนั้นหลี่มู่พะวงว่าจะมีทหารไล่ตามมา ดังนั้นจึงไม่ได้ไล่ไป สังหาร แต่รีบตามมายังเรือนรกร้างอย่างเร่งร้อน มารวมตัวกับกัวอวี่ชิง

ตอนนี้ เห็นเฝิงเจิ้นควบคุมหลี่มู่เอาไว้ได้โดยสมบูรณ์ มู่ซุ่นถึงได้ กล้าออกมา

เฝิงเจิ้นพยักหน้า

ประมือสองกระบวนท่า ถึงแม้หลี่มู่จะถูกเขาควบคุมเอาไว้ แต่พลัง นี่ก็เป็นพลังที่มู่ซุ่นและยอดฝีมือผู้คุมกฎพวกนั้นต้านทานไม่ได้จริงๆ

“เจ้าเป็นใคร?” ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้นมองหลี่มู่พลางถาม “ด้วย พลังของเจ้าเช่นนี้ หากเมื่อก่อนอยู่ในเมืองพายุดารามาตลอดจะต้อง ไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงอย่างแน่นอน ทําไมจึงลงมือช่วย บอกออกมาเสียดีๆ จะได้ไม่ถูกทรมานมากนัก”

“เจ้าก็คือผู้อาวุโสวังประสานฟ้านั่นรึ ข้าเป็นใครไม่สําคัญ ที่สําคัญ คือ ลูกศิษย์ของเจ้ายุยงบงการลูกศิษย์วังประสานฟ้าให้ปล้นฆ่า สังหาร คนบริสุทธิ์ เรื่องนี้เจ้ารู้หรือไม่?” ยามหลี่มู่พูดก็จ้องเฝิงเจิ้นเขม็ง สังเกต การเปลี่ยนแปแลงของสีหน้าเขา

เฝิงเจิ้นเอ่ยราบเรียบ “นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ วังประสานฟ้า เป็นสํานักธรรมะ อีกทั้ง ประชาชนผู้ฝึกไร้สังกัดพวกนั้น ล้วนถูกราชา ปีศาจฆาตกรนักโทษผู้ผิดบาปหลี่มู่สังหารต่างหาก ไม่เกี่ยวกับวัง ประสานฟ้าสักนิด”

ท่าทางไม่ใส่ใจเช่นนี้ของเฝิงเจิ้นทิ่มแทงจนเจ็บปวด