บทที่ 606 ขั้นขุนพล

บทที่ 606 ขั้นขุนพล

“เจ้า…” เมิ่งฉางหุนดิ้นรนอย่างอัปยศขึ้นมา

ปราณกระบี่คํารามอย่างบ้าคลั่งขึ้นในร่างกาย คิดที่จะพลิกตัวเพื่อ ตอบโต้กลับ

ผัวะ!

หลี่มู่ยกมือซัดเข้าไปอีกหมัด เรียบง่ายป่าเถื่อน ซัดลงไปที่ กระหม่อมเขาจนมุดลงไปในดินเลยทีเดียว

จากนั้น ชายรูปงาม ‘กระบี่ไร้รอยแผลแห่งสายลมใบไม้ร่วง’ จาก เขตดาราเทพวีรชนคนนี้ ไม่มีการตอบสนองใดๆ ออกมาอีก แขนขา แผ่หลาอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อนราวกับศพศพหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าถูกตีจนสลบไปจริง หรือว่าโมโหด้วยความอัปยศจนสลบไป หรือว่าแกล้งตายกันแน่

แต่ก็ถือว่า…แพ้หมดรูปไปแล้ว

รอบด้านมีเสียงตกตะลึงอื้ออึงเหมือนอีเห็นหลุดเข้าไปในรังไก่ขึ้น อีกครั้ง

ภาพเช่นนี้เป็นสิ่งที่คนทั้งหมดล้วนคิดไม่ถึง

เกิดอะไรขึ้น?

ไม่ใช่บอกว่า ‘ดาบคลั่ง’ หลี่มู่เป็นขั้นแมลงหรอกหรือ? อย่างมากก็ มีพลังรบเพียงขั้นสามัญเท่านั้น ทําไมตอนนี้กระทั่งผู้แข็งแกร่งขั้น ขุนพลอย่าง ‘กระบี่ไร้รอยแผลแห่งสายลมใบไม้ร่วง’ เมิ่งฉางหุน ก็ยัง ถูกหลี่มู่เล่นงานจนเหมือนพ่อตีลูกชายสั่งสอนเสียอย่างนั้น?

คนที่ตกตะลึงมากที่สุด ไม่ใช่ใครนอกจากมู่ซุ่น

เขาเป็นคนที่มองเห็นโอกาสได้ไวที่สุด

เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉางหุนถูกอัดจนร่วง สิ่งแรกที่มู่ซุ่นคิดออกก็คือหนี

สุภาพบุรุษไม่ยืนอยู่ใต้กําแพงที่อันตรายอยู่แล้ว

แต่เพียงเขาแค่หมุนตัว ดาบถลาลมแสงทึบโค้งงามดุจใบหลิวเล่ม หนึ่ง ได้ปรากฏขึ้นมาดักรอเพื่อนเก่าเอาไว้อยู่แล้ว ชี้ดักกลางหน้าผาก เขาไว้ กลิ่นอายอันคมกริบรากับเสียดแทงเข้าไปในสมองของเขาก็มิ ปาน

ร่างของมู่ซุ่นแข็งทื่อไป

ดาบถลาลมแสงทึบค่อยๆ สาวเข้ามา มู่ซุ่นทําได้เพียงเดินถอย กลับไปทีละก้าวๆ

“อย่าๆๆ ข้า…” เขาเหงื่อแตกอย่าบ้าคลั่ง ลิ้นปากพัลวันไม่รู้จะพูด อะไรออกมาดี

ท้ายสุด เขาถูกดาบถลาลมเล่มนี้ บีบให้ถอยมาอยู่ข้างกายหลี่มู่

“ยาแก้พิษ” หลี่มู่มองเขา

มู่ซุ่นตัวหดลีบ เอ่ยตอบว่า “ผู้อาวุโสเมิ่งพูดไว้แล้ว…ไม่….ไม่มี หรอก ยาพิษแห่งศรทลายฟ้า พอเข้าสู่หัวใจต่อให้เป็ฯเทพยดาก็ยังช่วย ได้ลําบาก…”

เสียงยังไม่ทันขาด

คมดาบดาบถลาลมแสงทึบ ค่อยๆ กรีดเอาผิวหนังหน้าผากของเขา ออก

เลือดสดไหลริน

“ไม่ๆๆ อย่าสังหารข้า ข้าเป็นคนเดียวที่จะล้างมลทินของเจ้าได้ เจ้า…” มู่ซุ่นตื่นตระหนก รีบร้อนร้องขอชีวิต กลัวว่าหลี่มู่จะจัดการ ตนเองในทันที นี่เป็นไพ่ตายใบเดียวที่เขาจะนําออกมาใช้ได้แล้ว

“ล้างมลทิน?”

หลี่มู่ขมวดคิ้ว

ก่อนหน้านี้ติงอี้มีพูดไว้ว่าให้เขาเข้าไปดูในเครือข่ายเซียน เหมือนมี เรื่องใหญ่เกิดขึ้น แต่ว่าเนื่องจากกําลังวุ่นกับการช่วยคน ดังนั้นหลี่มู่จึง ยังไม่ได้เข้าระบบไปดูยังกระดานสนทนา หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จริงๆ?

เมื่อเห็นหลี่มู่ลังเล ในใจของมู่ซุ่นผ่อนคลายลงได้เปราะหนึ่ง รีบ ร้อนเอ่ยต่อว่า “เชื่อข้าเถอะ ข้าเป็นคนเดียวที่จะช่วยเจ้าได้ เจ้าไว้ชีวิต ข้า ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ข้า…”

ฉึก!

ดาบถลาลมพุ่งทะลุศีรษะของมู่ซุ่น

มู่ซุ่นเบิกตาค้าง ใบหน้าแข็งทื่อในสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เงยหน้าล้ม พับลงไป

ตอนนี้เอง ขณะที่เขากําลังเตือนว่าตนเองสามารถช่วยเหลือในการ ล้างมลทินชื่อเสียของเขาได้ หลี่มู่กลับลงมือสังหารเขาอย่างไม่แม้แต่จะ คิด? หรือว่าเขาไม่ได้สนใจว่าชื่อเสียงตนเองจะเป็นอย่างไรเลย?

ร่างของมู่ซุ่น ค่อยๆ ล้มตัวลงนอนหน้าแหงนแผ่หลา

ดวงตาของเขา ค่อยๆ มืดจางลง

เจ็บใจจริงๆ

แผนการทั้งหมดก่อนหน้า ยังไม่ทันจะได้รับผลตอบแทน ยังไม่ทัน จะได้เห็นหลี่มู่ถูกไล่ล่าสังหาร พึ่งจะทําบ่มไปได้ไม่เท่าไร เหมือนกับ ฝึกฝนละครอย่างหนักฉากหนึ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ขึ้นแสดงก็มาถูก ยกเลิกอย่างไรอย่างนั้น

น่าเสียดาย!

จิตสํานึกของมู่ซุ่น ตกไปอยู่ในห้วงแห่งความมืดดําเทา

จิตดาบฤดูร้อนแห่ง ‘จิตดาบยี่สิบสี่ฤดู’ เผาร่างของเขาจน กลายเป็นฝุ่น สลายไปเหมือนหมู่ควันจนหมดสิ้น

“หลี่มู่ เจ้ามันไม่รู้จักสํานึกผิดบาป ยังกล้าสังหารผู้บริสุทธิ์อีก”

“มารร้าย เจ้ามารร้ายสมควรตาย”

“พวกเราบุกพร้อมกัน เด็ดศีรษะเขาเสีย”

กลุ่มคนรอบๆ เห็นว่าหลี่มู่สังหารมู่วุ่นแห่งวังประสานฟ้าโดยไม่ฟัง เหตุผล รู้สึกสะเทือนใจและเกิดความโมโหอย่างยากที่จะควบคุมได้ขึ้น

ถูกคนมากมายขนาดนี้ล้อมเอาไว้ กลับยังกําเริบเสิบสานได้ขนาดนี้ ต่อ ให้พลังจะแข็งแกร่งสักเพียงไหนแล้วจะทําไมกัน?

ไหนจะยังบนท้องฟ้า ยังมีร่างจําแลงของขั้นขุนพลจับตาดูอยู่อีก

“ขอให้ท่านผู้อาวุโสลงมือด้วย สังหารเจ้าคนน่ารังเกียจนี่เสีย”

“หวังว่าท่านอาวุโสจะเห็นใจพวกเราชาวเมืองพายุดารา สังหาร เจ้านักโทษผู้ผิดบาปนี้เถิด”

คนบางส่วนโค้งคํานับร่างจําแลงของขั้นขุนพลบนฟากฟ้า อ้อน วอนให้เขาลงมือจัดการสังหารหลี่มู่ จัดการภัยพิบัติให้แก่เหล่าประชา

ร่างจําแลงขั้นขุนพลนั้น บดบังฟากฟ้าไปเสียครึ่ง เพียงแค่ใบหน้าก็ ครอบคลุมรัศมีนับร้อยลี้ ดวงตาทั้งคู่ราวกับดวงตะวันสองดวงแขวนอยู่ บนฟ้า แสงเทพลุกไหม้แฝงเอาไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ราวกับไม่มี ชีวิตอารมณ์ความรู้สึก นับตั้งแต่ที่หลี่มู่ปรากฏตัวขึ้นก็จับจ้องอยู่ที่หลี่มู่ เช่นนั้น

อยู่ต่อหน้าการร้องขอของคนมากมาย เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร

บนพื้นดิน ศิษย์พี่สองกอดขาหลี่มู่ด้วยใบหน้าผีครวญร้องโหยหวน โอดโอย แต่จริงๆ แล้วได้แอบกดเสียงต�าพูดออกมาว่า “ท่านจ้าวลัทธิ