บทที่ 608 ฆ่าให้หมด

รายงานผิดพลาด! หลิ่วซ่านและจื่อเซียวเอ๋อร์ตระหนักได้ในทันที สถานการณ์ในวันนี้ ไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกเขาคิดในตอนแรกแบบนั้น หลี่มู่โยนซากกระบี่สี่ท่อนในมือไปอีกทาง ในใจรู้สึกเสียดายนัก อาวุธระดับสมบัติเต๋าชั้นยอด นี่เป็นเงินเท่าไหร่กันเนี่ย แต่ตอนนี้ตัวอยู่ในสถานการณ์อันตราย ฆ่าศัตรูเป็นหลักก็สนใจ อะไรไม่ได้มากมายแล้ว “สี่ผู้อาวุโสวังประสานฟ้า ข้าเจอมาหมดแล้ว ก็งั้นๆ แหละ” หลี่มู่ ยืนตระหง่านอย่างหยิ่งทะนง “คิดอยากจะฆ่าข้า ให้เจ้าสํานักของพวก เจ้าออกมาเถอะ” จื่อเซียวเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็เอ่ยอึ้งตะลึง “เจ้าเคยเจอกับผู้อาวุโส เฝิงเจิ้นแล้ว เขา…”

“เขาเดินทางไปปรโลกนําพวกเจ้าไปก้าวหนึ่ง” หลี่มู่ไม่ปิดบัง เอ่ย แค่นเสียงเย็น “ข้าทะลวงขั้นก้าวเข้าสู่ขั้นสามัญได้ก็เพราะเขา พูดแล้ว ก็ต้องขอบคุณพวกเจ้าวังประสานฟ้าดีๆ สักหน่อย”

“ผู้อาวุโสเฝิงตายแล้ว?”

“เจ้าฆ่าเขา?”

เสียงตื่นตระหนกดังขึ้นรอบๆ

โดยเฉพาะหลิ่วซ่านและจื่อเซียวเอ๋อร์ในใจทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น จนยากจะบรรยาย

สี่ผู้อาวุโสวังประสานเปรียบเสมือนพี่น้องมาโดยตลอด ถึงแม้จะไม่ ถึงขนาดเพื่อนสนิทรู้ใจ แต่ในฐานะที่เป็นสํานักเดียวกัน ความสัมพันธ์ก็ ไม่เลว ใครจะไปรู้ว่าหนึ่งในสี่จะมีตายไปเสียก่อนคนหนึ่ง

“ตรึงมันเอาไว้ รอเจ้าสํานักมา…กระบี่สายธารเมฆาดาราไม่หวน! ฆ่า!!”

ในมือของหลิ่วซ่านมีกระบี่เล่มใหญ่อีกเล่ม ไม่ใช่ของธรรมดา ตัว กระบี่เพียงสั่นไหว แสงกระบี่ไม่ขาดสายก็ยิงพุ่งออกมา ท่วมหลี่มู่จนมิด

ในขณะเดียวกัน ในดวงตาของเขาก็ฉายแววคุ้มคลั่ง ประชิดเข้าไป ใกล้อย่างรวดเร็ว ประหนึ่งมังกรคลั่งทะยานออกจากภูเขา กระบวนท่า กระบี่เต๋าสูงสุดฟันไปยังหลี่มู่อย่างบ้าคลั่ง

ส่วนจื่อเซียวเอ๋อร์ที่ร่วมมือเข้าคู่กันดีกับหลิ่วซ่านก็แปลงเป็น ลําแสง ในมือมีแสงกระบี่หมุนวน กลับโจมตีไปข้างกายหลี่มู่อย่าง รวดเร็วยิ่งกว่าหลิ่วซ่าน เงากระบี่ทับซ้อนมากมายแทงมายังจุดชีพจร สําคัญของหลี่มู่

หลี่มู่กําลังจะโจมตีผู้หญิงคนนี้ให้กระเด็น แต่กระบี่ยาวของหลิ่ว ซ่านกลับโจมตีอย่างแข็งแกร่งมาติดๆ

การร่วมมือของทั้งสองคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง เหมือนว่าเป็นคน เดียวกัน จื่อเซียวเอ๋อร์เป็นสายบินโฉบเฉี่ยว ส่วนหลิ่วซ่านเป็นสายพลัง ดุดัน ภายใต้การร่วมมือซึ่งกันและกัน พลังเพิ่มขึ้นทบเท่าทวี ยิ่งแอบ วางค่ายกลกระบี่อย่างหนึ่ง

หมัดทั้งสองของหลี่มู่ดังอาวุธเทพ เนตรสวรรค์เบิกขึ้น รู้แผนของ ศัตรูล่วงหน้า ฝ่ามือเนื้อซัดเงากระบี่ออกไปไม่หยุด ป้องกันเอาไว้ได้ อย่างเหนียวแน่น

“สี่ผู้อาวุโสวังประสานฟ้าน่าจะมีค่ายกลกระบี่ร่วมโจมตีสี่คน หลิ่ว ซ่านและจื่อเซียวเอ๋อร์สองคนร่วมมือกันตอนนี้ก็เกิดปฏิกิริยาอันน่า ประหลาดแล้ว หากทั้งสี่คนร่วมมือกันล่ะก็เกรงว่าจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”

หลี่มู่แอบคิดในใจ

หลังจากนั้นชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้เอง——

ฟิ้ ว!

ลําแสงเงากระบี่ทางหนึ่งพลันปะทุมาจากที่ไกลๆ แทงมายังจุด อันตรายที่หัวใจด้านหลัง

กลับเป็น ‘กระบี่สายลมสารทฤดูไร้เงา’ เมิ่งฉางหุนที่สลบมาโดย ตลอดจู่ๆ กลับฉวยโอกาสโจมตี ควบคุมเวลาได้เหมาะเจาะเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนหลิ่วซ่านและจื่อเซียวเอ๋อร์เหมือนว่ารู้อยู่ก่อนนานแล้วว่าเมิ่ง ฉางหุนจะลงมือ ขนาบโจมตีซ้ายขวา ทําให้หลี่มู่ไม่อาจหลบหลีกได้

“สายลมสารทฤดูไร้รอย กระบี่ไร้เงา!!” เมิ่งฉางหุนคําราม

กระบี่ที่แข็งแกร่งของเมิ่งฉางหุนแทงมาจากข้างหลังหัวใจของหลี่มู่ ใบหน้างดงามทรงภูมิ เหี้ยมเกรียมจนบิดเบี้ยว เขาอดทนแบกรับความ อัปยศ จนในที่สุดก็ได้โอกาสเสี้ยวขณะเพียงการโจมตีกระบวนเดียวก็ถึง แก่ชีวิต กระตุ้นวรยุทธ์ทั่วร่าง พลังของ ‘สายลมสารทฤดูไร้รอย กระบี่

ไร้เงา’ กระบวนท่าเต๋าชั้นยอดปะทุออกมา ไหลไปตามกระบี่ โจมตี หัวใจของหลี่มู่เป็นสายไม่หยุดยั้ง

“ตายซะเถอะ ใช้เลือดที่ผิดบาปของเจ้า ล้างความอัปยศของข้า เสีย”

อันที่จริง ในตอนที่พวกหลิ่วซ่านสองคนลงมือเป็นครั้งที่สอง เมิ่ง ฉางหุนก็ติดต่อกับทั้งสองคนผ่านวิชาลับของสํานักแล้ว

โอกาสสังหารให้ตายในทีเดียวนั้นจงใจสร้างมันขึ้นมา

เงากระบี่หายไป

เงาหยุดชะงัก

ใบหน้าของหลิ่วซ่านและเซียวจื่อเอ๋อร์ฉายแววลิงโลด

ของเหลวสีแดงแต่ละหยดๆ ไหลจากหัวใจด้านหลังหลี่มู่มาตามก ระบี่ของเมิ่งฉางหุน

ฝูงชนทีดูการต่อสู้รอบๆ เบิกตาโต

ตายแล้วหรือ?

ปีศาจชั่วนั่นในที่สุดก็ถูกฆ่าแล้วรึ?

หลี่มู่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง เหมือนว่าสูญเสียไปซึ่งพลังต้านทาน อย่างนั้น

จู่ๆ หลิ่วซ่านก็เหมือนสัมผัสอะไรได้ ท่าทางตื่นตระหนกฉายบน ใบหน้า อ้าปากร้องอย่างเร่งรอนตกใจ “แย่แล้ว ถอยเร็ว…”

ยังพูดไม่ทันจบ

หลี่มู่ก็พลิกมือคว้า จับเมิ่งฉางหุนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเอาไว้เหมือน คว้าตุ๊กตาผ้าขาดๆ “ไอ้โง่ คิดว่าข้าจะไม่ป้องกันเจ้าเอาไว้หรือไง? คิดว่า ตัวเองฉลาด…ลงปรโลกไปซะเถอะ”

ฝ่ามือของหลี่มู่ปะทุปราณดาบขึ้นมาก

เมิ่งฉางหุนร้องอย่างหวาดกลัวตกใจแต่ก็ไร้ประโยชน์ ปราณ ดาบต้าสู่[1]โจมตีเข้าไปในร่างเขา ร่างลุกไหม้ไปด้วยเปลวไฟแรงกล้า

ช่วงสุดท้ายของชีวิต ชายงดงามขั้นนักรบแห่งเขตดาราเทพวีรชน ผู้นี้ถึงได้พบว่า กระบี่ในมือของตนเหลือเพียงครึ่งเดียว ของเหลวสีแดง ที่ไหลย้อยมาตามกระบี่ไม่ใช่เลือดของหลี่มู่ แต่เป็นของเหลวโลหะจาก ตัวกระบี่ครึ่งแรกที่ถูกหลอมด้วยความร้อนสูงจนน่ากลัว——กระบี่ของ เขา ในเสี้ยวพริบตาที่แทงเข้าไปในหัวใจของหลี่มู่ก็ถูกความร้อนที่สูงจน ไม่อาจเข้าใจได้หลอมละลายแล้ว

ไม่ได้แทงเข้าไปเลยสักนิด

บึ้ม!

ร่างของเมิ่งฉางหุนกลายเป็นฝุ่นเถ้าคามือหลี่มู่

“ถอย!”

“หนีเร็ว!”

หลิ่วซ่านที่ได้ชื่อว่าคุ้มคลั่ง จื่อเซียวเอ๋อร์ที่ได้ชื่อว่าเป็นที่หลงใหล ไปทั่วในเสี้ยวขณะนี้สูญเสียจิตต่อสู้ไปแล้ว

พลังของหลี่มู่เกินกว่าจินตนาการของเขา นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ ขนาดนี้แล้วยังฆ่าไม่ตาย นี่ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะจัดการได้แล้ว

แต่หลังจากที่หลี่มู่สร้างสะพานเป็นตาย ก้าวสู่ขั้นสามัญบริบูรณ์ แล้วไม่ใช่แค่พลังยกระดับขึ้นเท่านั้น แต่ความเร็วของ ‘ขี่เมฆาเหินฟ้า’ ที่กระตุ้นด้วยปราณแท้ขั้นสามัญก็ยิ่งเร็วขึ้นอีกด้วย นี่ไม่ใช่พลังที่พวก เขาจะสู้ได้เลย

เผชิญหน้ากับหลี่มู่ที่ตัดสินใจลงมือสังหาร พวกเขาจะหนีไปได้ อย่างไร?

ผู้คนรอบๆ ต่างรู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน จู่ๆ มีหลี่มู่ปรากฏ ขึ้นสองคน ซ้ายหนึ่งคน ขวาหนึ่งคน อัดหลิ่วซ่านและจื่อเซียวเอ๋อร์ที่ แยกกันหนีห่างออกไปไม่ถึงสามสิบจั้งจนแหลกละเอียด หลิ่วซ่าน กลายเป็นสายฝนไม่จางหายไป ส่วนจื่อเซียวเอ๋อร์กลายเป็นเกล็ดหิมะ โปรยปรายกลางท้องฟ้า

ภาพนี้งดงาม แต่ก็ถึงแก่ชีวิต