บทที่ 89 ระราน

จอมศาสตราพลิกดารา – บทที่ 89 ระราน “ ‘ธนูรั้งจันทรา’? ” หลี่มู่อึ้งไป

แต่เขาก็เดาได้ทันทีว่า ธนูที่พี่กัวพูดถึงก็คือธนูเงินคันนั้นที่ตนได้มาจากซือคงจิ้งประมุขพรรคเสินหนง

และก็มีเพียงธนูคันนั้นถึงจะสมกับคำว่า ‘ธนูเทพ’ สองคำนี้

อีกทั้งคืนนั้นที่ไปหยุดยั้งพวก ‘ดาบกระชากวิญญาณ’ อู่เปียวแห่งค่ายลมโชย หลี่มู่ง้างคันศรอยู่ใต้แสงจันทร์ เขาพบว่าในแสงจันทร์ คันธนูเหมือนจะสามารถดูดซับแสงจันทร์เอาไว้ได้ ดังนั้นจึงนับว่าเป็นการ ‘ฉุดรั้งจันทรา’

“ธนูนั่นเป็นของพี่กัวหรอกรึ?” หลี่มู่ตั้งสติกลับมา พูดขึ้นว่า “เมื่อข้ากลับไปถึงอำเภอจะเอามาคืนให้พี่กัว”

ถึงแม้สำหรับหลี่มู่แล้ว ธนูคันนั้นจะเหมาะมือยิ่งนัก พลังไม่ธรรมดา แต่เขาก็พูดได้อย่างตรงไปตรงมามาก

แม้เขาจะชอบธนูวิเศษของล้ำค่า แต่หากเทียบกับมิตรภาพ ของวิเศษที่ล้ำค่าเพียงใดก็ไร้ค่า

นี่เป็นจุดที่ใจกว้างแบบขัดแย้งกันในนิสัยของเขา

“ฮ่าๆๆๆ น้องมู่อย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ‘ธนูรั้งจันทรา’ อยู่ในมือของเจ้า นั่นเป็นลิขิตสวรรค์ นับจากนี้เป็นต้นไป มันเป็นของเจ้าแล้ว” กัวอวี่ชิงหัวเราะ

ชายองอาจใจกว้างคนนี้ตบไหล่ของหลี่มู่ กล่าวว่า “ตอนนั้น ข้ากับภรรยาวางมือ ที่ไปซ่อนตัวในเขาขาวพิสุทธิ์ก็เพื่อหลบความวุ่นวายของโลกโลกีย์ใบนี้ และก็ไม่คิดจะปรากฏตัวในยุทธจักรอีกต่อไป ดังนั้นข้าจึงโยน ‘ธนูรั้งจันทรา’ ลงในแม่น้ำ มันเป็นวัตถุที่มีจิตวิญญาณ เลือกเจ้านายเองได้ นับจากนี้เจ้าก็คือนายของมันแล้ว”

หลี่มู่จับใจความอะไรบางอย่างได้จากคำพูดของพี่กัว

วางมือ ซ่อนตัว!

หลี่มู่แทบจะจินตนาการได้ว่าตอนที่ท่องไปในยุทธภพ กัวอวี่ชิงและภรรยาจะงดงามเลิศล้ำ เปล่งประกายเจิดจ้าเพียงใด คนเช่นนี้เป็นบุคคลชั้นยอดที่เกิดมาก็ทรงอำนาจในใต้หล้าแล้ว ก็เหมือนกับเคียวฮง (เฉียวเฟิง) ประมุขพรรคกระยาจกในนิยายกำลังภายในที่ท่านกิมย้งประพันธ์

“เอาละ น้องมู่ ตอนนี้ข้าจะถ่ายทอดพลังภายในและเคล็ดของ ‘สัมผัสจิตดุจธนู’ ให้เจ้า ดูให้ดีล่ะ”

สีหน้าของกัวอวี่ชิงเคร่งขรึมขึ้น

……

ในเมืองอำเภอขาวพิสุทธิ์ ทุกอย่างดูเหมือนสุขสงบ

แต่ในที่ว่าการอำเภอ เฝิงหยวนซิง หม่าจวินอู่ และเด็กรับใช้บัณฑิตน้อยชิงเฟิงกลับยุ่งกันจนหัวปั่น

ผ่านไปแล้วสามวัน ใต้เท้าขุนนางเมืองก็ยังคงไร้วี่แวว

นับจากคืนเมื่อสามวันก่อนที่ที่ว่าการอำเภอถูกโจมตี หมิงเยวี่ยถูกลักพาตัวไป หลังจากใต้เท้าขุนนางเมืองตามไปช่วยคนแล้ว ในช่วงสามวันนี้ก็ไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกเลย

ไม่ใช่แค่หลี่มู่ที่ไม่ปรากฏตัวขึ้น หมิงเยวี่ยที่ถูกจับตัวไปก็ยังคงไร้ร่องรอย

เวลาสามวันสำหรับพวกเฝิงหยวนซิงที่เป็นเรือขาดหางเสือแล้ว ช่างยาวนานและยากเย็นเหมือนสามปี

ถึงแม้ในที่ว่าการอำเภอดูผิวเผินเหมือนเงียบสงบ ทว่าคลื่นใต้น้ำกลับทำให้พวกเขาประหวั่นพรั่นพรึง

โดยเฉพาะในเวลาที่ญาติพี่น้องของเหล่าจอมยุทธ์ที่ถูกขังอยู่ในคุกพวกนั้นนำเงินมาไถ่ตัว เฝิงหยวนซิงยิ่งปวดหัวหนักนัก

ยังดีที่ในช่วงเวลาสำคัญ เด็กรับใช้บัณฑิตน้อยชิงเฟิงยังนับว่าสุขุม

หลังจากคนทั้งหลายหารือกันครู่หนึ่ง ท่าทีของฝั่งที่ว่าการอำเภอแข็งแกร่งนัก ทำตามแผนที่หลี่มู่เตรียมเอาไว้ก่อนจากไป ดำเนินแผนการ ‘ยื่นหมูยื่นแมว’ ได้อย่างสมบูรณ์ คนประมาณยี่สิบกว่าคนถูกปล่อยตัวออกไปจากเมืองอำเภอขาวพิสุทธิ์

อย่างไรเสียเวลานี้ก็ห่างจากการสังหารสยบทั่วทิศของหลี่มู่ไปไม่นาน ความน่าครั่นคร้ามยังเหลืออยู่

บุรุษจอมยุทธ์พวกนั้นต่อให้ในใจจะเกลียดชังอย่างไร ภายนอกกลับไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย ด้วยกลัวว่าจะแหย่ให้หลี่มู่เจ้าราชาปีศาจคลุ้มคลั่งขึ้นอีกครั้ง แม้แต่คำพูดข่มขู่ก็ไม่กล้าทิ้งเอาไว้ จากไปอย่างห่อเหี่ยว

แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไป กลุ่มอำนาจที่มายังอำเภอขาวพิสุทธิ์เพื่อมอบเงินค่าไถ่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ฐานะของตัวแทนที่มาก็ยิ่งสูงขึ้นทุกที จึงเริ่มตบตาไม่ได้แล้ว

โดยเฉพาะเมื่อผู้อาวุโสของพรรคมังกรฟ้าและสำนักเขี้ยวพยัคฆ์ทั้งสองปรากฏตัวขึ้นในเมือง แต่กลับไม่รีบร้อนมอบเงินค่าไถ่ และไม่มาติดต่อกับที่ว่าการด้วยเช่นกัน กลับหาโรงเตี๊ยมพักเหมือนกำลังรออะไร

ท่าทีเช่นนี้กลับเป็นเฝิงหยวนซิงและเด็กรับใช้บัณฑิตน้อยชิงเฟิงที่รู้สึกถึงความกดดันมหาศาล

วันที่สี่

ดวงอาทิตย์แดงฉานลอยเด่น อาทิตย์สองดวงแขวนอยู่กลางท้องฟ้า

เฝิงหยวนซิง หม่าจวินอู่ และเจินเหมิ่งมาถึงที่ว่าการอำเภอแต่เช้า

“รออย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว” หม่าจวินอู่พูดขึ้นอย่างร้อนใจราวไฟสุมอก “ผู้อาวุโสสูงสุดของพรรคทั้งสองได้ข่าวว่าใต้เท้าขุนนางเมืองไม่อยู่แน่แล้ว สำนักในยุทธจักรพวกนี้หาข่าวรวดเร็วแม่นยำนัก คุณชายชิงเฟิง ท่านคิดหาวิธีติดต่อศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิวได้หรือไม่ หากมีศิษย์พี่ใหญ่ดูแลอยู่ที่อำเภอ สถานการณ์จะดีขึ้นมาบ้าง”

ชิงเฟิงส่ายหน้า

สำหรับภูมิหลังของศิษย์พี่ใหญ่ต้วนสุ่ยหลิว ที่จริงในใจของเขามีการคาดเดาที่น่าตกใจอยู่ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้แน่นอนว่าพูดออกมาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจิตใจของทุกคนจะยิ่งกระวนกระวาย

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?” เฝิงหยวนซิงถูมือ

เวรกรรมจริงๆ เขารู้สึกว่าสามวันมานี้ตัวเองเหมือนแก่ไปอีกสามสี่สิบปี ผมหงอกเพิ่มขึ้นมาหลายเส้น

“หรือไม่ พวกเราติดต่อเรียกเอาเงินค่าไถ่จากพรรคมังกรฟ้ากับสำนักเขี้ยวพยัคฆ์ จากนั้นก็ปล่อยตงฟางเจี้ยนกับเถี่ยเจิ้นตง แล้วไล่ให้พวกเขาออกไป?” พัศดีเจินเหมิ่งที่ไม่ค่อยพูดกล่าวขึ้น “ขอแค่พวกเราแสดงท่าทีที่แข็งกร้าว คิดว่าพวกนกหวาดเกาทัณฑ์พวกนี้คงไม่กล้าบุ่มบ่าม”

เฝิงหยวนซิงยืนคิดอยู่สักครู่ สบตากับชิงเฟิงแวบหนึ่ง ต่างคนต่างทอดถอนใจ

ตอนนี้ดูเหมือนจะทำได้แค่ใช้วิธีนี้แล้ว

ในตอนนี้เอง ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าดังมา

มือปราบคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานอย่างรีบร้อน “ใต้เท้าทุกท่าน ทูตของเมืองฉางอันมาถึงแล้ว มารอการต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูที่ว่าการแล้วขอรับ”

พวกเฝิงหยวนซิงหน้าเปลี่ยนสีทันที