บทที่ 1 เลือกฉัน

บทที่ 1 เลือกฉัน

ในเวลาเช้าตรู่ แสงอาทิตย์สาดส่องครอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองหนิง

บนท้องถนนเส้นหนึ่งในเมือง ฉู่เทียนเจียงยืนอยู่ด้านล่างต้นไม้ อย่างไม่ขยับเขยื้อน

มองดูผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านไปมา ทำให้เขารู้สึกนับร้อยนับพันยากที่จะอธิบาย

ผู้ที่ใช้ชีวิตฝึกฝนอยู่ในกองทัพมาสี่ปี ในที่สุดฉันฉู่เทียนเจียงได้กลับมาแล้ว เมียจ๋า ไม่รู้ว่าคุณเป็นยังไงบ้าง……

มีคนเดินผ่านเขาไปแล้วหยุดก้าวเดินมองเขาอยู่พักหนึ่ง วัยรุ่นคนนี้ช่างแตกต่างจากคนทั่วไป

ร่างสูงยาวแต่หุ่นกลับไม่ใหญ่โตบึกบึน เปรียบดั่งนกอินทรีท่องราตรีในยามรัตติกาล มีดวงตาเรียวยาวคมกริบซ่อนอยู่ในนั้น ความกว้างใหญ่ในความลึกล้ำนั้น ราวกับจะดูดกลืนแสงแรกของเช้าตรู่ให้หมดสิ้น

ทันใดนั้นก็มีเงาของใครบางคนเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า

“ท่านนายพลครับ ผมได้ทำการตรวจสอบแล้วครับ ที่อยู่ของฮัวจิ่นถิงไม่มีการเปลี่ยนแปลงครับ นอกจากนั้น ยังมีอีกข่าวหนึ่ง”

หม่าเหลียง เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ของฉู่เทียนเจียง เป็นคนที่มีความว่องไวรวดเร็วดุจดั่งสายฟ้า แต่เขากลับมีความรู้สึกลังเลใจอยู่เล็กน้อย

“พูด”

พอเห็นฉู่เทียนเจียงคิ้วขมวดเป็นปม หม่าเหลียงก็รู้สึกตัวขึ้นในทันที ทั้งเกรงขามและเกรงกลัวในขณะเดียวกัน

“วันนี้เวลาสิบโมงตรงตระกูลฮัวจะทำการเลือกลูกเขยที่โรงแรมซื่อสุ่ย”

เลือกลูกเขยอีกแล้วงั้นเหรอ？ฉู่เทียนเจียงขมวดคิ้วเป็นปมแน่นขึ้น นึกถึงเรื่องราวเมื่อสี่ปีก่อน การแต่งงานระหว่างเขากับฮัวจิ่นถิง ก็มาจากการเลือกลูกเขยเหมือนกัน

“ให้น้องเมียฉันเหรอ？”

ฮัวเมิ่งหยวนเป็นน้องสาวแท้ๆของฮัวจิ่นถิง มีนิสัยแสบมาก แต่หน้าตาและรูปร่างของเธอก็โดดเด่นไม่เหมือนคนทั่วไป ถึงจะไม่อาจเทียบกับฮัวจิ่นถิงผู้เป็นพี่สาวได้ แต่เธอก็สวยงามมากเลยทีเดียว

“ไม่ใช่ครับ ปะ……เป็นคุณฮัวจิ่นถิงครับ”

ในขณะที่พูดประโยคนี้ออกไปนั้น ร่างกายของหม่าเหลียงเริ่มสั่นเทาขึ้นมา ด้วยความกลัว

บุคคลที่อยู่ตรงหน้าคือฉู่เทียนเจียง รักษาการในดินแดนที่ครอบครองมาเป็นเวลาถึงสี่ปี ชื่อเสียงโด่งดังไกลนับพันลี้ เป็นตำนานที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

มีผลงานปกป้องประเทศชาติ ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในเทพเจ้าแห่งสงคราม ถึงได้กลับสู่ถิ่นฐานเกิดอย่างภาคภูมิได้แบบนี้

เขาจะไม่โกรธได้อย่างไร ที่ภรรยาของตนจะเลือกสามีอีกครั้งแบบนี้？

หวืด！

ทันใดนั้นก็มีลมพัดขึ้นมาจากพื้นดิน ต้นไม้ที่อยู่ข้างๆล้มตึง จนโผล่ให้เห็นรากไม้

หม่าเหลียงก้มศีรษะลง น้อมรับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของฉู่เทียนเจียง เขารู้ดีว่า นายพลของเขาได้โกรธเกรี้ยวแล้ว

“เอาแล้วสินะตระกูลฮัว คิดว่าเมียฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ แล้วคิดว่าฉู่เทียนเจียงเป็นตัวอะไร โรงแรมสื่อสุ่ยใช่ไหม？ออกเดินทางกันเถอะ ”

หลังจากที่เปิดประตูรถด้วยความยำเกรงแล้ว มือใหญ่ของหม่าเหลียงโบกมือ ด้วยความทรงพลัง

“ออกเดินทางได้！”

รถเบนซ์รุ่นG63เคลื่อนตัวออกไป ไม่ไกลจากมุมของถนน ก็มีรถรุ่นG63ขับตามออกมาหลายคัน ไม่มีป้ายทะเบียนแขวนไว้ เหมือนรถคันที่ฉู่เทียนเจียงนั่งอยู่

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ณ ประตูทางเข้าของโรงแรมซื่อสุ่ย คนที่เดินผ่านไปมาหยุดชะงักกับที่ สายตาทุกคู่ต่างพากันจดจ้องอย่างตกตะลึง

รถเบนซ์รุ่นG63ทั้งหมดยี่สิบคันขับมาจอดด้านหน้าด้วยความเร็ว ไม่จำเป็นต้องเติมแต่งใดๆทั้งสิ้น ความทรงพลังนี้สามารถทำให้ถนนทั้งเส้นเงียบลงได้ภายในพริบตา

“โห นี่มันใครกันเนี่ย ทั่วทั้งเมืองหนิงของเราคงไม่มีบ้านใครมีG63เยอะขนาดนี้หรอกนะ”

“ไม่หรอกมั้ง รถหนึ่งคันราคาสี่ล้านกว่า ยี่สิบคัน……ไม่กล้าคิดไม่กล้าฝันเลย”

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์นั้น รถที่นำขบวนอยู่หยุดลง ฉู่เทียนเจียงเดินลงมาจากประตูด้านหลัง มองดูป้ายของโรงแรมซื่อสุ่ยครู่หนึ่ง แล้วเดินก้าวไปยังขั้นบันได

โครม！

เสียงของพื้นสั่นสะเทือน ท้องฟ้าถูกเมฆบดบังในทันที ตามมาด้วยรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวของฉู่เทียนเจียง คนที่เดินผ่านไปมา ต่างถอยหลีกทางให้กับเขา แม้กระทั่ง ไม่กล้ามองสบตาที่ดูเหมือนจะสงบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความดุดัน

“หล่อจังเลยอ่ะ เท่มาก！พระเจ้าช่วย ถ้าอนาคตข้างหน้าฉันสามารถแต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ได้ ถึงตายก็ไม่เสียดาย”

“ฝันไปเถอะย่ะ เขาไม่เพียงแค่หล่อเท่นะ ยังมีเงินอีก จะไปแต่งงานกับคนแบบเธอได้เหรอ？”

เสียงค่อยๆเงียบลง ในตอนที่ฉู่เทียนเจียงก้าวเข้าไปด้านในโรงแรมซื่อสุ่ย

ในขณะเดียวกัน งานเลี้ยงบนชั้นห้าก็เต็มไปด้วยความครึกครื้น คนพวกนี้ ต่างมาเพื่อร่วมงานเลือกลูกเขยของตระกูลฮัว

แต่ภายในห้องบนชั้นแปดนั้น บานหน้าต่างจรดพื้นมีหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดราตรีสีฟ้าอ่อนยืนหันหลังอยู่ ลำพังแค่แผ่นหลัง ก็สามารถทำให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนตะโกนร้องได้แล้ว

เธอเป็นภรรยาของฉู่เทียนเจียง เป็นผู้หญิงที่มีหน้าตารูปโฉมและมีออร่าคนหนึ่งเลยทีเดียว

“ถิงถิง”

เสียงของฮัวเหวินฮุยที่เสียงของชายวัยกลางคนดังลอดมาจากโซฟาที่เขากำลังนั่งอยู่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ฮัวจิ่นถิงหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงาม แต่ความเจ็บปวดรวดร้าวในแววตาคู่นั้นกลับคมชัดมาก