ตอนที่ 15
บทที่15 มีปัญหาใหญ่
October 22, 2026
บทที่15 มีปัญหาใหญ่
คำพูดที่น่าเกลียดขนาดนี้ โดยเฉพาะกับผู้หญิง มันเกินไปจริงๆ แถมยังพูดต่อหน้าลูกของเธอด้วย
เฉินหว่านโกรธมากๆ เธอไม่ต้องไปดู แค่ได้ยินเสียง ก็รู้ว่าเป็นเฉินเสี่ยวเฟิงที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ เธอยืนขึ้นทันทีและตะโกนว่า
“เฉินเสี่ยวเฟิง คุณทำเกินไปแล้ว ฉันมาฉลองวันเกิดให้ลูกชาย ฉลองเสร็จก็กลับ คุณ……”
“ฉันจะทำไม？”
ข้างโต๊ะมีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย มือขวาของเขายกขึ้นมาแล้วตบไปที่ใบหน้าของเฉินหว่าน
“ฉันจะตบเธอไง！ ”
เพียะ！
เสียงโดนตบดังชึ้น แต่เป็นเสียงจากใบหน้าของเฉินเสี่ยวเฟิง ใบหน้ามีรอยห้านิ้วอย่างชัดเจน เขาเดินเซถอยหลังไปสองสามก้าวจนมีเพื่อนสองคนช่วยพยุงจึงสามารถยืนนิ่งได้
“ลงไม้ลงมือกับผู้หญิง คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า？”
เฉินหว่านตกตะลึง เธอไม่เห็นด้วยซ้ำว่าฉู่เทียนเจียงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฮัวจิ่นถิงไม่รู้จะทำยังไง สามีของเขาคนนี้ เริ่มอยากใช้กำลังและความรุนแรงแล้ว
“พี่หลินเฉิน คุณพ่อของฉันเก่งมากๆ ไม่ต้องกลัว”
อีอีพูดกับหลินเฉินที่อยู่ข้างๆ ผู้หญิงทั้งสองคนพึ่งจำได้ว่ายังมีเด็กอยู่ รีบวิ่งเข้าไปกอด แต่เฉินหว่านรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพราะเธอ เธอจึงส่งสายตาให้ฮัวจิ่นถิง ลุกขึ้นแล้วเดินไปพูดกับเฉินเสี่ยวเฟิงว่า
“เฉินเสี่ยวเฟิง ฉันฉลองวันเกิดให้ลูกเสร็จก็จะกลับ คุณอย่าทำกิริยาก้าวร้าวแบบนี้ได้ไหม”
ขณะนี้เฉินเสี่ยวเฟิงพึ่งรู้สึกตัว เขารู้สึกเจ็บปวดมากที่ใบหน้า เขาปะทุความโกรธออกมา
“แกกล้าตบฉัน ！แก……แกกล้าดียังไง ฉันจะกระทืบแก！ ”
ตะโกนออกมา เขาและเพื่อนอีกสองคนก็จู่โจมไปที่ฉู่เทียนเจียง
เวลาต่อมา เฉินเสี่ยวเฟิงโดนฉู่เทียนเจียงบีบคอยกตัวขึ้น สองขาลอยขึ้นจากพื้น ทำให้เพื่อนที่มาด้วยสองคนตกตะลึกและไม่กล้าขยับ
“มีเด็กอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากลงไม้ลงมือ ไสหัวออกไป”
เขาคลายมือออก ขณะที่ฉู่เทียนเจียงเดินออกไปข้างนอก ตอนเดินผ่านโต๊ะได้บอกให้เฉินหว่านนั่งรอที่นี่
“ไม่ต้องเป็นห่วง เดียวฉันออกไปจัดการพวกมันที่ด้านนอก”
เฉินหว่านกังวลมากๆและอยากจะพูด แต่ฮัวจิ่นถิงรั้งเธอไว้
“ให้เขาไปจัดการเถอะ สามีฉันพึ่งกลับมาจากกองทัพ คนพวกนี้สู้เขาไม่ได้หรอก”
ใครจะไปรู้ว่าเวลาต่อมา เฉินหว่านกลัวจนเกือบจะร้องไห้
“ถิงถิงทำอย่างนี้ไม่ได้ เฉินเสี่ยวเฟิง……เฉินเสี่ยวเฟิงเป็นสายตรงของตระกูลเฉิน ห้ามทำร้ายเขาเด็ดขาด เธอรีบปล่อยฉันออกไป
“ตระกูลเฉิน？ตระกูลเฉินไหน？”
ฮัวจิ่นถิงไม่ได้ใส่ใจ เด็กเล็กตั้งสองคนถ้าเฉินหว่านอยู่ก็สามารถช่วยกันดูแล แต่ถ้าเธอไม่อยู่ช่วยดูเด็กอาจเกิดอะไรไม่ดีขึ้นอีกก็ได้
“ตระกูลเฉินผู้มั่งคั่งแห่งเมืองหนิง！ถิงถิงเธอรีบปล่อยฉันออกไป！
อะไรนะ！
ขณะที่มึนงง ฮัวจิ่นถิงได้ปล่อยมือ แต่เฉินหว่านที่ยืนขึ้นก็ตกตะลึกมากๆ เพราะฉู่เทียนเจียงกลับมาแล้ว กลับมานั่งลงที่โต๊ะอีกครั้ง
“พวกเราฉลองกันต่อเลย คุณไม่ต้องขอบคุณผม อีอีกับหลินเฉินเป็นเพื่อนสนิทกัน หลินเฉินก็เปรียบเสมือนลูกชายบุญธรรมของผม ผมยอมไม่ได้ที่จะให้เรื่องไม่ดี เกิดขึ้นกับครอบครัวคุณ
ผู้หญิงสองคนมองผ่านกระจกไปยังด้านนอก เห็นเฉินเสี่ยวเฟิงกับเพื่อนอีกสองคน นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่ที่พื้น ในขณะเดียวกัน พวกเธอสองคนแทบจะเป็นบ้า
“เร็ว……ไปจากที่นี่เร็ว ไม่ได้ พวกคุณไปเลย พาหลินเฉินไปด้วย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงนี้ ฉันจะรับผิดชอบเอง”
หลังจากที่เฉินหว่านพูดจบ ฮัวจิ่นถิงมองไปที่ฉู่เทียนเจียงที่ไม่สนใจอะไรเลยและมัวแต่ดูเมนูอาหาร รีบพูดขึ้นมาว่า
“ฉู่เทียนเจียง！คุณ……คุณกำลังมีปัญหาใหญ่แล้ว คนที่คุณทำร้ายเมื่อกี้ เขาเป็นคนของตระกูลเฉิน สายตรงของตระกูลเฉินผู้มั่งคั่งของเมืองหนิง ……พ่อยังเคยเตือนฉัน ว่าให้ดูคุณไว้ให้ดีๆ อย่าไปมีเรื่องกับใคร ทำยังไง……เราจะทำยังไงดี！ ”
ฉู่เทียนเจียงไม่ได้ใส่ใจ ยังคงดูเมนูอาหารอยู่