บทที่36 คนเดียวก็พอแล้ว

บทที่36 คนเดียวก็พอแล้ว

ตั้งแต่ออกมาจากบ้านของคุณพ่อ หลินเหมยเข้าไปขวางฉู่เทียนเจียงไว้ทันที

“ฉู่เทียนเจียง！ฉันจะบอกแกให้นะ ต่อไปนี้ถ้าแกยังกล้าทำร้ายลูกชายฉันแบบไม่มีเหตุผลอีก แกกับฉันไม่จบแน่”

ฉู่เทียนเจียงพยักหน้า

“ตั้งแต่เรื่องที่พวกคุณทำกับอีอีและภรรยาของผม มันไม่จบตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ประโยคนี้ไม่ต้องพูดออกมาหรอก อย่างไรเสีย ขืนฮัวว่านถงอย่ากล้าโผล่มาให้ผมเห็นอีก ผมเจอหนึ่งครั้งต่อยหนึ่งครั้ง”

ช่างจองหองโอหังเหลือเกิน หลินเหมยโกรธถึงขีดสุด แต่ไม่สามารถทำอะไรได้

“ที่รัก ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความหรอก มันลอยหน้าลอยตาได้อีกไม่กี่วันหรอก”

ฉู่เทียนเจียงกับครอบครัวของเหล่าเอ้อ ได้ขึ้นบัญชีดำของคุณพ่อแล้ว คิดว่าให้เหลียนเฉิงทำลายโรงงานอิฐที่คุณพ่อลงทุนไปหลายล้านแล้ว จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ？

ในเมื่อฮัวจิ่นถิงรับปากจะทำหน้าที่รองประธานของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ฮัวเฟิง ก็ได้เวลาชำระบัญชีแล้วล่ะ

“เทียนเจียง คุณ……ใช้อารมณ์เกินไปแล้ว”

หลังจากที่ทุกคนเดินจากไปแล้ว ฮัวไห่เยี่ยนถึงได้เดินมาหยุดข้างกายฉู่เทียนเจียง

“คุณป้าครับ วางใจเถอะครับ รอคุณป้าได้รับหุ้นส่วนสิบเปอร์เซ็นต์ของสัญญานี้แล้ว ก็ให้รีบขายทิ้งเลยนะครับ เงินก้อนนั้น ถือเสียว่าเขาฮัวอานไท่ติดค้างคุณป้า ผมรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณป้าเดือดร้อนอย่างเด็ดขาด”

ฮัวไห่เยี่ยนไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เธอพอได้ยินเรื่องราวการกลับมาของฉู่เทียนเจียงมาบ้าง จึงพูดได้เพียงว่า ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงคนนี้ เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

หลังจากที่ฮัวไห่เยี่ยนเดินจากไป ฮัวจิ่นถิงก็อดกลั้นไว้ไม่ได้อีกแล้ว

“เทียนเจียง ตกลงคุณให้ฉันเป็นรองประธานทำไมกัน？คุณเกลียดพวกคุณปู่ไม่ใช่หรอคะ？ทำไมยังจะอยากช่วยพวกเขาอีก？”

เขาหัวเราะแล้วหัวเราะอีกกำลังจะเปิดปากพูด ฮัวเหวินฮุยก็ได้เดินออกมา หลังจากที่เลิกประชุม คุณพ่อดึงตัวฮัวเหวินฮุยไว้เพียงคนเดียว ดูจากสีหน้าไม่สู้ดีของชายชรา ก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่พอใจอะไรขึ้นแน่

“คุณพ่อครับ เป็นอะไรหรอครับ？”

ฮัวจิ่นถิงพึ่งพูดจบ ฮัวเหวินฮุยก็ชี้หน้าฉู่เทียนเจียงแล้ว เหมือนกำลังจะโกรธ แต่ก็เหมือนกับคิดอะไรบางอย่างออก จึงทนเอาไว้

“เป็นความผิดของแกทั้งหมด ฉันว่าแล้วปู่ของแกไม่มีทางไม่คิดแผนสำรองไว้แน่ รู้อะไรไหม？เมื่อกี้เขาให้ฉันเซ็นสัญญาฉบับหนึ่ง เนื้อหาด้านใน ถ้าหากถิงถิงคว้าโอกาสร่วมงานกับจู้ซื่อกรุ๊ปไม่ได้ อีกทั้งผลประโยชน์ไม่ตามเป้าห้าร้อยล้าน ถ้าอย่างงั้นโรงอิฐเฟิงทงที่เราพึ่งได้รับกิจการมา ก็ต้องเอาชดใช้ให้กับเขา ตอนนี้ แกพอใจแล้วใช่ไหมห้ะ？”

อ๊า？ฮัวจิ่นถิงใช้มือปิดปาก มองไปที่ฉู่เทียนเจียงที่ถูกคุณพ่อชี้หน้าอยู่

“นะ……นี่มันเดิมพันสูงไปแล้วนะคะ”

ฮัวเหวินฮุยสูดหายใจเข้าลึก แล้วโบกมือไปมา

“ช่างเถอะ ถึงเดิมพันจะสูงไปหน่อย ดีที่ว่าเหลียนเฉิงรู้จักประธานบริษัทสาขาย่อยของจู้ซื่อกรุ๊ปที่อยู่ที่นี่ ความหวังค่อนข้างเป็นไปได้ กลับกันเถอะ”

บนรถอีกอีกคันหนึ่ง ฮัวว่านถงตีเข่าหัวเราะเสียงดังไม่หยุด

“พ่อครับ！จริงๆนะ ผมรู้สึกนับถือลุงใหญ่มากเลยนะ มีแค่เขาแล้วล่ะที่สามารถคิดวิธีชั่วร้ายและสามารถทำให้ทั้งครอบครัวของอาสองติดกับได้”

ฮัวฝู้โก๋เองก็หัวเราะเช่นกัน

“นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมฉันไม่เคยทะเลาะกับลุงใหญ่ของแกยังไงล่ะ คนอย่างเขาน่ะ ภายนอกดูเหมือนจะเป็นคนดีแต่ภายในชั่วร้ายอำมหิตที่สุด ถ้าเล่นจริงๆขึ้นมา พ่อแกสามคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอก”

“จริงด้วย เหลียนเฉิงจะไปรู้จักประธานของจู้ซื่อกรุ๊ปได้ยังไง เป็นไปตามคาดฉู่เทียนเจียงเป็นแค่คนกักขฬะ ไม่เคยคำนึงถึงเรื่องนี้มาก่อน พวกอารองยิ่งไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ผมจะรอท่าทางของฮัวจิ่นถิงที่พบเจออุปสรรคตอนไปพบจู้ซื่อกรุ๊ป ฮ่าๆ！”

พอกลับมาถึงบ้านก็เข้าไปเล่นกับอีอีอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากที่ลูกสาวเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว ฉู่เทียนเจียงก็ออกจากบ้านอีกครั้ง ขึ้นรถออดี้ไป โทรศัพท์ไปหาเหลียนเฉิงทันที

“ตอนนี้เหล่าเตียวอยู่ไหน？”