ตอนที่ 40
บทที่40 รอดูเรื่องสนุก
October 22, 2026
บทที่40 รอดูเรื่องสนุก
“ลูก ทำไมยังไม่นอนเหรอ？”
ฮัวจิ่นถิงเดินลงมาด้านล่างบ้านเห็นฮัวเหวินฮุยผู้ซึ่งเป็นพ่อพึ่งเดินเข้ามา สีหน้าแดงก่ำ กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง แปดสิบเปอร์เซ็นต์ต้องไปทานข้าวกับลูกค้ามาแน่ แต่ว่า หลังจากที่โรงอิฐเฟิงทงปรากฏตัวขึ้น เห็นได้ชัดว่าพ่อของตนดูมีความสุขมาก โดยปกติแล้วจะไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าเท่าไหร่
“อืม”
เวลานี้เอง ฉู่เทียนเจียงก็เดินลงมาจากชั้นบน นั่งลงกับโซฟา
“เมียจ๋า ให้ผมโทรหรือคุณจะโทรเอง”
ฮัวจิ่นถิงถอนหายใจ ในตอนที่กำลังจะพูดนั้น หลิวหลานก็มองมา
“เป็นอะไรอีก？ทำไมพวกเธอยังไม่นอนกัน？”
“คุณแม่คะ เมิ่งหยวนหยิบกระเป๋าลงมาจากชั้นสอง คุณแม่น่าจะเห็นใช่ไหมคะ”
หลิวหลานพยักหน้า
“จริงด้วย เป็นอะไรเหรอ？”
“ไม่ทำไมหรอกครับ ในกระเป๋ามีเงินสองแสน เป็นเงินที่เพื่อนผมคืนให้ผมก่อนหน้านี้น่ะครับ”
ฉู่เทียนเจียงพูดออกมาในทันที หลิวหลานถอนหายใจ
“อ่อ ฉันก็คิดว่า……เดี๋ยวก่อนนะ แกบอกว่าในกระเป๋ามีเงินสองแสนงั้นเหรอ？”
พอเห็นฮัวจิ่นถิงพยักหน้า หลิวหลานก็สติแตกไปเลย
“ยัยเด็กเมิ่งหยวน ทะ……ทำไมถึงได้ใจกล้าขนาดนี้ เหล่าฮัว คุณรีบเข้ามาเร็ว”
ใครจะไปรู้ว่าฮัวเหวินฮุยเดินตรงเข้าห้องไป ด้วยความที่ดื่มจนเมาเลยทำให้ผล็อยหลับไป
พอหันกลับมา ฮัวจิ่นถิงก็โทรหาฮัวเมิ่งหยวน แล้วทำการเปิดโหมดแฮนด์ฟรี
“พี่ วางใจเถอะคะ หนูถึงโรงเรียนแล้วค่ะ”
ฉู่เทียนเจียงรู้สึกขำเล็กน้อย น้องเมียคนนี้ หน้าด้านไม่เบา ไม่มีใครเทียบได้ เธอคิดว่ามีคนห่วงความปลอดภัยของเธองั้นเหรอ？
“ลูก ใกล้ถึงก็ดีแล้ว”
แทบจะเป็นในตอนที่เขาพึ่งคิดได้ เสียงของแม่ยายเหมือนกับชกเข้าไปที่ฉู่เทียนเจียงอย่างจัง
“คุณแม่พูดอะไรน่ะ！”
ฮัวจิ่นถิงถลึงตามองไปที่แม่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
“เมิ่งหยวน ฉันขอถามแกนะ แกเอากระเป๋าใบหนึ่งออกไปจากชั้นบนบ้านใช่ไหม？”
“ใช่ ทำไมหรอ？”
ฮัวจิ่นถิงกลับตะลึงงันไปเลย คิดไม่ถึงว่าฮัวเมิ่งหยวนจะยอมรับได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้
“นั่นมันกระเป๋าพี่เขยแกนะ แกรีบเอากลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ด้านในมีของสำคัญ”
“ฉันรู้แล้วหน่า เงินสดสองแสนใช่ไหมล่ะ ไม่อย่างนั้นพี่คิดว่าฉันจะเอากระเป๋าเส็งเคร็งนี่มาทำไม”
หลิวหลานที่อยู่ด้านข้างดึงสติกลับมาทันที แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“เมิ่งหยวน นั่นเป็นเงินของพี่เขยหนูนะ หนูหาเวลาส่งกลับเถอะ”
ใครจะไปรู้ ว่าฮัวเมิ่งหยวนจะหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ไม่ให้ เขาทำให้หนูสูญเสียเงินไปหนึ่งแสน ทำไมหนูจะเอาเงินสองแสนเป็นค่าชดใช้ไม่ได้ เอาล่ะ โทรศัพท์แบตใกล้หมดแล้ว แค่นี้นะคะ”
ตู้ดๆๆ！
ปลายสายถูกตัดไป อย่าว่าแต่ฮัวจิ่นถิงเลย แม้แต่ใบหน้าของหลิวหลานยังแทบจะเก็บทรงไม่อยู่แล้ว
“งั้น……เทียนเจียง ถ้าไม่งั้น เงินสองแสนนี่ให้คิดในส่วนของฉันกับพ่อเธอนะ รอโรงอิฐมีกำไรเมื่อไหร่ค่อยคืนให้เธอนะ ได้ไหม？”
ฉู่เทียนเจียงมองแวบหนึ่ง เตรียมจะพูดอะไรออกมา แต่แล้วก็ส่ายหัวแล้วเดินขึ้นบันไดไป ดึงมือของฮัวจิ่นถิงไปด้วย
“เมียจ๋า น้องสาวของคุณน่ะ ถ้าไม่ทำอะไร อีกหน่อยเรื่องฆ่าคนวางเพลิงเธอคงจะทำได้ทุกอย่าง”
ฮัวจิ่นถิงเม้มริมฝีปากแน่น แล้วฝืนยิ้มออกมา
“ฉันไม่รู้เหรอ？ให้เวลาฉันหน่อยเถอะค่ะ”