บทที่ 10

บทที่ 10

“อื้อ…พรศักดิ์” เสียงครางของเธอทำเขาผงะตัวแข็งทื่อ ก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมกอดตาขวาง พลันมือข้างหนึ่งก็ผลักหัวเธอออกแรงๆ อา…! ไม่มีอีกแล้วสินะความอ่อนโยนก่อนหน้า

“อื้อ! ใครวะ” คนถูกปลุกจากนิทรางัวเงียขึ้นมาด้วยความหัวเสีย ครั้นพอลืมตาสิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกก็คือหน้าดุๆ ของเขา

“โอ๊ะ!” เธออุทานแล้วเอามือปิดปาก พยายามทบทวนและเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนจะพบว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอน และเธอก็ไม่ควรหลับตรงนี้ด้วย ครั้นพอหันไปเห็นว่าเบื้องหน้าเป็นคอนโดของเธอแล้ว จึงรีบแก้สถานการณ์ทันที

“อ้อ! ถึงแล้วนี่เนอะ” เธอได้แต่ยิ้มแหยๆ เมื่อคนข้างๆ ยังจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยใบหน้าบูดบึ้งดังเดิม ทำให้ชักไม่แน่ใจแล้วว่าก่อนหน้าตัวเองเผลอไปทำอะไรเขาไว้หรือเปล่า แต่ที่รู้แน่ๆ คือ…การตื่นของเธอมันไม่ปกติแน่ๆ

“เมื่อกี้คุณผลักฉันใช่ไหม” จากรอยยิ้มแหยก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นขึงขังเอาเรื่อง ครั้นพอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยินดียินร้ายกับคำถามนั้น เธอก็ยิ่งเดือดดาล จนต้องแผดเสียงดังลั่นออกมา

“นี่! ทำไมต้องทำกันรุนแรงขนาดนั้นด้วย รู้ว่าไม่ชอบขี้หน้า แต่แค่สะกิดเบาๆ ฉันก็ตื่นแล้ว ใครจะไปกล้าหลับลึกบนรถคนอื่นเล่า” เอิ่ม…ตัดกลับไปที่ภาพก่อนหน้า ทั้งกกทั้งกอดจนแทบจะเกยอยู่บนตัก อืม! ไม่ลึกเลยแม่คุณเอ๊ย

“ใครจะไปอ่อนโยนเหมือนไอ้พรศักดิ์นั่นล่ะ ถ้าคิดถึงมันมากก็รีบลงไปหามันสิ ฉันจะได้กลับบ้านสักที”

“เดี๋ยวนะ! คุณรู้จักพรศักดิ์ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ฉันเผลอละเมอเรียกชื่อออกมา เฮ้ย! นี่เราหลับลึกถึงขนาดละเมอเลยเหรอวะ” ท้ายประโยคเธอหันไปงึมงำอีกทางด้วยความกระดาก

“ทำไม? ไอ้พรศักดิ์ของเธอมันวิเศษวิโสมาจากไหน ทำไมฉันจะรู้จักไม่ได้ อืม! ช่างเถอะ จะไปไหนก็ไปไป๊” จู่ๆ พ่อคุณก็เปลี่ยนอารมณ์ปุบปับจนเธอตามแทบไม่ทัน

“อะไรของเขาวะ เลือดจะไปลมจะมารึไง สงสัยจะวัยทอง” เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางหยิบกระเป๋า ครั้นพอเปิดประตูก็ต้องชะงักเพราะเสียงเขาอีก

“เดี๋ยว” ไม่พูดเปล่า แต่มือเขายังคว้าต้นแขนเธอไว้ด้วย

“อะไรของคุณอีกเนี่ย เดี๋ยวก็ไล่ เดี๋ยวก็ให้อยู่ ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับคุณหรอกนะ ฉันง่วง ฉันจะขึ้นไปนอน พรุ่งนี้ฉันมีงานแต่เช้า ฉันต้องทำงาน You know?” เธอหันมาร่ายยืดยาวด้วยความหงุดหงิด

“คืนนี้เธอจะ…อยู่กับพรศักดิ์?” เขาโพล่งถามออกไปในที่สุด

“ก็อยู่ทุกคืนนั่นแหละ” คำตอบห้วนๆ ของเธอทำมือที่จับอยู่ที่ต้นแขนค่อยๆ คลายออก กระทั่งประโยคต่อมาของเธอ

“ไม่ใช่แค่พรศักดิ์นะ ยังมีสมปอง อรทัย แล้วก็รำไพพรรณด้วย ได้กอดขนนุ่มๆ ของมัน ทำให้ฉันหลับสบาย” เขาขมวดคิ้วพลางทำหน้างง กระทั่งตัดสินใจถามออกไปอีกครั้ง

“แน่ใจนะว่านั่นคน”

“จะบ้าเหรอ คนที่ไหนกันเล่า ตุ๊กตาหมีต่างหากเล่า คุณนี่ท่าจะเพี้ยนนะ” เธอส่ายหน้าน้อยๆ

“คนที่ต้องพูดคำนี้น่าจะเป็นฉันมากกว่า คนอะไรละเมอเรียกตุ๊กตา เดี๋ยวนะ! เธอละเมอเรียกไอ้พรศักดิ์นั่นตอนที่กอดฉัน นี่เธอหาว่าฉันมีขนเหมือนหมีเหรอยัยหมากระเป๋า” เขาชี้หน้าหมายจะคาดคั้นเอาคำตอบ แต่กลับกลายเป็นถูกเธอคาดคั้นซะงั้น