บทที่ 18

บทที่ 18

“แต่ฉันเป็นแค่พนักงานพาร์ตไทม์นะคะ อีกอย่างฉันก็ตั้งใจเอาไว้แล้วด้วยว่าจะไปหาบ้านเช่าเล็กๆ อยู่ ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับความหวังดี” ได้ยินแบบนี้หน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที

“เป็นผู้หญิงออกไปอยู่บ้านเช่าคนเดียวแบบนั้น คิดว่าปลอดภัยแล้วรึไง” เสียงเขาห้วนขึ้น

“ไม่ต้องห่วงค่ะ เพื่อนฉันบอกว่าแถวนั้นปลอดภัย อีกทั้งบ้านที่จะเช่าก็อยู่ติดกับบ้านเขาด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้น หมอนั่นต้องเข้ามาช่วยฉันทันแน่ๆ” เธอบอกอย่างมั่นใจ แต่คำว่าหมอนั่นของเธอทำคิ้วทั้งสองข้างของเขาขมวดมุ่นทันที

“หมอนั่น?”

“อ้อ! ภัทรอะค่ะ เขาเป็นเพื่อนสนิทฉันเอง ก่อนลงมาฉันเพิ่งโทรปรึกษาเขา รายนั้นก็เลยแนะนำบ้านที่อยู่ติดกัน ฉันก็คิดว่าดีเหมือนกัน อย่างน้อยถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผู้ชายตัวใหญ่ๆ อย่างหมอนั่นก็น่าจะปกป้องฉันได้”

“อ้อ! เพราะฉันปกป้องเธอไม่ได้สินะ เธอถึงต้องหาที่พึ่งใหม่” น้ำเสียงที่ติดจะประชดประชันนิดๆ ทำมีนาถึงกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัย

“ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย ฉันแค่ไม่อยากรบกวนคุณมากเกินไปต่างหาก” เธอพยายามอธิบาย

“เธอคิดว่าผู้ชายที่มีทั้งเงินและอำนาจอย่างไอ้ตฤณ มันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ รึไง ถึงเวลานั้นต่อให้เพื่อนเธอตัวใหญ่แค่ไหน ก็คงปกป้องเธอไม่ได้” แน่นอนว่าเรื่องนี้เธอรู้ดี

“ก็เพราะรู้ไงว่าผู้ชายสารเลวนั่นสามารถทำอะไรได้บ้าง ฉันเลยไม่อยากให้คุณต้องมาเดือดร้อนด้วย แค่ที่คุณบุกไปช่วยฉันเมื่อคืน มันต้องหาทางเล่นงานคุณแน่ แล้วถ้าขืนคุณยังไม่เลิกยุ่งกับฉัน มันคงไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

“เธอคิดว่าฉันอ่อนหัดถึงขนาดยอมให้มันทำอะไรง่ายๆ ขนาดนั้นเลย หึ! ถ้าไม่แน่จริง ฉันคงไม่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้หรอก เอาเป็นว่าไม่ใช่แค่ตัวเอง แต่เธอฉันก็ปกป้องได้ เพราะฉะนั้นระหว่างนี้เธอต้องอยู่ในความดูแลของฉัน จนกว่าจะเคลียร์ทุกอย่างได้” เขาตัดบทด้วยการสรุปเองเออเองให้เสร็จสรรพ

“เคลียร์?” เธอเอียงหน้ามองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

“ใช่! อย่างน้อยแม่และพี่สาวของเธอก็ควรได้รู้ถึงความเลวระยำของมัน” สีหน้าเธอเปลี่ยนไปจนเขาสังเกตได้ แต่ก็ยังไม่ทันจะได้ซักไซ้ เสียงโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น

“ค่ะแม่” เธอรับสายจากบุพการี ถึงแม้จะไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่จากสีหน้าที่ค่อยๆ สลดลง ก็พอจะเดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดี อย่างน้อยก็สำหรับเธอ กระทั่งเห็นเธอวางสายและลุกขึ้น

“จะไปไหน” เขาถามทันที

“แม่บอกให้ฉันกลับไปที่คอนโด ทุกคนรออยู่ที่นั่น” น้ำเสียงและสีหน้าไม่สู้ดีนักของเธอทำให้เขาไม่อาจวางใจ

“ทำไมต้องไป เธอไม่ได้บอกท่านเหรอว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” หัวคิ้วเขาขมวดมุ่นอีกครั้ง