บทที่ 21

บทที่ 21

“เฮ้ย! ทำไมต้องว่าด้วยล่ะ เช่าไม่เช่ามันเป็นสิทธิ์ของแกนะ อีกอย่างอยู่คอนโดเหมือนเดิมก็ดี ปลอดภัยดี” คำพูดของนภัทรทำเอามีนาถึงกับหน้าเจื่อนก่อนตอบ

“ฉันไม่ได้อยู่คอนโดแล้ว”

“เอ้า! ไม่อยู่คอนโดแล้วแกไปอยู่ที่ไหน” นภัทรถามเสียงสูงด้วยความแปลกใจ แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับไม่ใช่เสียงเธอ

“ก็อยู่ที่นี่ไง” เสียงของเจตต์ทำเอาทั้งสองคนหันขวับไปมอง

“จริงเหรอมัด” นภัทรมองหน้าเจตต์แล้วหันไปคาดคั้นเพื่อนต่อ

“อื้ม ก็อย่างที่คุณเจตต์บอกนั่นแหละ ฉันอยู่ที่นี่ อ้อ...ภัทร นี่คุณเจตต์ เจ้าของโรงแรมนี้ ส่วนนี่ภัทร เพื่อนสนิทฉันเองค่ะ” เธอพยายามเลี่ยงที่จะตอบเหตุผลให้เพื่อนฟังด้วยการแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน แต่ต่างฝ่ายเพียงหันมาพยักหน้าให้กันแบบขอไปที ประหนึ่งไม่ได้อยากรู้จักกันสักนิด

“เอ้อ...ภัทร ไหนๆ มนุษย์กลางคืนอย่างแกก็อุตส่าห์ตื่นกลางวันเพราะฉัน เราไปหาอะไรกินกันดีไหม เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ไถ่โทษที่ทำให้แกต้องมาเสียเที่ยวด้วย” เธอบอกด้วยความรู้สึกผิด

“แต่เธอกินมาแล้ว แล้วก็ไม่ใช่แค่ถ้วยเดียวด้วย” เจตต์แสร้งขัดขึ้น

“กินแล้วก็กินอีกได้ ไม่เห็นแปลก อีกอย่างตอนนั้นกินของคาว ตอนนี้ไปกินของหวานก็ได้นี่” คำตอบของเธอทำเขานึกเขม่นเข่นเขี้ยวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“ก็ดี ฉันกำลังหิวอยู่พอดี แล้วเราก็จะได้มีเวลาคุยกันด้วย ว่าแต่ปากแกไปโดนอะไรมา” นภัทรที่เพิ่งสังเกตเห็นยื่นมือจะไปจับ แต่มือนั้นก็ถูกปัดออกอย่างทันท่วงที พลันสองหนุ่มก็หันมาจ้องหน้ากันเขม็ง อย่างไม่มีใครยอมลดราวาศอก ทำให้เธอต้องรีบเบี่ยงประเด็นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

“เอ่อ...เรื่องมันยาวน่ะ เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน ไปหาที่นั่งดีๆ คุยกันดีกว่า อ้อ...ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะคุณเจตต์ คุณกลับไปทำงานต่อเถอะ ฉันไม่รบกวนคุณแล้ว” เธอไม่ลืมที่จะหันไปค้อมศีรษะให้ผู้มีพระคุณก่อนออกไป แต่แล้วเท้าของคนทั้งคู่ก็ต้องชะงัก เพราะประโยคต่อมาของเขา

“ฉันว่าง”

“คะ?” เธอหันมาทำหน้างง ไม่เข้าใจว่าเขาจะสื่ออะไร

“ฉันว่าง” เขาย้ำด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนอีกครั้ง

“เอ่อ…แล้วไงคะ” สีหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของเธอ ทำเขาครางฮึดฮัดเบาๆ ก่อนตอบออกมาในที่สุด

“ฉันจะไปกับเธอ”

“หืม? ไปกับฉัน? ไปทำไมคะ” เธอถามเสียงสูง ทำเอาคนถูกถามยิ่งวางหน้าไม่ถูก

“ก็…ฉันก็อยากกินขนมหวานไง” ครั้นพอตอบออกไปแล้ว เขาก็แทบจะเอามือตบปากตัวเองเสียเดี๋ยวนั้น อีกทั้งพอหันไปเห็นนภัทรยืนทำหน้าเมื่อยกับคำตอบสิ้นคิดนั้น เขาถึงกับสบถเบาๆ

“ชิต!”

“เอาน่ามัด ลุงแกก็อยากไป ก็ให้แกไปด้วยเหอะ” คนถูกเรียกว่าลุงหันขวับมามองตาขวาง แต่ก็ใช่ว่านภัทรจะกลัว ต่างฝ่ายเลยต่างจ้องเขม็งอีกครั้ง