บทที่ 37

บทที่ 37

“ให้ตายสิ! ฉันละอยากเห็นหน้าไอ้เลวนั่นจริงๆ คนอะไรเลวจนอยากจะถลกหนังหัวมันมาทำผ้าเช็ดตี..” แวววิวาห์ก็เป็นอีกคนที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า นึกอยากจะแก้แค้นให้สาแก่ใจ

“เบาได้เบาจ้ะเมียจ๋า กำลังท้องกำลังไส้ ต้องคิดแต่เรื่องดีๆ สิคะ” สามีอย่างภาคินถึงกับต้องรีบปรามภรรยา

“ก็มันน่าโมโหไหมล่ะ ถือว่าตัวเองเป็นลูกนักการเมืองใหญ่โต แล้วจะรังแกคนอื่นยังไงก็ได้รึไง คนแบบนี้มันน่าจะจับมาเจี๋ยนซะให้หมด จะได้ไม่ต้องแพร่พันธุ์ออกมาให้เป็นภาระของสังคม” คนท้องยังคงโมโหต่อเนื่อง

“พระเจ้า! นี่พี่วาท้องเหรอ หนูกำลังจะได้เป็นคุณน้าแล้วน่ะสิ โอ๊ย! ดีใจด้วยนะคะพี่ พี่ต้องพักผ่อนเยอะๆ แล้วก็กินอาหารที่มีประโยชน์รู้ไหมคะ หลานหนูจะได้แข็งแรง” คนที่กำลังจะได้เป็นคุณน้าเข้าไปลูบท้องว่าที่คุณแม่ด้วยความตื่นเต้น

“รู้แล้วๆ ห่วงก็แต่เรานั่นแหละ จะเอาไงต่อหืม” แวววิวาห์ถามพลางลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ตอนนี้ผมกำลังรวบรวมหลักฐาน ลำพังแค่มันจัดการไม่ยากหรอก แต่พ่อมันนี่สิที่ไม่ธรรมดา ได้ข่าวว่าทุนหนา ฐานเสียงก็เลยค่อนข้างดี เพราะฉะนั้นถ้าคิดจะถอนรากถอนโคน เราต้องมีหลักฐานมากพอ ไม่งั้นถ้ามันรอดไปได้ จะกลายเป็นเราที่ลำบาก” เจตต์บอกพลางหยิบหลักฐานบางส่วนมายื่นให้ทุกคนดู

“งั้นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยด้วยอีกแรง” พ่อเลี้ยงพิมายบอก ในขณะที่ภาคินและภากรก็พยักหน้าอย่างเห็นพ้องต้องกัน

ครั้นเมื่อเห็นว่าหนุ่มๆ กำลังระดมสมองเพื่อหาทางจัดการคนชั่ว สาวๆ ทางนี้จึงหันมาปรึกษากันบ้าง

“เอ้อ…มัด แกออกจากคอนโดนั่นแล้วนี่ แล้วตอนนี้แกไปอยู่ที่ไหนล่ะ” ศิศิราที่เพิ่งเอะใจอดถามไม่ได้

“หนูอยู่ที่…” มีนากำลังจะตอบ แต่ก็ถูกขัดจังหวะอีก

“ไปพักกับพี่ คอนโดพี่ยังมีห้องว่างอยู่” ในขณะที่พี่สาวเสนอ แต่น้องสาวกลับส่ายหน้าหวือปฏิเสธโดยไม่เสียเวลาคิดเลย

“ไม่เอาอะ พวกพี่ขยันโปรยความหวานใส่กันขนาดนั้น หนูจะเป็นเบาหวานตายซะก่อนน่ะสิ อีกอย่างหนูไม่อยากไปอยู่เป็นก้างขวางคอพวกพี่ด้วย”

“งั้นไปอยู่กับพี่ที่เชียงใหม่นะ” พริมรตาเสนอด้วยความกระตือรือร้น แต่ไม่ทันที่มีนาจะได้ตอบ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาทันควัน

“ไม่ได้” เสียงของเจตต์ที่จู่ๆ ก็โพล่งออกมาดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันขวับไปมอง ทำเอาคนถูกมองออกอาการประหม่าจนต้องรีบแก้เก้อก่อนจะเสียอาการไปมากกว่านี้

“เอ่อ…ก็มีนาเขายังต้องทำงาน แล้วเขาก็รักเสียงเปียโนของเขายิ่งกว่าอะไรดี จริงไหมมีนา”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ ถึงไปอยู่โน่น มัดเขาก็ยังได้ทำในสิ่งที่เขารักค่ะ ฉันจะเปิดโรงเรียนสอนดนตรีให้เขาเองค่ะ ดีไหมคะพ่อเลี้ยง” พริมรตาไม่ลืมที่จะหันไปถามความเห็นแฟนหนุ่มด้วย

“ถ้าคุณว่าดี ผมก็ว่าดี ผมเห็นด้วยกับคุณทุกอย่างนั่นแหละ” พ่อเลี้ยงพิมายหันมายิ้มเอาใจแฟนสาว ทำเอามีนาถึงกับถอนหายใจเสียงดัง