บทที่ 6

บทที่ 6

“แล้วเป็นไงบ้าง นักเรียนโอเคดีไหม” ดรัณชวนคุยขณะอยู่ในรถ

“ก็ดีค่ะ แต่แกออกจะเงียบๆ ไม่ค่อยคุยเล่นเหมือนเด็กคนอื่น น่าจะต้องใช้เวลาปรับตัวกันพักหนึ่งค่ะ บางทีมัดอาจจะต้องยืมตัวน้องเรย์มาเป็นตัวช่วยด้วยนะคะ” เธอหันไปบอกอีกฝ่ายด้วยแววตาเป็นประกายอย่างกำลังนึกอะไรดีๆ ออก

“อืม เอาสิ แต่ไม่รู้จะได้ผลไหมนะ เห็นเรย์เขาบอกว่าเวลาอยู่ในห้อง หนูคนนั้นเขาไม่ค่อยคุยเล่นกับใคร ส่วนใหญ่จะเอาแต่นั่งเงียบแล้วก็ก้มหน้าก้มตา” คำพูดของดรัณทำให้มีนาขมวดคิ้ว พลันคำพูดหนึ่งของเด็กน้อยก็ดังก้องขึ้นมาในหัว

‘ลัคกี้เป็นเพื่อนคนเดียวของหนู หนูจะอยู่กับลัคกี้’

“เอ้อ…แล้วที่เราบอกว่าได้งานน่ะงานอะไรเหรอ” เสียงของดรัณดึงสติเธอให้กลับมา หลังจากที่เผลอคิดเรื่องของจันทร์เจ้าเพลิน

“อ๋อ…ก็งานเล่นเปียโนในโรงแรมน่ะค่ะ” เธอตอบขณะหยิบตารางงานของตัวเองขึ้นมาเปิดดู

“อ้าว! แต่เรามีสอนในสถาบันดนตรีด้วยนี่ แล้วแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอ” ดรัณอดเป็นห่วงไม่ได้

“มันเป็นคนละช่วงเวลากันค่ะ จันทร์ถึงศุกร์สอนแค่ช่วงสั้นๆ ไม่กี่ชั่วโมง พอบ่ายๆ ก็ไปเล่นเปียโนที่โรงแรมต่อ ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็มีสอนแค่น้องจันทร์เจ้ากับน้องเรย์นี่แหละค่ะ ไม่ต้องห่วง มัดจัดตารางเรียบร้อย รับรองไม่ชนกันแน่นอนค่ะ” เธอว่าพลางชูสมุดโน้ตที่ตัวเองจดเอาไว้ให้ดู

“แล้วทำไมเราต้องทำให้ตัวเองลำบากขนาดนั้นด้วยล่ะ ในเมื่อทางบ้านเราก็ไม่ได้ขัดสนอะไร”

“มัดอยากยืนได้ด้วยลำแข้งตัวเองค่ะ ในเมื่อเรียนจบแล้ว มัดก็ควรดูแลตัวเองสิคะ จริงไหม” เธอหันไปยิ้มให้ ทั้งที่ในใจไม่ได้รู้สึกอยากจะยิ้มเลยสักนิด แน่นอนว่ามันมีอะไรมากกว่านี้ และมากเกินกว่าที่เธอจะระบายออกมาให้ใครได้รับรู้

“เฮ้อ! พี่ละอยากให้ยัยรินคิดได้อย่างเราบ้างจัง” พูดถึงน้องสาวแล้ว ดรัณถึงกับถอนหายใจเสียงดัง

“รินเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ปล่อยเขาเถอะค่ะ เขาชอบของเขา อีกอย่าง…เขาก็หาได้เยอะกว่ามัดซะอีก ให้เขาทิ้งเงินก้อนแล้วมาวิ่งรอกทำงานงกๆ อย่างมัด เขาคงไม่ปลื้ม” พูดถึงเพื่อนที่รักสวยรักงามเป็นชีวิตจิตใจอย่างดาริน มีนาก็อดยิ้มไม่ได้

“ไอ้ที่หามาพอค่าเครื่องสำอางกับเสื้อผ้ารึเปล่ายังไม่รู้เลย แต่ก็อย่างที่มัดว่านั่นแหละ ทุกอย่างคงต้องแล้วแต่เจ้าตัวเขา” ทั้งคู่หันมามองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม ด้วยรู้ดีว่าต่อให้ห้ามหรืออะไรก็ตาม ก็คงเปลี่ยนความคิดของดารินไม่ได้อยู่ดี

หลังจากพามีนามาถึงบ้าน ดรัณก็รีบออกไปทำธุระต่อข้างนอก จึงไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่า คุณครูที่ควรจะนั่งสอนอยู่ในห้องถูกน้องสาวของเขาไหว้วานให้ช่วยออกไปทำงานแทน ด้วยเหตุที่ว่า…คุณเธอดันรับงานชนกัน สุดท้ายแทนที่จะได้เป็นครูนั่งสอนเปียโนให้ลูกศิษย์ตัวน้อย มีนากลับต้องมายืนแหกปากเป็นพริตตี้นุ่งน้อยห่มน้อยขายสินค้าอยู่ในห้างแทน

“ไอ้รินนะไอ้ริน ทำไมต้องให้ฉันมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย แล้วขายอะไรไม่ขาย ดันขายอาหารหมาซะงั้น รู้ทั้งรู้ว่าเพื่อนไม่ถูกกับหมา แล้วจะเข้าใจความรู้สึกของหมาไหมเนี่ย เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ ทำไมต้องเข้าใจหมาวะ สงสัยจะเพี้ยนไปแล้วเรา” หลังจากยืนโฆษณาสินค้าเสร็จ เธอก็แอบมายืนบ่นพึมพำตามลำพัง แล้วก็อดนึกไปถึงเหตุการณ์ตอนที่ยืนเถียงกับเพื่อนไม่ได้