บทที่ 17

เจ้าหมั่นโถว

"โอ้โหท่านแม่ เป็ดของท่านพี่ดำปิ๊ดปี๋"

แทนที่จะได้ทานส่วนที่อร่อยที่สุดของเป็ด นั่นคือหนังเป็ดอบกรอบ ๆ กลับกลายเป็นว่าเจียอีต้องใช้มีดเฉือนส่วนที่ไหม้ทิ้งไปให้เหลือเฉพาะเนื้อด้านในที่พอจะเอามาทานได้ นางก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้ทำอะไรก็สำเร็จดั่งใจปรารถนาไปทุกสิ่ง เคยก้าวพลาดนับไม่ถ้วนเหมือนคนอื่น ๆ แต่ทุกครั้งที่นางพลาดพลั้งนางไม่เคยท้อถอย ครั้งนี้ก็เช่นกัน แม้มิได้ทานหนังเป็ดที่กรุบกรอบอย่างน้อยเนื้อเป็ดยังทานได้อยู่เป็นบางส่วน

"เจียร์เอ๋อ ครั้งหน้าเจ้าทำอาหารจำพวกตุ๋นน้ำแกงเช่นเดิมน่าจะดีกว่า แม่ว่าเจ้าทำน้ำแกงอร่อยที่สุด"

"ใช่ เจ้าทำน้ำแกงอร่อยสุด ๆ ยายเห็นด้วย"

"ตาก็เห็นด้วย"

ลู่เสียนไม่กล้าพูดออกมาตามตรงนางจึงทำเสียงกระอ้อมกระแอ้มในลำคอ เจียอียิ้มรับหน้าแห้ง ๆ คีบเนื้อเป็ดเข้าปากเคี้ยวแล้วกลืนลงอย่างฝืดคอ ก็แน่ล่ะ...นางยังไม่เคยทำหม้อน้ำแกงไหม้ ตุ๋นน้ำแกงย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

ทานมื้อค่ำจนอิ่มหนำสำราญเจียอีเดินออกจากบ้านมาดูล่อ นางจุดไฟเพื่อไล่ยุงและแมลงแล้วหอบฟางมาใส่รางหญ้าที่ตงซิ่วเพิ่งจะทำให้วันนี้ ส่วนคอกของล่อตงซิ่วกะว่าจะไปตัดไม้ไผ่มาล้อมในวันรุ่งขึ้น รวมไปถึงตัดไม้มาสำหรับประกอบเกวียนด้วย

"ท่านพี่"

อันฉีเดินมาหา เขาใช้มือเล็ก ๆ ลูบหัวล่อที่กำลังเคี้ยวเอื้องอยู่อย่างสนอกสนใจ มองดี ๆ เจ้าล่อตัวนี้น่ารักใช่ย่อย จะว่าเหมือนม้าก็ไม่ใช่ลาก็ไม่เชิง

"ท่านพี่ขี่ล่อเป็นหรือไม่ขอรับ"

"พี่ขี่ไม่เป็น เมื่อกลางวันท่านตาเป็นคนขี่มันกลับมา"

"มันชื่อว่าอะไรหรือขอรับท่านพี่"

"เอ...มันยังไม่มีชื่อ"

"เช่นนั้นข้าตั้งชื่อให้มันว่าเจ้าหมั่นโถวได้หรือไม่ขอรับ"

"ย่อมได้"

เป็นอันตกลงว่าเจ้าล่อตัวนี้มีชื่อว่าหมั่นโถว เมื่อนางจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วก็พาน้องชายเข้าบ้าน คืนนี้ทุกคนนอนหลับไปอย่างอิ่มเอมใจ วันรุ่งขึ้นช่วงปลายยามเฉิน ตงซิ่วได้ไปยืมรถเข็นของเพื่อนบ้านมาเพื่อขนไม้ออกจากป่า ส่วนลู่เสียนและนางหวังรอรับซื้อหน่อไม้จากชาวบ้านที่นำมาขายส่งให้ที่บ้าน เจียอีและอันฉีออกไปติดป้ายประกาศรับซื้อหน่อไม้ในจุดต่าง ๆ อาทิเช่นทางแยกหมู่บ้านและเส้นทางก่อนเข้าสู่ตลาด

จำนวนการขายที่มากขึ้น กำลังการทำเหม่งสุ้นก็ต้องเพิ่มขึ้นตามมา เจียอีจึงเสนอให้จ้างคนงานเพื่อมาช่วยงาน นางหวังได้ไปทาบทามคนในหมู่บ้านมาสองคน เป็นคู่สามีภรรยา บุรุษอายุ 30 หนาวชื่อว่าเจ๋อฉาง สตรีอายุ 25 หนาวชื่อฟางซิน แต่งงานอยู่กินกันมาร่วมแปดหนาวแล้วยังไร้บุตร ทั้งคู่เป็นคนดีขยันขันแข็ง ปกติทำอาชีพหาของป่าขายและอยู่บ้านดูแลมารดาที่แก่ชราแล้วของเจ๋อฉาง เจียอีเสนอค่าจ้างให้วันละ 30 อีแปะต่อคน นับว่านางให้สูงกว่าค่าแรงที่ในเมืองกำหนด โดยค่าแรงที่ในเมืองกำหนดให้อยู่ที่ 25 ถึง 28 อีแปะ เวลาเริ่มงานคือยามเฉิน เวลาเลิกงานต้นยามเซิน

"การจะประสบผลสำเร็จนั้นเราต้องมีรายได้มากกว่าหนึ่งทางเจ้าค่ะ"

เจียอีนางพูดขึ้นในขณะที่ช่วยลู่เสียนห่อเหม่งสุ้น ลู่เสียนฟังแล้วก็เห็นด้วยอย่างยิ่งตามที่เจียอีบอก แต่จะทำอย่างไรจึงจะหาเงินเพิ่มมากขึ้นได้

สำหรับเจียอีแล้วสิ่งที่อยู่รอบตัวล้วนนำมาเปลี่ยนสภาพเป็นเงินได้ นางหยุดสายตาที่ไหน้ำผึ้งที่ตงซิ่วหามาพลางนึกในใจ สินค้าบำรุงบำเรอประทินโฉมคืออภิสิทธิ์ของผู้มีอันจะกิน หาเงินกับเครื่องบำรุงของอิสตรีชั้นสูงก็ดูน่าสนใจ

ชาดทาปากสมัยเก่ากับขี้ผึ้งทาปากยุคปัจจุบันมีวิธีการทำแตกต่างกันมากน้อยเพียงใดหนอ...หากนางลองทำชาดทาปากที่ทำจากขี้ผึ้งขึ้นมาจะพอทำเงินให้ได้หรือไม่

หรือว่าจะเป็นถั่วถูขี้ไคล (สบู่อาบน้ำแบบโบราณ) นางเคยอ่านเจอขั้นตอนการทำถั่วถูขี้ไคลผ่านทางอินเทอร์เน็ตเมื่อตอนยังอยู่ยุคปัจจุบัน มีส่วนผสมหนึ่งที่ทำให้นางสะพรึงไม่น้อย คือใช้ตับอ่อนของหมูที่รีดเลือดออกจนหมดมาบดเป็นส่วนผสมรวมกับถั่วเหลืองและสมุนไพรเครื่องหอม ใช้ไขมันจากสัตว์แทนเบส ในเมื่อนางมาจากยุคปัจจุบัน หากนางจะทำสบู่นางก็ควรจะพัฒนาสูตรส่วนประสมขึ้นมาใหม่

"ทำเครื่องประทินโฉมสตรีดีไหมเจ้าคะ"

"เครื่องประทินโฉมหรือ"

"เจ้าค่ะ ข้าขอไปเดินศึกษาดูตลาดในวันรุ่งขึ้นก่อนว่าสิ่งใดเป็นที่นิยม"

"เจ้าทำเป็นหรือ"

"ยายแก่ผมขาวบอกวิธีทำแก่ข้าได้เจ้าค่ะ ท่านแม่อย่าเป็นกังวล"

"แล้วนางลืมบอกวิธีอบเป็ดแก่เจ้าหรือ"

เอิ่ม...

ดูเถิด ลู่เสียนยังมีอารมณ์พูดหยอกลูกสาว เจียอียิ้มแก้เขิน ไม่คาดว่าจะถูกมารดาผู้แสนสงบเสงี่ยมเรียบร้อยพูดจาย้อนศร

"เช่นนั้นข้าไปเดินดูตลาดวันนี้เลยก็ได้เจ้าค่ะ"

"เจ้าแค่หาเรื่องอู้งาน"

"ท่านแม่เจ้าขา ตอนนี้ท่านแม่มีพี่เจ๋อฉางกับพี่ฟางซินช่วยงานท่านแม่แล้ว ส่วนตัวข้าแค่ขอออกไปหาแรงบันดาลใจในการทำเงินเจ้าค่ะ"

"เอาล่ะ ๆ พักนี้เจ้าเจรจาเก่งเกินไป อยากไปก็ไปเถิด เอาน้องชายเจ้าไปเป็นเพื่อนก็แล้วกัน"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" เจียอีผงกศีรษะรับหน้าระรื่น จากนั้นหันไปหาคนงานที่เพิ่งมาทำงานวันแรก "ท่านพี่ทั้งสอง วันนี้ข้าขอฝากด้วยนะเจ้าคะ เป้าหมายคือ 2000 ชั่งภายใน 30 วัน"

แม้เรือจะออกทุก 35 วันแต่นางก็ยังเหลือ 5 วันไว้เตรียมการหากมีสิ่งใดผิดพลาด