บทที่ 6

ตามมาเอาเรื่องถึงบ้าน

"ท่านแม่ คือว่าท่านพี่...เอ่อ...ท่านพี่"

"แม่เฒ่าหวัง! แม่เฒ่าหวัง! อยู่หรือไม่"

ยังไม่ทันที่อาฉีจะได้อธิบาย เสียงดุดันของบุรุษก็ดังขึ้นมาก่อน ทำให้ลู่เสียนละสายตาจากอันฉีเดินออกไปดูหน้าบ้าน ข้างนอกนั้น ลู่จิว จางหย่ง และอู๋ห่างผู้เป็นบิดายืนเรียงแถวหน้ากระดานกันอยู่ นางหวังที่กำลังอยู่ในครัวได้ยินเสียงคนมาร้องเรียกก็เดินออกมาดู

"มีอะไรหรือเถ้าแก่หยวน"

หยวนอู๋ห่าง พ่อหม้ายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบหนาว ประกอบอาชีพค้าขายหนังสัตว์และขนสัตว์ เขามีรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าดุดัน พอลู่จิวนำเรื่องที่ถูกเจียอีถีบตกน้ำไปฟ้องอู๋ห่างก็รีบแจ้นมาที่บ้านนางหวังโดยทันที หมายจะมาเอาเรื่องเจียอีที่กลั่นแกล้งลูกสาวของตนให้ถึงที่สุด

"ไหน หลานสาวเจ้าอยู่ที่ใด หลานสาวเจ้าผลักลูกสาวข้าตกน้ำ"

"ถีบ ถีบเจ้าค่ะ ไม่ใช่ผลัก" ลู่จิวพูดแทรก

"เจียอีนะหรือผลักลูกสาวท่านตกน้ำ เจียอีเจ้ามานี่"

ลู่เสียนกวักมือเรียกลูกชายและลูกสาวให้มาอธิบายเรื่องราว เจียอีแกล้งเดินเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมเรียบร้อย แสร้งทำเป็นอ่อนแอคล้ายจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ ในขณะที่น้ำยังเปียกชุ่มเสื้อผ้าหยดติ๋ง ๆ

"นั่นไงเจ้าคะ นางนั่นแหละที่ผลักข้าตกน้ำ"

ลู่จิ่วชี้มาที่เจียอี กระทืบเท้าสองข้างสลับไปมาเหมือนเด็ก อุปนิสัยของนางนั้นมักจะเอาแต่ใจและดื้อรั้น ทุกคนในหมู่บ้านรู้กันดี ที่นางเป็นแบบนี้สาเหตุหลักก็มาจากอู๋ห่างตามใจนางเกินไปจนเสียคน ตั้งแต่แม่ของนางตกตายเมื่อห้าปีที่แล้วอู๋ห่างก็ตามใจนางเป็นพิเศษ ไม่ว่าลูกสาวจะทำอย่างไรก็เห็นดีเห็นงามไปเสียหมด ผิดกับลูกชายที่ไม่ค่อยตามใจและยังไม่ค่อยได้รับการเอาใจใส่เท่าที่ควร โชคดีที่จางหย่งเป็นคนซื่อ ๆ ไม่ได้มีพิษสงร้ายกาจอย่างเช่นน้องสาว

"คุณหนูลู่จิว ท่านใส่ความข้าแล้ว แค่ก ๆ ถึงท่านจะไม่ชอบข้าแต่การพูดจาใส่ความหาเรื่องให้ผู้ใหญ่ต้องผิดใจกันนั่นไม่ใช่เรื่องที่บุตรควรกระทำ ตัวข้าทั้งอ่อนแอและบอบบางจะเอากำลังที่ไหนทำเจ้าตกน้ำ แค่ก ๆ เป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่โยนรองเท้าข้าลงน้ำ ทำให้ข้าต้องลงไปตามเก็บขึ้นมาสภาพข้าจึงเปียกปอนแบบนี้ ส่วนตัวเจ้าก็ลื่นตะไคร่น้ำตกลงไปเองจนเปียก"

"หา...เจ้า เจ้าพูดโกหก"

ลู่จิวโก่งคอเถียง ทว่าเมื่ออู๋หางมองไปที่ร่างเปียกโชกของเจียอีก็เริ่มสงสัยในตัวลูกสาวแล้วว่าที่นางเอาเรื่องไปฟ้องเขา ให้เขามาจัดการคนบ้านหวังนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง

"พวกท่านคงจำเรื่องเมื่อปีที่แล้วได้ ในปีนั้นข้าก็ถูกนางผลักตกน้ำ ในปีนี้ข้าก็ยังโดนกระทำแบบเดิมอยู่อีก ช่างไม่ยุติธรรมกับข้ายิ่งนัก แม่นางลู่จิว ข้าอยากถามว่าเจ้าไม่พอใจอะไรถึงทำกับข้าแบบนี้"

เจียอีตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จแล้วคว้าแขนเสื้อเปียก ๆ มาซับน้ำตาที่ไม่มีสักหยด แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังส่งเสียงสะอื้นไห้กระซิก ๆ ทำเหมือนว่าจำนนต่อโชคชะตาที่ตนเองเป็นฝ่ายถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว นั่นยิ่งเรียกร้องคะแนนสงสารจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี

"ท่านพ่อ อย่าไปเชื่อนาง ถามท่านพี่จางหย่งดูสิ ท่านพ่อถามท่านพี่ดู"

"เอาล่ะ ๆ ว่าอย่างไรล่ะจางหย่ง น้องสาวเจ้าโยนรองเท้านางลงน้ำแล้วเจียอีนางเป็นคนเก็บขึ้นมาจริงหรือไม่"

ภาพเหตุการณ์ที่ลู่จิวโยนรองเท้าเจียอีลงน้ำ และเจียอีก็เป็นคนเก็บขึ้นมาเองค่อย ๆ ฉายขึ้นมาเป็นฉาก ๆ จางหย่งเป็นคนซื่อตรง เมื่อบิดาถามเท่านั้นเขาก็ตอบเท่านั้น ไม่ได้กล่าวถึงฉากที่เจียอีถีบลู่จิวตกลงไปในน้ำ

"ลู่จิวเป็นคนโยนรองเท้าของนางจริง แล้วแม่นางน้อยบ้านหวังก็เป็นคนไปเก็บขึ้นมาจริงขอรับ"

"หา ท่านพี่!"

เมื่อเห็นว่าจางหย่งไม่ได้กล่าวถึงเรื่องที่ตนเองตกน้ำลู่จิวก็รู้สึกเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม นางอ้าปากจะพูดแต่ผู้เป็นพ่อก็ทึกทักไปแล้วว่าสิ่งที่คนซื่ออย่างจางหย่งพูดมานั้นมีความเป็นไปได้ จึงทำมือห้ามปรามลู่จิวไว้ไม่ให้นางพูดต่อ เท่านี้เขาก็อับอายมากพอแล้ว

"เช่นนั้นเป็นเรื่องของเด็กเล่นกัน เราเป็นผู้ใหญ่แล้วก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลย วันนี้ข้าขออภัยที่มารบกวน เช่นนั้นแม่เฒ่าหวังข้าคงไม่รบกวนแล้ว"

"เฒ่าแก่หยวน ให้เรื่องมันแล้วไป จะได้ไม่ผิดใจกันเพราะเรื่องเด็กเล่น"

"ไป ลู่จิว จางหย่งกลับบ้าน"

เฒ่าแก่หยวนที่ตั้งใจจะมาเอาเรื่องให้ถึงที่สุด พอสถานการณ์พลิกกลับบอกว่าเป็นเรื่องของเด็ก แต่เจียอีก็นึกขอบคุณจางหย่งไม่น้อยที่เขาได้ช่วยนางไว้ในครั้งนี้ นางเผลอมองแผ่นหลังของจางหย่งจนกระทั่งเขาหันกลับมายิ้มให้ เมื่อนั้นนางถึงรีบหลบสายตาทำเหมือนว่าเมื่อครู่ไม่ได้กำลังมองเขาอยู่

"เจ้าเองก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว ดูเจ้าสิเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ ไปเถิดเดี๋ยวจะไม่สบาย"

"เจ้าค่ะ"

บอกลูกสาวแล้วลู่เสียนก็เดินไปที่หลังบ้าน นางเดินผ่านบ่อน้ำเห็นรอยเปียกที่พื้นดินพร้อมกับรอยเท้าคน นางจึงหันกลับไปมองเจียอีด้วยแววตาสงสัย แต่เนื่องด้วยนิสัยเดิมของเจียอีไม่ใช่คนดื้อรั้น ดังนั้นลู่เสียนจึงสลัดความคิดไม่ดีเกี่ยวกับลูกสาวทิ้งไป

เจียอีผลัดเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อย เดินออกมานอกบ้านเพื่อรดน้ำเห็ดฟาง วันนี้ครบ 15 วันพอดีหลังจากปลูก เมื่อเปิดผ้าออกดูนางแย้มยิ้มอย่างดีอกดีใจ ใต้ผ้านั้นเห็ดฟางขึ้นเป็นจำนวนมาก กำลังเป็นดอกตูมมีทั้งดอกเล็กดอกใหญ่ เจียอีเดินกลับมาเอาตะกร้าในครัวไปเก็บเห็ดฟาง ครั้งนี้นางไม่มีความคิดอยากเอาเห็ดฟางไปขายตลาด แต่อยากเอาไปทำเป็นอาหารมื้อค่ำมากกว่า

"เจียเอ๋อร์ อีก 3 วันก็จะถึงวันปักปิ่นของเจ้า พรุ่งนี้แม่จะพาเจ้าไปเลือกปิ่นสวย ๆ ที่ตลาดสักอัน"

"เจ้าค่ะ"

"ต้องโทษที่แม่อ่อนแอเกินไป หากได้สินเดิมติดตัวมามากกว่านี้อย่างน้อยเจ้าก็คงได้ปิ่นปักผมดี ๆ เป็นของขวัญในวันปักปิ่น"