บทที่ 7

"ทำไมฉันต้องเลือกด้วย..คุณให้เหตุผลมาก่อน" อยากจะโวยวาย แต่ที่นี่มันถิ่นของเขา แค่กระดิกตัวเธอก็คงเหลือแต่วิญญาณ

"ถ้าหนูไม่เลือกงั้นแสดงว่าหนู.."

"ฉันเลือกลูกชายของคุณ" ใช้น้ำเสียงและแววตาแบบนี้คงคิดว่าเธอจะเลือกคนแก่คราวพ่อแบบตัวเองล่ะสิ เอาวะหวังว่าลูกไม้คงหล่นไม่ไกลต้นนะ

"โอเค.. งั้นเรามาคุยกันต่อ" ทีแรกก็แอบลุ้นเผื่อเด็กอยากกินของมีอายุหน่อย "เจ้าใหญ่ลูกชายคนโตของฉัน เป็นคนดื้อรั้น หัวแข็ง หนูสามารถจะเอามันอยู่ไหมล่ะ"

วันจันทร์ไม่ได้ตอบทันที เพราะนึกขำอยู่ในใจ โตจะเป็นควายอยู่แล้วยังทำนิสัยเหมือนเด็กเหรอจนพ่อต้องหาพี่เลี้ยง "เอาอยู่"

"หนูรับปากแล้วนะ"

"ค่ะ" ตอนนี้ให้เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตาแก่คนนี้

"หนูอยากถามอะไรเกี่ยวกับลูกชายของฉันไหม" พ่อเลี้ยงอิทธิพลเห็นว่าเธอรับปากโดยไม่ถามเลย

"ไม่ค่ะ"

"นิสัยหลักๆ ที่ฉันอยากให้หนูช่วยขัดเกลามันก็คือนิสัยเจ้าชู้"

"ห๊า?" วันจันทร์ถึงกับเสียงสูง ทีแรกคิดว่าลูกไม้จะหล่นไม่ไกลต้น แต่ที่ไหนได้..

"ถ้าหนูช่วยหยุดมันเรื่องนี้ได้ หนูอยากได้อะไรฉันก็จะให้" พ่อเลี้ยงอิทธิพลคิดว่าถ้าเธอคนนี้เอาลูกชายอยู่เรื่องผู้หญิง เรื่องอื่นคงจะไม่ยากสำหรับเธอ เพราะถ้าจะให้สาธยายกลัวว่า ฝ่ายหญิงจะถอดใจเสียก่อน

"คุณรับปากแล้วนะว่าจะให้สิ่งที่ฉันต้องการ"

"ได้สิ"

"ถ้างั้นตกลง" ยังพอมีแสงให้เห็นอยู่บ้าง ดีกว่าจะมองไม่เห็นทางออกเลย

เย็นวันเดียวกัน..

เธอขลุกอยู่บนห้องมาสองวันแล้ว ก็เลยอยากลงมาเดินดูบรรยากาศรอบๆ บ้าน

หญิงสาวเลือกเดินออกมา ส่วนที่ถูกจัดไว้เป็นสวน ถ้าไม่มีเงินคงทำแบบนี้ไม่ได้

"มีน้ำตกด้วยเหรอ?" วันจันทร์มองไปเหมือนมีน้ำตก แต่ทำไมถึงไม่เห็นมีต้นน้ำเลยล่ะ "ว้าว" หญิงสาวถึงกับตะลึงในความสวย มันคือน้ำตกโดยฝีมือของมนุษย์

"เดี๋ยวก่อนนะ เธอจะทำอะไร"