บทที่ 9

"พวกมึงนี่ไม่ดูอะไรเลย" พันฤทธิ์นึกขำที่เปิดหน้าต่างเธอคงร้อน เพราะห้องนี้ไม่มีเครื่องปรับอากาศให้

"เหรอครับ" เชี่ยวชาญถามเบาๆ เพราะเจ้านายนั่นแหละเป็นคนบอกให้พวกเขาแยกกันตามหา

"เดี๋ยวมึงก็ถูกตีนกูหรอก ใครตั้งชื่อให้มึงเชี่ยวชาญวะ มึงเชี่ยวชาญตรงไหนวะเนี่ย"

"พ่อเลี้ยงจะไปไหนครับ"

"ก็กลับน่ะสิ ที่นี่ไม่มีแอร์สักตัวมึงว่ากูจะนอนได้เหรอ"

"แล้วพวกผมล่ะครับ"

"มึงก็เฝ้าอยู่นี่แหละ" พูดจบพันฤทธิ์ก็เดินออกมาที่รถ

ทีแรกเขาจะให้ช่างมาติดแอร์ที่นี่แล้ว เผื่อพาสาวๆ มาเปลี่ยนบรรยากาศ แต่พอคิดว่าจะเอาเธอมาซ่อนพ่อไว้ที่นี่ก่อน ก็เลยจะยังไม่ติดแอร์ดีกว่า ปล่อยให้อยู่ร้อนๆ แบบนี้ไปเลย

ถึงแม้ที่นี่จะเป็นป่ารกทึบ แต่ช่วงกลางวันถึงหัวค่ำอากาศอบอ้าว ส่วนตอนดึกๆ ถึงจะอากาศเย็นหน่อย

ชายหนุ่มขับรถออกมาก็เลยลองโทรกลับไปหาน้องสาวดู อยากจะรู้ว่าพ่อตามหาผู้หญิงคนนี้หรือยัง แต่พันฤทธิ์ก็ไม่ได้ถามตรงๆ เพราะพะเพื่อนยังไม่รู้ว่าตัวเองพาตัวผู้หญิงของพ่อออกมาจากบ้าน

หายออกมาสองชั่วโมง พ่อน่าจะรู้ได้แล้ว แต่ทำไมถึงไม่ตามหา พันฤทธิ์ก็รู้สึกแปลกใจ เพราะน้องสาวบอกว่าพ่อไม่เห็นพูดอะไรเลย

ครอบครัวของเขาทำธุรกิจปางไม้ มีที่ดินนับพันไร่ ที่ดินที่วันจันทร์เห็นเป็นแค่ส่วนหนึ่ง

ดึกๆ คืนเดียวกัน..

"พวกคุณพาฉันออกมาก็ไม่เตรียมอะไรมาให้ฉันกินเลยหรือไง" หญิงสาวบอกว่าหิวข้าวแต่คนของเขาบอกไม่มีอะไรให้กิน และก็ไม่มีรถออกไปด้วย พวกเขาก็หิวไม่ต่างจากเธอหรอก

"พูดมากอยู่ได้ กินน้ำแล้วก็นอน"

"กินน้ำมันจะไปอิ่มอะไร มีบะหมี่หน่อยก็ยังดี" ที่เธอหิวมากเพราะยังไม่ทานข้าวเที่ยงเลย ข้าวเช้าแม่บ้านก็จัดหาขึ้นไปให้นิดเดียวเอง

"ไม่มีหรอกเดี๋ยววันหลังเตรียมให้"

วันจันทร์กำลังจะเดินมาเปิดหน้าต่างดู แต่ตอนนี้หน้าต่างเปิดไม่ได้แล้ว

เช้าวันต่อมา..

"พวกคุณเปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ"

"จะเปิดทำไมอยู่ในนั้นแหละ"

"หน้าต่างก็ไม่เปิด ประตูก็ไม่เปิด คุณจะฆ่าฉันหรือไง"

"ผู้หญิงอะไรพูดมากชิบเป๋ง" เชี่ยวชาญยังไม่ทันได้เปิดประตูก็ได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามา

"สงสัยพ่อเลี้ยงจะกลับมาแล้วล่ะพี่" ทั้งสองก็เลยออกมาดู

"แล้วพ่อเลี้ยงล่ะ" พอออกมาก็คือประสิทธิ์ ลูกน้องของพ่อเลี้ยงพันฤทธิ์อีกคน

"พ่อเลี้ยงให้เอาอาหารมาให้ วันนี้พ่อเลี้ยงบอกว่าจะไม่มา"