ตอนที่ 1020
บทที่ 1021 ตำบลอูปะ
October 21, 2026
หลินหยุนมองไปที่ราชาองครักษ์ลับ และถามขึ้นด้วยความสนใจว่า: “บอกฉันได้ไหมว่ามีดดาบในมือของนายเล่มนี้ได้รับมาจากที่ไหน? แล้วฉันจะไว้ชีวิตของนาย”
ราชาองครักษ์ลับหัวเราะเยาะ ด้วยเสียงที่อุดอู้ เหมือนกับเสียงที่ดังออกมาจากช่องท้อง
“หลินชางฉอง ฉันยอมรับว่านายมีพลังความสามารถที่เก่งกาจ แต่ฉัน อาจจะไม่พ่ายแพ้ต่อนายก็เป็นได้”
“คิดที่จะไว้ชีวิตของฉัน เกรงว่านายจะยังคงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ”
หลินหยุนพยักหน้า: “ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำให้นายดูว่าฉันมีคุณสมบัติที่เพียงพอหรือไม่”
ดาบเฮ่าเทียนถูกนำกลับมาอย่างรวดเร็ว
เงาร่างของหลินหยุนหายวับไปกับที่
น้ำเสียงที่แก่ชราและเยือกเย็น แฝงไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัว ดังกึกก้องอยู่ในชั้นฟ้าชั้นดิน
“เทพเซียนมาเพื่อหยุดสวรรค์ เทพเซียนมาเพื่อหยุดสวรรค์......”
เก้ากระบี่ต้าเต๋า ดาบสกัดนภา
เงาร่างของยักษ์ในชุดสีเขียว ยืนตระหง่านอยู่ในชั้นฟ้าชั้นดิน โดยในมือถือกระบี่ยาวสีแดงขนาดใหญ่
“นี่คือเวทมนตร์อะไรกัน! ”โคโมโดมองไปยังเงาร่างของยักษ์ตนหนึ่งบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าท่าทางตื่นตระหนกและหวาดกลัว
“ช่างน่าตกตะลึงเป็นอย่างมาก! ”
เขาจินตนาการไม่ออกจริง ๆ ว่า ทำไมมนุษย์ถึงสามารถมีพลังที่มหัศจรรย์เช่นนี้ได้
สายตาของราชาองครักษ์ลับ ก็แสดงออกถึงความตื่นตะลึงเช่นกัน
จากพลังความสามารถของเขา ก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจภาพเหตุการณ์เบื้องหน้านี้ได้
“ช่างเป็นประเทศที่น่าเคารพและเกรงขามยิ่งนัก! ”
“นักบู๊ชาวตะวันออกผู้ลึกลับ! ”
เงาร่างยักษ์ในชุดสีเชียวนั้น จ้องมองไปยังราชาองครักษ์ลับอย่างเยือกเย็น ราวกับเทพมองไปที่มด
แววตาของเขาหมางเมินมองข้ามสรรพสิ่งทุกชีวิต
เมื่อชักกระบี่ออกมา ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน
พรสวรรค์ความสามารถที่เฉียบไว ทำให้ราชาองครักษ์ลับรู้สึกได้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น
“หนีกันเถอะ! ”
ราชาองครักษ์ลับประคองตัวของโคโมโด แล้วก็เร่งก้าวเท้าออกไป ไกลเกินสิบเมตร
“นายหนีไปไม่พ้นหรอก”
เงาร่างยักษ์สูญหายไป หลินหยุนยืนอยู่กับที่ แล้วมองไปที่ราชาองครักษ์ลับอย่างสงบนิ่ง
ลำแสงกระบี่นั้นเหมือนกับว่าจะแบ่งแยกฟ้าดินออกเป็นสองซีก โดยใช้ความรวดเร็วสูงสุดในการไล่ตามราชาองครักษ์ลับ
ราชาองครักษ์ลับเพิ่งจะวิ่งหนีออกมาได้ประมาณหนึ่งร้อยเมตร ก็หยุดฝีเท้าลงโดยพลัน
“ให้ตายสิ ถูกล็อคควบคุมไว้แล้ว”
“ทำได้เพียงต่อสู้อย่างสุดกำลังความสามารถ! ”
โคโมโดอุทานดังขึ้นด้วยความตกใจ: “ราชา ไม่ใช่แล้วล่ะ! ท่านเป็นผู้ที่มีความรวดเร็วสูงสุดยากที่จะหาผู้ใดเปรียบ แม้แต่เครื่องบินเหนือเสียงก็ยังไล่ตามท่านไม่ทันเลย ถ้าหากท่านต้องการจะวิ่งหนี ใครจะสามารถไล่ตามท่านได้ทันล่ะ! ”
ราชาองครักษ์ลับโยนโคโมโดทิ้งลงไปที่พื้น แล้วดุด่าขึ้นด้วยความโมโห: “หุบปากเดี๋ยวนี้ไอ้คนโง่! ”
“กระบี่ของหลินชางฉองไล่ตามมาทันแล้ว! ”
พูดจบ เขาก็กัดฟัน พ่นเลือดใส่ไปบนมีดดับเทพ แล้วก็โยนมีดดาบขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนกับรู้สึกได้ถึงภัยคุกคาม มีดดับเทพจึงได้ระเบิดลำแสงสีแดงที่รุนแรงขึ้น
จากนั้น ควันดำก็ลอยพุ่งออกมาจากด้านบนของมีดดับเทพ
ควันดำนั้นยิ่งรุนแรงมากขึ้น แผ่กระจายไปทั่วในอากาศ ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องฟ้า
ควันดำแผ่กระจายปกคลุมขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้ช้าไปกว่าลำแสงของดาบสกัดนภาสักเท่าไร
สุดท้าย เงาดำนั้นก็ค่อย ๆ รวมตัวขึ้นกลายเป็นเงาร่างคน โดยเป็นเงาร่างที่สวมเสื้อคลุมสีดำขนาดใหญ่
หลินหยุนทราบว่า นั่นไม่ใช่เสื้อคลุมอะไรสักหน่อย แต่มันคือปีกค้างคาวของเผ่าโลหิต
“นี่ก็คงจะเป็นยอดฝีมือเผ่าโลหิตผู้สร้างมีดดาบเล่มนั้นขึ้น”
“หากว่าอยู่ในช่วงสูงสุดตอนที่นายยังมีชีวิตอยู่ บางทีฉันอาจจะออมมือให้กับนายบ้าง แต่ว่าจากพลังสายเลือดของนายที่มีเพียงเล็กน้อยนี้ คงจะไม่สามารถทำอะไรฉันได้”
เงาร่างคนสีดำที่ออกมาจากมีดดาบนั้น ได้หันหน้าตรงเข้าหาลำแสงดาบสกัดนภา
หึ่ม!
เหมือนกับว่ามีคนส่งเสียงดังลั่นขึ้น ซึ่งเสียงนั้นแฝงไปด้วยความโมโห
ลำแสงกระบี่กับเงาร่างดำปะทะกัน ก็เหมือนกับแสงสว่างสาดส่องไปยังเมฆดำที่หนาหลายชั้น
แม้ว่าแสงสว่างจะเจิดจ้า แต่ก็ยากที่จะทะลุชั้นเมฆที่หนาแน่น ต่อให้อยากที่จะทะลุชั้นเมฆออกไปก็คงจะต้องใช้เวลาพอสมควร
ลำแสงกระบี่กับเงาดำปะทะกำลังกันโดยที่ต่างฝ่ายก็ไม่ยอมที่จะอ่อนข้อ
ราชาองครักษ์ลับสีหน้าท่าทางเคร่งเครียด: “คิดไม่ถึงว่า ต่อให้ฉันจะใช้พลังทั้งหมดของมีดดับเทพแล้ว ก็เพียงแค่สามารถสกัดกั้นหลินชางฉองได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น”
“อาศัยช่วงจังหวะตอนนี้ รีบหนีกันเร็ว! ”