ตอนที่ 1032
บทที่ 1033 โลกไม่รู้จักฉัน
October 21, 2026
หนึ่งชั่วโมงต่อมา นักพรตและพรรคพวกของเขาออกมาจากค่ายกล แต่ละคนหมดอาลัยตายอยาก
เสียงสาปแช่งของบัณฑิตหนุ่ม “นักพรตเลวนี่ก็คือวิธีที่คุณพูดเหรอ ฉันจะไม่เชื่อใจคุณอีกแล้ว”
“ใช้วิธีของฉันดีกว่า ตอนนี้ฉันจะไปจับกุมคนในชางฉองกรุ๊ปเหล่านั้น ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขาจะไม่ออกมา”
นักพรตรีบขยิบตาให้คนอื่นๆ
“บัณฑิตหนุ่มคุณรอสักครู่ คุณฟังฉันพูดก่อน!” พระรีบยืนอยู่ข้างหน้าบัณฑิตหนุ่ม ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส
บัณฑิตหนุ่มเหลือบมองเขาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด และพูดแปลกๆ “ท่านต้องการจะพูดอะไร?”
“ถ้าท่านจะมาเกลี้ยกล่อมไม่ให้ฉันไปจับคนธรรมดาพวกนั้น ท่านไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมหรอก เพราะฉันตัดสินใจแล้ว”
พระนิ่งเฉย เขากำลังจะเกลี้ยกล่อมบัณฑิตหนุ่ม ไม่ให้ยั่วยุรัฐบาล
อย่างไรก็ตาม ดูพฤติกรรมของบัณฑิตหนุ่มแล้ว ในตอนนี้นั้นเหมือนเสียสติไปแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะเกลี้ยกล่อม
พระมีสีหน้าเคร่งขรึม และพูดว่า “บัณฑิตหนุ่มอายุขัยของคุณใกล้หมดแล้ว คุณทำอะไรโดยไม่คำนึงสิ่งไหนก็ได้ แต่ว่า พวกเราทุกคนยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ พวกเราไม่ต้องการที่จะยั่วยุเครื่องบินและปืนใหญ่ของรัฐบาล”
“นั่นสินะ” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น
บัณฑิตหนุ่มเหลือบมองทุกคน และหรี่ตาลงเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น พวกคุณต้องการขัดขวางฉันเหรอ?”
“ถ้าพวกคุณกลัวความตาย จงกลับไปซ่อนที่รังเก่า จะมาแย่งชิงวิชาการบำเพ็ญเซียนทำไม!”
“รออย่างนี้ต่อไป จะรอถึงเดือนไหนปีไหนเหรอ?”
“ฉันรอไม่ไหวแล้ว ฉันต้องทำตามวิธีการของฉัน จะดูว่ารัฐบาลจีนจะทำอะไรกับฉัน!”
หลังจากพูดจบ บัณฑิตหนุ่มก็เดินจากไป
“ถ้าพวกคุณต้องการจะขัดขวางฉัน ก็อย่ามาโทษฉันที่ไม่ไว้หน้า”
พระและนักพรตต่างมองหน้ากัน และสายตาแฝงด้วยความชั่วร้าย
“บัณฑิตหนุ่มคุณแข็งแกร่งมาก แต่อย่าลืมว่า คุณมีเพียงหนึ่งคน คุณคิดว่าคุณสามารถเอาชนะพวกเราทั้งสิบเจ็ดคนได้หรือ?” ชายชราคนหนึ่ง พูดวกไปวนมา
บัณฑิตหนุ่มหัวเราะและพูดว่า “พวกคุณพูดแล้วนี่ อายุขัยของฉันใกล้หมด ตายช้าตายเร็วก็เหมือนกัน”
“อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะตาย ดึงคนไปด้วยหลายคนก็สามารถทำได้”
ทุกคนหดหู่ใจ
บัณฑิตหนุ่มเป็นแดนเทพระดับใหญ่ และพวกเขาเป็นเพียงแดนเทพระดับเล็ก แม้ว่าคนสิบเจ็ดคนจะทำงานร่วมกัน ก็สามารถเอาชนะบัณฑิตหนุ่มได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าบัณฑิตหนุ่มต้องการสู้ตาย ก็ไม่รับประกันว่าพวกเขาจะไม่ตายหลายคน
คนที่จะตาย ทุกคนไม่มีใครรู้ว่าจะเป็นใคร
ดังนั้น พวกเขาจึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะไปขัดขวางบัณฑิตหนุ่ม
“ปล่อยเขาไป ให้เขาไปลองเชิงกับการตอบสนองของเจ้าหนี่รัฐจีน พวกเราอาจใช้โอกาสตอนชุลมุนจับตัวหวางซูเฟิน และบังคับให้เธอมอบวิชาการบำเพ็ญเซียน” นักพรตพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
“อันที่จริง ฉันก็อยากลองเชิงเจ้าหน้าที่รัฐจีนมานานแล้ว เพื่อดูว่าพวกเขากล้าทิ้งระเบิดนิวเคลียร์มาที่นี่จริงๆ ไหม” ดวงตาของพระฉายแสงอันดุเดือด
“งั้นก็ปล่อยเขาไป!”
ทุกคนตกลงเป็นเอกฉันท์
บัณฑิตหนุ่มทำเสียงอย่างเย็นชา “ไอ้พวกขี้ขลาด!”
จากนั้น บัณฑิตหนุ่มก็ไม่ลังเล และบินไปยังทิศทางชางฉองกรุ๊ป
“คุณจะไปไหน” กลางอากาศ จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น
ทันใดนั้นร่างของหลินหยุนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าบัณฑิตหนุ่ม และขวางทางเขาไว้
บัณฑิตหนุ่มตกใจ “รอบตัวฉันภายในรัศมีสิบเมตร ฉันสามารถสัมผัสได้ถึงพลังปราณ แม้จะเป็นมดผ่าน ฉันก็รู้สึกได้”
“แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“เป็นไปได้ไหมว่า เขาเชี่ยวชาญด้านการเคลื่อนตัวในชั่วพริบตา!”
บัณฑิตหนุ่มมองไปที่หลินหยุน และพูดอย่างเคร่งขรึม “แกเป็นใคร?”
หลินหยุนพูดอย่างเฉยเมย “พวกแกล้อมบ้านฉันมาหลายวัน แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร?”
บัณฑิตหนุ่มหรี่ตา และมองหลินหยุนอย่างครุ่นคิด “แกคือหลินชางฉองหรือ?”
“ฮ่าฮ่า ไอ้หนุ่ม ปลอมตัวเป็นหลินชางฉอง มีมูลค่าที่ต้องจ่ายนะ!”
หลินหยุนพูดว่า “ทำไมฉันต้องปลอมเป็นตัวเอง?”
บัณฑิตหนุ่มทำเสียงเย็นชา “หลินชางฉองเสียชีวิตแล้วในทุ่งน้ำแข็งตอนเหนือสุดแล้ว แกไม่รู้ข่าวนี้เลยหรือ?”
“ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร ไปให้พ้น มิเช่นนั้น ก็ตาย!”
หลินหยุนกวักมือ แสงสีแดงพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า หมุนวนอยู่ข้างหน้าเขา
คำตอบที่ให้เขาคือ คือดาบที่น่ากลัวของหลินหยุน
แสงดาบสีแดงเปรียบเสมือนดอกไม้ไฟที่สวยงาม เปล่งประกายด้วยสีสันที่น่าหลงใหล